από Αθανάσιο Παπανδρόπουλο

δημοσιεύθηκε στο www.europeanbusiness.gr

«Ο Σαμαράς αξίζει υποστηρίξεως…» είναι ο τίτλος του άρθρου που έγραψε στην γερμανική εφημερίδα Φρανκφούρτερ Αλγκεμάϊνε ο ανταποκριτής της στην Ιταλία Τομπίας Πέλλερ και εξηγεί για ποιους λόγους κάνει αυτή την πρόταση. Όπως και πολλοί άλλοι Ευρωπαίοι πολιτικοί, ο Γερμανός ανταποκριτής και έγκυρος αρθρογράφος στην χώρα του γνωρίζει πολύ καλά τις δομές και τις αγκυλώσεις της ελληνικής οικονομίας. Πιστεύει, έτσι, ότι μόνον μία κυβέρνηση όπως η σημερινή μπορεί να πραγματοποιήσει κάποιες μεταρρυθμίσεις ικανές να βγάλουν την Ελλάδα από το κρατικιστικό και κλεπτοκρατικό οικονομικό μοντέλο, το οποίο, με ναυαρχίδα του την υπερκατανάλωση και την λεηλασία δανειακών πόρων, έφερε την χώρα στα σημερινά της χάλια.

Υπό αυτές τις συνθήκες, ο Τ.Πέλλερ πιστεύει ότι ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς αποτελεί την τελευταία ελπίδα της Ελλάδος, γι αυτό και υποστηρίζει ότι η Ευρώπη πρέπει να τον στηρίξει. Στηρίζοντας δε τον κ. Αντ. Σαμαρά, η Ευρώπη βοηθά την Ελλάδα να πραγματοποιήσει σε χρόνο ρεκόρ μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να είχαν δρομολογηθεί πριν τριάντα και πλέον χρόνια, πριν το ξέσπασμα της κρίσης. Και στο επίπεδο αυτό, όμως, η κατάσταση είναι πολύ πιο σύνθετη απ’ ό,τι φαίνεται.

Οι όποιες ριζικές μεταρρυθμίσεις πρέπει να γίνουν στην Ελλάδα είναι αδιανόητο να πραγματοποιηθούν από το πολιτικό σύστημα που δεν θέλησε να τις πραγματοποιήσει όταν η χώρα έγινε μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας. Πολλοί από τους πολιτικούς που σήμερα βρίσκονται στο προσκήνιο πέρασαν από κυβερνητικές θέσεις κα είχαν την ευκαιρία να αλλάξουν όλες αυτές τις καταστάσεις οι οποίες διέλυσαν την παραγωγική μηχανή της χώρας. Όμως, δεν το έπραξαν –προφανώς για να μην θίξουν συμφέροντα και εκλογικούς τους πελάτες. Συνεπώς, στην βάση ποιας λογικής τα πρόσωπα αυτά θα μπορέσουν να αλλάξουν δομές τις οποίες τα ίδια δημιούργησαν;

Όπως κατ’ επανάληψιν έχουμε αναφέρει από τις στήλες αυτές, το ζωτικό στοιχείο του ελληνικού προβλήματος δεν είναι οι δόσεις δανειακής αλληλεγγύης που δέχεται η χώρα από τους εταίρους της και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η κρισιμότητα της καταστάσεως έγκειται σε αυτά που πρέπει να γίνουν μετά την λήψη της δόσεως των 44 δισεκατ. ευρώ. Το να ψηφίζονται νόμοι στην Βουλή είναι ασφαλώς ένα σοβαρό βήμα, αλλά σοβαρότερο είναι το δεύτερο βήμα, που έγκειται στην εφαρμογή των δεσμεύσεων που αναλαμβάνει η χώρα.

Δυστυχώς, στο επίπεδο αυτό, η κατάσταση είναι δραματική. Η χώρα είναι όμηρος μιας φαιοκόκκινης και τριτοκοσμικής κάστας λυμεώνων, η οποία δεν ορρωδεί μπροστά σε τίποτε. Τα χρόνια που πέρασαν, οι αρχιλυμεώνες της κάστας αυτής δημιούργησαν ισχυρά ερείσματα σε όλες τις κοινωνικές αρθρώσεις και, κυρίως, έχουν τον πλήρη σχεδόν έλεγχο του κράτους. Έτσι, είναι βέβαιον ότι θα αγωνισθούν με νύχια και με δόντια όχι για να διατηρήσουν τα κεκτημένα, αλλά για να λεηλατήσουν και ό,τι ακόμη υπάρχει στην χώρα αυτή και μπορεί να «αξιοποιηθεί». Δηλαδή να λεηλατηθεί. Απ’ ό,τι γνωρίζουμε δε, οι δυνάμεις αυτές θα κινηθούν σε τρία επίπεδα.

Κατά πρώτο λόγο, θα επιδιώκουν να ακυρώνουν στην Ελλάδα κάθε προσπάθεια ιδιωτικοποιήσεως και αξιοποιήσεως δημόσιας περιουσίας. Θα υπονομεύουν έτσι την οποιαδήποτε τόνωση της ρευστότητος της ελληνικής πραγματικής οικονομίας, ώστε να μην υπάρχει ανάκαμψη στην αγορά. Με σύμμαχο ένα δυσώδες κύκλωμα στα μέσα μαζικής επικοινωνίας και στο Διαδίκτυο, οι ανωτέρω δυνάμεις έχουν ήδη αποθαρρύνει πολλές επενδυτικές πρωτοβουλίες στην Ελλάδα, συμβάλλοντας έτσι και στην επιδιωκόμενη από αυτές άνοδο της ανεργίας. Παράλληλα, έχουν «ρίξει» και τις τιμές των υπό ιδιωτικοποίηση επιχειρήσεων, με την ελπίδα ότι σε κάποια στιγμή θα δραχμοποιηθεί η ελληνική οικονομία και έτσι θα αγοράσουν κρατικές επιχειρήσεις με ευρώ τα οποία οι άνθρωποί τους έχουν φυγαδεύσει στο εξωτερικό. Στο πλαίσιο αυτό, με έκδηλη περιέργεια αναμένουμε να δούμε αν η κυβέρνηση θα αξιοποιήσει όπως πρέπει την πραγματική Λίστα Λαγκάρντ που έχει στην διάθεσή της –μια λίστα αισθητά διαφορετική από αυτήν που δημοσιεύθηκε και στην οποία τα μισά περίπου ονόματα ήσαν κάτοικοι εξωτερικού!

Ένας άλλος κίνδυνος που ελλοχεύει στην ελληνική κοινωνία είναι αυτός της βίας. Αρκετά πρόσφατα γεγονότα καταδεικνύουν ότι οι φαιοκόκκινες δυνάμεις επιδιώκουν να δημιουργήσουν κλίμα τυφλής βίας. Εγκάθετοι του φαιοκόκκινου μετώπου κυριολεκτικά αλωνίζουν την Ελλάδα και με κάθε ευκαιρία προκαλούν εντάσεις. Στόχος τους είναι ακόμη και η πρόκληση ισχυρών συγκρούσεων, ώστε μέσα από αυτές να «αναδειχθούν» νέοι «εθνομάρτυρες».

Τέλος, με δεδομένο ότι η γνώση αποτελεί κορυφαίο παραγωγικό πόρο του 21ου αιώνα, οι δυνάμεις του ζόφου προσπαθούν να διαλύσουν ό,τι απομένει προς διάλυση και στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα. Επισημαίνουμε ότι ο νεοσκοταδισμός θα ρίξει μεγάλο βάρος στον χώρο αυτό, γιατί στην αμορφωσιά στηρίζει το μέλλον του. Ας μην ξεχνάμε ότι, όπως τονίζεται στην τελευταία έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας, στην διάρκεια του 21ου αιώνα το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών θα αμβλυνθεί αισθητά, όχι τόσο χάρη στις μεταφορές υλικών πόρων όσο λόγω ταχύτερης διαχύσεως των γνώσεων. Και αυτές οι τελευταίες είναι ο μεγαλύτερος εχθρός των δυνάμεων του ζόφου, που όλοι γνωρίζουμε ποιες είναι.

Αξίζει λοιπόν να στηριχθεί ο κ. Αντώνης Σαμαράς, αλλά με ποιους θα δώσει τις πέραν των δόσεων μάχες; Αυτό είναι σήμερα το κρίσιμο ερώτημα που απασχολεί πολύ σοβαρά την Ευρώπη και το οποίο δεν είναι άσχετο με τις συζητήσεις που γίνονται σε επίπεδο ΔΝΤ και Γερμανίας. Πάνω στο θέμα αυτό, ωστόσο, θα επανέλθουμε.

Πηγή: http://www.europeanbusiness.gr/page.asp?pid=810