Από τους φοιτητές του Αριστοτελείου που, σαν τρωγλοδύτες, υπερασπίζονται τα σκουπίδια τους, μέχρι την εξέγερση των σκουπιδιών στην πίστα με τον Notis, η Ελλάδα βγάζει από μέσα της τον χειρότερο εαυτό της. Τον χαμηλότερο του χαμηλού μιας πορείας που επί τρία χρόνια καταδυναστεύει ολόκληρη τη χώρα. Λες και ταυτιστήκαμε με την έπαρση, τη στοχευμένη ανοησία του ΓΑΠ ο οποίος κυκλοφορούσε κηρύσσοντας πως ο λαός που τον ψήφισε είναι διεφθαρμένος.

 

Επειτα από τρία χρόνια κρίση ό,τι απέμεινε από την πανωλεθρία της πολιτικής τάξης είναι η αυταρέσκεια της χαμένης της αυτοπεποίθησης. Από το πρωί ώς το βράδυ σε κανάλια και ραδιόφωνα περιφέρουν αριθμούς, λογαριασμούς, διδάσκουν ανεπάρκεια και κουτοπονηριά. Κάποτε η γραφικότητα του Μιχελογιαννάκη σε έκανε να γελάς. Τώρα απλώς παθαίνεις κατάθλιψη και αναρωτιέσαι αν η καρικατούρα είναι δουλεμένη – τέτοιο κωμικό ταλέντο, με τέτοια κρητική προφορά να πάει χαμένο στη Βουλή. Ξέρεις πως ξέρουν ότι ξέρεις, ουδόλως όμως ενδιαφέρονται για αυτά που ξέρεις. Υποτίθεται πως το έργο που παίζουν είναι δράμα, αυτό όμως που τους βγαίνει είναι η μόνη σοβαρή ελληνική παράδοση στο θέαμα, η επιθεώρηση. Βία στη βία της εξουσίας και επιθεώρηση στην επιθεώρηση.

 

Οπως λέει και ο Αριστοφάνης, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να διώξεις το κακό είναι να φέρεις το χειρότερο. Η κοινωνία αντιστέκεται, η κοινωνία παλεύει, η κοινωνία κάνει τούτο, η κοινωνία κάνει το άλλο, πλακώνεται στα πεζοδρόμια και τους δρόμους. Εκεί όπου μιλάει η ψυχή του Λαφαζάνη, εκεί όπου ο Τσίπρας ονειρεύεται παγκόσμια καταξίωση. Κοινωνία ακούς και κοινωνία δεν βλέπεις, σαν τα δισεκατομμύρια ευρώ κι αυτή. Ή μήπως είναι κοινωνία αυτές οι διαλυμένες παρελάσεις με τα κουρελιασμένα συνθήματα, τις αγριοφωνάρες που θυμίζουν καβγά σε ατύχημα, τις κατραπακιές του Καραγκιόζη; Ζεις ιστορικές στιγμές παίζοντας σφαλιάρες. Σάμπως φρόντισε κανείς όταν πήγαινες σχολείο να σου πει τι είναι η ιστορία και ποιες είναι οι μεγάλες της στιγμές;

 

Τρία χρόνια τώρα η Ελλάδα έβγαλε από τα σπλάγχνα της τον χειρότερο εαυτό της: μια φοβισμένη χώρα που παλεύει να ξεγελάσει τον εαυτό της και τους άλλους μπας και περάσει σαν λαθραίο τσιγάρο από το τελωνείο. Γιατί πρέπει να απορείς, κατόπιν τούτου, αγαπητέ, όταν βλέπεις πως πίσω από το κακό έρχεται το χειρότερο και η Χρυσή Αυγή σκαρφαλώνει στις δημοσκοπήσεις; Οι φουσκωτοί με τα ξυρισμένα κεφάλια αποδείχθηκε πως ξέρουν καλύτερα από όλους να χειρίζονται τη διάλεκτο των προγλωσσικών. Και εσύ να κάθεσαι να ξορκίζεις τη βία όπως εξόρκιζε ο πρωτόγονος τους κεραυνούς. Και να πελαγοδρομείς αναλύοντας τις ιδεολογικές αποχρώσεις των εμπρησμών.

 

Τρία χρόνια τώρα η Ελλάδα έβγαλε στη φόρα τον χειρότερο εαυτό της. Τον είδαμε, τον χορτάσαμε, κουραστήκαμε. Η Ελλάδα είναι μια χώρα εξουθενωμένη, ηθικά και ψυχικά. Ή μήπως η Ελλάδα δεν είναι μόνο αυτή η Ελλάδα; Μήπως τώρα που βαρεθήκαμε τις γκριμάτσες της αθλιότητας ήρθε η ώρα να σκεφτούμε και το παρακάτω; Αρκετούς φόρους δεν πληρώσαμε στη βλακεία, την αμορφωσιά και την ανικανότητα; Οι χώρες δεν είναι επιχειρήσεις για να κλείσουν και οι κοινωνίες δεν αυτοκτονούν. Και ως γνωστόν, οι οργανισμοί που εξαφανίζονται είναι αυτοί που δεν μπορούν να προσαρμοστούν στο περιβάλλον τους.

 

 

Πηγή: Έθνος