από Nίκο Bατόπουλο

δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή στις 21/10/2012

 

Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών από την καθημερινή πραγματικότητα περιλαμβάνουν «υπανθρώπους» (από τα έδρανα της Βουλής) και κομμένα φιλιά (από το σήμα της ΝΕΤ), «εμφύλιο πόλεμο» και μία αίσθηση του «όλα παίζουν». Παράλληλα, πολλές πολυκατοικίες (όπως αυτή στην οποία κατοικώ) αποφάσισαν να μην αγοράσουν φέτος πετρέλαιο, ενώ πυκνώνουν οι εκκλήσεις για ρούχα και φαγητό σε απόρους.

Το θέμα είναι ότι όλα αυτά τα φαινόμενα, που συντείνουν στη νομιμοποίηση του ανορθολογικού, του βίαιου και του άδικου, θα φάνταζαν «εξωπραγματικά» αν κάποιος «μελλοντολόγος» μας έλεγε πριν από μερικά χρόνια ότι θα συμβούν στην Ελλάδα του 2012. Σήμερα, όλοι οι πολίτες έχουν ενσωματώσει στον ψυχισμό τους, στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται και επεξεργάζονται την καθημερινότητα, το στοιχείο του «παραλόγου» ως κάτι το θεμιτό και την υποψία της καταστροφής ή έστω της βίαιης απορρύθμισης ως ένα όχι απίθανο σενάριο.

Πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα, το τελευταίο διάστημα ολοένα και περισσότεροι πολίτες βλέπουν οι ίδιοι τον εαυτό τους στο κάδρο της καταστροφής. Βλέπουν, δηλαδή, αυτό που κοίταζαν έως πρότινος ως θεατές να μεγαλώνει και να περιλαμβάνει και τις δικές τους ζωές. Αυτό είναι ένα σημείο καμπής, στο οποίο μερικοί αναλυτές θα συμφωνούσαν ότι είναι το σημείο διαρροής από το οποίο οι κοινωνίες χάνουν σε νωτιαίο μυελό. Με άλλα λόγια, είναι η πράξη αποδυνάμωσης της άλλοτε μεσαίας τάξης.

Αυτό όμως που αποκαλούμε μεσαία τάξη δεν είναι μόνο οικονομικό μέγεθος. Είναι κι ένα μέγεθος που αντικατοπτρίζει κοινές προσλαμβάνουσες κι ένα κοινό, ώς ένα σημείο, κώδικα κατανόησης βασικών αρχών. Αυτό δεν έχει ακόμη τρωθεί, παρ’ ότι η μεσαία τάξη παραμένει ασύντακτη, διασπασμένη και αμήχανη. Διατηρείται ακόμη ώς ένα βαθμό σαν μία δεξαμενή για ανατροφοδότηση της κοινωνίας μόλις το επιτρέψουν οι συνθήκες. Παρά την αλλαγή της ζωής στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι εμείς ως κοινωνία και μαζί όλη η Ευρώπη έχουμε αφήσει πίσω τον παλιό κόσμο και κινούμαστε προς κάτι το οποίο ούτε μπορούμε να δούμε ούτε να πιστέψουμε, η ζωή είναι πολύ πιο δυνατή ώστε να μας αφήσει στο τέλμα. Αν στην Ελλάδα οι δυνάμεις του «παλιού» φωνάζουν ακόμη, υπάρχει κάτι νέο που δεν θα αργήσει να φανεί.

 

Πηγή: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_20/10/2012_499283