από Βίκυ Καλοφωτιά

δημοσιεύτηκε στο www.maga.gr

άνοιξε μπροστά σου δρόμο!

…και βέβαια πίπτω.

Εννοείται ότι υπάρχουν πολλές φορές που πίπτω. Άνθρωπος είμαι. Και χρειάζεται και η πτώση ενίοτε. Είναι άλλωστε μέσα στο παιχνίδι της ζωής. Γιατί και η πτώση αποτελεί σημείο αναφοράς και χρυσωρυχείο γνώσης, αν την αξιοποιείς κατ’αυτόν τον τρόπο.

Και δεν χρειάζεται να φοβάσαι, μήπως πέσεις ή αν θα πέσεις άτσαλα ή αν θα χτυπήσεις ή γρατζουνιστείς ή μελανιάσεις ή σβαρνιστείς στο χώμα, στο τσιμέντο ή στο χαλίκι.

Εσύ πράξε, δημιούργησε, προχώρα, λύσε, κόψε, ράψε και αν πέσεις, έπεσες. Αλλά είπαμε να πέσεις, όχι να παραδοθείς. Ούτε να μείνεις επ’αόριστον αδρανής και να κλαψουρίζεις πάνω απ’την πληγή. Και σαφώς όχι να περιμένεις να έρθει κάποιος άλλος…έξωθεν…και να σε αναστηλώσει. Όχι βέβαια. Όχι έτσι. Δεν σηκώνονται οι γεννημένοι νικητές στηριζόμενοι σε ξένα χέρια και σε διφορούμενες λαβές.

Θα πρέπει να βρεις τη δύναμη μέσα σου και να αναδυθείς εκ νέου στην επιφάνεια. ΕΣΥ θα σηκώσεις ξανά το κεφάλι σου και θα κάνεις σημαία σου το “άνω θρώσκω”. ΕΣΥ θα δικαιώσεις τις προσπάθειες και τους κόπους σου, που αποτελούν εκ των ων ουκ άνευ, προκειμένου να δρέψεις τους καρπούς που έσπειρες από χρόνια στο χωράφι της ύπαρξής σου.

Τι κι αν πέφτεις. Να χαίρεσαι, όταν συμβαίνει αυτό. Να το υποδέχεσαι στη ζωή σου σαν δώρο, σαν ευλογία, σαν ευκαιρία να πετάξεις από πάνω σου καθετί θολό, θαμπό και άνευρο και να του προσδώσεις τις διαστάσεις που του πρέπει. Που ΣΟΥ πρέπει. Χωρίς φόβο για την πτώση, που έλαβε χώρα. Αλλά με διάθεση επαναπροσδιορισμού και επανασυγκόλλησής σου. Πιο σταθερής αυτή τη φορά. Αντικαθιστώντας τη χάρτινη κατασκευή του υπαρξιακού σου οικοδομήματος, με κατασκευή φτιαγμένη από τουβλάκια και πέτρες, που αντέχουν σε όλες τις ψυχικές κακοκαιρίες του αμαρτωλού ή μη βασιλείου, που κατοικοεδρεύουμε. Ως άνθρωποι. Ως υπάρξεις. Ως πολίτες. Ως γέφυρες σύνδεσης και κονστρουκτιβιστικού εμπλουτισμού της γνώσης και της διαδρομής μας.

Το γεφύρι μπορεί να έπεσε αλλά υπάρχει κι άλλος δρόμος δράσης, μέχρις ότου αυτό χτιστεί εκ νέου. Τι σημαίνει δηλαδή, το ότι το γεφύρι έπεσε; Ε, και; Ας έπεσε.

Θέλεις άνθρωπέ μου, να συνεχίσεις να περπατάς και να τιμάς τη ζωή και τον εαυτό σου; Πες, θες; Γιατί, αν δε θες, μείνε και κλάψε πάνω απ’την καρδάρα με το χυμένο γάλα. Εγγυημένο αποτέλεσμα παραμονής στο καθεστώς της πτώσης. Σίγουρα πράγματα. Εξακριβωμένα και αποδεδειγμένα επιστημονικά. Αν όμως θες να συνεχίσεις να περπατάς με παπούτσια ή χωρίς αλλά πάντα να περπατάς, τότε σήκω, τίναξε από πάνω σου τη σκόνη, διάλυσε τους ιστούς της αράχνης, που ύφανε η επίπλαστη καταχνιά του κόσμου και άνοιξε μπροστά σου δρόμο φαρδύ, στενό, κακοτράχαλο, φιδογυριστό, ασφαλτοστρωμένο ή μη, με στροφές ή ευθείες, πάντως δρόμο…

Να έχεις δρόμο να βαδίζεις. Αλλιώς ορθώνεται μπροστά σου τοίχος. Και τείχος. Ανακοπή πορείας, τερματισμός.

Και τότε εσύ, τι;

Θα κάθεσαι να θρηνείς, που έπεσες; Αφού είπαμε: Πίπτω αλλά ΔΕΝ παραδίνομαι! Μαζί δεν το λέγαμε; Αφού συμφωνούσες, Τώρα τι έπαθες; Τι μεσολάβησε; Τι σου συμβαίνει; Πέρα από το ότι έπεσες; Αφού έπρεπε να πέσεις. Τελεία και παύλα.

Γιατί έπεσες;

Μα, για να ξανασηκωθείς και να γκρεμίσεις το τείχος, χαράζοντας νέες πορείες στις άπειρες τροχιές της ζωής. Γιατί, όπως διάβασα κάπου: “βρίσκει καινούριους δρόμους αυτός που χάνεται”… Και ιδίως αν είναι γεννημένος ΝΙΚΗΤΗΣ, τότε όχι μόνο βρίσκει καινούριους δρόμους αλλά δημιουργεί νέες πολιτείες με συμμετρική ρυμοτομία σκέψης, λόγου, συμπεριφοράς και πράξης, που γίνονται σημείο αναφοράς και προσπάθειας μίμησης όλων εκείνων που δεν έπεσαν…ή που δεν παραδέχονται ότι έπεσαν…ή που έπεσαν μεν αλλά ξέχασαν να σηκωθούν ξανά από χάμω…

Ρωτάς λοιπόν, γιατί χρειάζεται ενίοτε να πέφτεις;

Πέσε αλλά ΠΟΤΕ μα ποτέ μην παραδοθείς!!!

Και μετάτρεψε τα “πέτρινα” χρόνια, σε μια αναβίωση του “Χρυσού Αιώνα” του Περικλέους!

Άντε, ντε!

Σήκω!

Ακόμη το σκέφτεσαι;

Και κυρίως: “ΑΚΟΜΗ ΚΕΙΣΑΙ…;”

Πηγή: http://maga.gr/2012/11/01/pipto-alla-den-paradinome/