από Δημήτρη Πατσάκη

δημοσιεύθηκε στο Βήμα

Λαμπρός ο μισθός όλων αυτών των υπερασπιστών των εργαζομένων.Με μια λεπτομέρεια όμως. Για λογαριασμό ποιών ακριβώς ομιλούν και «διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους»; 1,3 εκατομμύρια ανέργων, με οικογένειες, υποχρεώσεις, δάνεια κ.τ.λ. πάντως, βρίσκονται στην κυριολεξία, «εκτός παιδιάς». Εκατοντάδες χιλιάδες από αυτούς, όχι αποζημίωση δεν είδαν, ενώ τους οφείλουν και δεδουλευμένα, αλλά ψάχνουν και δεν βρίσκουν και τα ασφαλιστικά τους ένσημα. Τα τελευταία, προϋπόθεση για το επίδομα ανεργίας (διάβαζε: φιλοδώρημα), στερούν από πολλούς και αυτήν την ελάχιστη προνοιακή παροχή για κάποιους μήνες.

Θα περίμενε κανείς περισσότερο θάρρος και λιγότερο θράσος για όσους τολμούν να μιλούν για «εργαζόμενους», έχοντας κατά νου τα «ρετιρέ» της οικονομίας. Χιλιάδες «τυχεροί» σε Δ.Ε.Κ.Ο, Δυϊλιστήρια, Ασφαλιστικές Επιχειρήσεις κρατικής –μέχρι πρότινος- ιδιοκτησίας, βρίσκονται μακράν των ουσιαστικών περικοπών, είτε σε μισθούς (μέσω υπερωριών, πλασματικών νυκτερινών και «αργιών» κ.ά) είτε σε αποζημιώσεις και extra παροχές πρόσθετων μισθών (βάσει «στόχου» η εθιμικά).

Αρκετοί, συμπληρώνουν ημέρες εργασίας από το «σπίτι» ή «εκτός έδρας» (π.χ.στην Σαλαμίνα) ή μέσω προσκόμισης αποδείξεων διέλευσης διοδίων. Για όλους αυτούς, «αιδήμων σιωπή». Μολονότι 55άρης, δεν θυμάμαι περίπτωση «ακτιβισμού» των δυναμικών στις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας συνδικαλιστών και λοιπών «εκπροσώπων» (και βουλευτών που συνταξιοδοτήθηκαν στα 50-φέυγα…) στις σκαστές περιπτώσεις π.χ. ανασφάλιστης εργασίας, αδήλωτων προσαυξήσεων για υπερωρίες, νυκτερινά, Κυριακές κ.τ.λ.

Κλασσικό παράδειγμα η αδράνεια (;) των κατά τα άλλα λαύρων μελών της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. στην διάρκεια των stage ή της Ο.Τ.Ο.Ε. οι εργοδότες των οποίων είχαν παράλληλα επιχειρήσεις «ενοικίασης» εργαζομένων. Ειρήσθω εν παρόδω πως, σε αρκετές περιπτώσεις, οι «άλλοι» είχαν ίσα ή και υψηλότερα προσόντα –τυπικά αλλά και ουσιαστικά- από τους «μονίμους».

Στον βαθμό που η ίδια η Γ.Σ.Ε.Ε. εκπροσωπεί κατά βάση Τραπεζικούς, Ταχυδρομικούς,προσωπικό ασφαλιστικών επιχειρήσεων, κ.τ.λ. αδυνατεί να πείσει για την ειλικρίνεια των προθέσεών της. Τι κι’αν το αξιόλογο κέντρο ερευνών της συνομοσπονδίας συνεχώς αναφέρει τεκμηριωμένα στοιχεία για την απαράδεκτη κατάσταση στην αγορά εργασίας.

Πόσο μπορούν οι κ.κ. Παναγόπουλοι,Φωτόπουλοι και άλλοι «εργατοπατέρες» να εκπροσωπούν το σύνολο των εκτός δημοσίου εργαζομένων;

Ποιος είναι σε θέση να αποδεχθεί π.χ. ότι το «φθηνό» ρεύμα, ως παροχή στο προσωπικό της Δ.Ε.Η, τα άτοκα ή χαμηλότοκα δάνεια στους Τραπεζοϋπαλλήλους, οι προκαταβολές από τα «εφάπαξ» και τα επικουρικά ταμεία, η κατάχρηση της απουσίας «λόγω ασθενείας» κ.ά. «δικαιώματα» συμβάλλουν στην «ενότητα» των μισθωτών;