images (3)

 

1) <<Δεν θέλατε τον ανταγωνισμό με τους όρους της ευφυίας – κι αφεθήκατε στον ανταγωνισμό που επιβάλλουν οι όροι της βαρβαρότητας. Δεν θέλατε ανταμοιβές με βάση την αποδοτική παραγωγή – και τώρα επιδίδεστε σ’ έναν αγώνα δρόμου όπου οι ανταμοιβές κερδίζονται με την αποδοτική λεηλασία. Αποκαλέσατε εγωιστική κι απάνθρωπη την συναλλαγή που ανταλλάσσει αξία με αξία – κι εγκαθιδρύσατε μια ανιδιοτελή κοινωνία που ανταλλάσσει εκβιασμό με εκβιασμό. Το σύστημα σας είναι ένας νομιμοποιημένος εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα σε συμμορίες που μάχονται η μια την άλλη πασχίζοντας να οικειοποιηθούν κάθε φορά το νόμο και να τον χρησιμοποιήσουν προς όφελος τους, ενώ την ίδια στιγμή διακηρύσσουν ηχηρά την αφοσίωση τους σ’ ένα απροσδιόριστο και άρρητο κοινωνικό καλό>>

2) <<Αν θέλετε να δείτε τι είναι αυτό που χάσατε όταν οι απεργοί μου κι εγώ εγκαταλείψαμε τον κόσμο σας, σταθείτε μπροστά σ’ ένα παρθένο κομμάτι γης και ρωτήστε τον εαυτό σας για πόσον καιρό θα μπορούσατε να επιβιώσετε αρνούμενοι να σκεφτείτε – και χωρίς κανέναν γύρω σας να σας διδάξει τις απαραίτητες κινήσεις. Αν πάλι επιλέγατε να σκεφτείτε, ρωτήστε τον εαυτό σας πόσα πράγματα θα μπορούσε να επινοήσει το μυαλό σας προκειμένου να επιβιώσετε. Ρωτήστε τον εαυτό σας πόσα δικά σας συμπεράσματα έχετε βγάλει στη ζωή σας και πόσο χρόνο έχετε ξοδέψει επαναλαμβάνοντας κινήσεις που έχετε μάθει από άλλους, ρωτήστε τον εαυτό σας αν θα μπορούσατε να βρείτε τρόπο να καλλιεργήσετε τη γη και να συλλέξετε τους καρπούς της, αν θα μπορούσατε να επινοήσετε έναν τροχό, ένα μοχλό, ένα επαγωγικό πηνίο, μια γεννήτρια, μια λυχνία – κι έπειτα αποφασίστε αν οι ικανοί άνθρωποι είναι εκμεταλλευτές που ζουν με τους καρπούς του μόχθου σας ληστεύοντας τον πλούτο που παράγετε και αν πράγματι πιστεύετε ότι έχετε τη δύναμη να τους υποδουλώσετε…>>

3) << Ξέρετε κύριε Στάντλερ, ο κόσμος δεν θέλει να σκέφτεται. Κι όσο περισσότερα προβλήματα αντιμετωπίζει, τόσο λιγότερο θέλει να σκέφτεται. Όμως με κάποιον ενστικτώδη τρόπο οι άνθρωποι νιώθουν ότι οφείλουν να σκέφτονται, κι αυτό τους κάνει να νιώθουν ενοχές. Έτσι εξυμνούν κι ακολουθούν πιστά κάθε θεωρία που μπορεί να τους προσφέρει μια δικαιολογία για να μη σκέφτονται. Κάθε θεωρία που μετατρέπει σε αρετή – σε υψηλή πνευματική αρετή – την αμαρτία τους, την αδυναμία τους, την ενοχή τους>>.

<<Κι εσύ αυτό θέλεις να κάνεις; Να γίνεις κόλακας των ενοχών τους;>>

<<Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να γίνει κανείς δημοφιλής.>>

4) <<Δεν μου αρέσει καθόλου αυτό που συμβαίνει στους ανθρώπους, κυρία Τάγκαρτ>>, είπε τελικά.

<<Τι συμβαίνει;>>

<<Δεν ξέρω. Είκοσι χρόνια τώρα τους παρατηρώ απ’ αυτό εδώ το μέρος και διαπιστώνω πως έχουν αλλάξει. Παλιότερα τους έβλεπα να περνούν τρεχάτοι, κι ήταν υπέροχο να τους παρακολουθώ, έβλεπα τη βιασύνη των ανθρώπων που ήξεραν το στόχο και τον προορισμό τους. Σήμερα βιάζονται επειδή φοβούνται. Δεν τους κινεί κάποιος σκοπός, αλλά ο φόβος. Δεν πηγαίνουν κάπου συγκεκριμένα, δραπετεύουν. Νομίζω πως ούτε οι ίδιοι ξέρουν από τι προσπαθούν να δραπετεύσουν. Δεν κοιτούν ο ένας τον άλλο. Τραβιούνται απότομα αν τύχει κι αγγιχτούν στο διάβα τους. Χαμογελούν υπερβολικά, μα το χαμόγελο τους έχει κάτι αποκρουστικό ‘ δεν εκφράζει χαρά, αλλά ικεσία. Δεν ξέρω τι συμβαίνει στον κόσμο>>.

5) <<Ο άνθρωπος χτίζει τον κόσμο κατ’ εικόνα του. Ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα να επιλέγει, αλλά δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ την αναγκαιότητα της επιλογής. Αν απαρνηθεί αυτή τη δυνατότητα, απαρνείται την ανθρώπινη υπόσταση του και το μόνο που καταφέρνει είναι να βυθίσει την ύπαρξη του στο ανελέητο χάος του παραλόγου – με δική του επιλογή. Αυτός που θα διατηρήσει έστω και μια σκέψη του ακέραιη κι ανεπηρέαστη από τη βούληση των άλλων, αυτός που θα κάνει πραγματικότητα τη σκέψη του δίνοντας σ’ ένα κομμάτι ξύλο τη μορφή της εικόνας που έχει στο μυαλό του, μόνο αυτός και μόνο γι’ αυτό που δημιουργεί κάθε φορά μπορεί ν’ αξιώσει την ανθρώπινη υπόσταση, και μ’ αυτό το μέτρο θα κριθεί και η αρετή του.>>

6) <<Γιατί άραγε ήταν έτοιμοι ν’ απαρνηθούν τις πιο μεγάλες τους στιγμές σαν απεχθές αμάρτημα; Γιατί ήταν τόσο πρόθυμοι να προδώσουν ό,τι καλύτερο είχαν μέσα τους; Τι τους έκανε να πιστεύουν πως αυτή η γη είναι το βασίλειο του κακού, ένα βασίλειο όπου η μοίρα του ανθρώπου είναι η δυστυχία; Δεν μπορούσε να δώσει απάντηση. Ήξερε όμως ότι ο γρίφος αυτός έπρεπε να λυθεί. Έβλεπε ένα πελώριο ερωτηματικό να πλανιέται στην αίθουσα, ένα μυστήριο που ήταν πλέον καθήκον του να επιλύσει.

Αυτή ήταν η πραγματική ποινή που του επιβλήθηκε, είπε μέσα του, αυτό ήταν το χρέος του: ν’ αποκρυπτογραφήσει αυτή την απλοϊκή ιδέα που τόσο εύκολα ρίζωνε ακόμα και στον πιο απλό ανθρώπινο νου, κάνοντας την ανθρωπότητα να ασπάζεται τις αρχές που την οδηγούσαν στην αυτοκαταστροφή της.>>

7) <<Πιστεύεται στ’ αλήθεια ότι το χρήμα είναι η ρίζα όλων των κακών; Έχετε αναρωτηθεί ποτέ ποια είναι η ρίζα του χρήματος; Το χρήμα αποτελεί ένα ανταλλακτικό εργαλείο, το οποίο για να υπάρχει θα πρέπει να υπάρχουν αγαθά που να παράγονται και άνθρωποι ικανοί να τα παράγουν. Το χρήμα είναι η υλική έκφραση της αρχής πως οι άνθρωποι που επιθυμούν να συναλλάσσονται μεταξύ τους, θα πρέπει να συναλλάσσονται με βάση τη δίκαιη ανταλλαγή αγαθών και ν’ ανταλλάσσουν αξία με αξία. Το χρήμα δεν είναι εργαλείο των ζητιάνων που επαιτούν τα αγαθά σας με τα δάκρυα, ούτε των αρπακτικών που τ’ αρπάζουν με τη βία. Το χρήμα υπάρχει μόνο χάρη στους ανθρώπους που παράγουν. Κι αυτό θεωρείτε κακό;

Το χρήμα που αποκτάτε ως ανταμοιβή για την προσπάθεια σας, είναι το μέσο που θα σας επιτρέψει ν’ αξιώσετε το προϊόν της προσπάθειας κάποιου άλλου. Δεν είναι οι ζητιάνοι και τ’ αρπακτικά που δίνουν αξία στο χρήμα. Κανένας ωκεανός δακρύων, ούτε όλα τα όπλα του κόσμου δεν μπορούν να μετατρέψουν αυτά τα χαρτιά που έχετε στο πορτοφόλι σας στο ψωμί που θα χρειαστείτε αύριο για την επιβίωση σας. Αυτά τα χαρτιά, που θα ‘πρεπε να είναι χρυσός, αποτελούν ένα συμβόλαιο τιμής το οποίο σας επιτρέπει ν’ αξιώνετε την ενέργεια των ανθρώπων που παράγουν. Το πορτοφόλι σας είναι μια κατάθεση ελπίδας, είναι η πεποίθηση ότι κάπου στον κόσμο γύρω σας υπάρχουν άνθρωποι που δεν παραβλέπουν αυτή την ηθική αρχή, η οποία συνιστά και τη ρίζα του χρήματος. Κι αυτό το θεωρείτε κακό;

Έχετε αναζητήσει ποτέ τη ρίζα της παραγωγής; Ρίξτε μια ματιά σε μια ηλεκτρική γεννήτρια και τολμήστε να ισχυρισθείτε πως είναι προϊόν της μυϊκής δύναμης άξεστων αγρίων. Προσπαθήστε να φυτέψετε ένα σπόρο σταριού χωρίς τη γνώση που σας έχουν κληροδοτήσει οι άνθρωποι που ανακάλυψαν την καλλιέργεια του, προσπαθήστε να κερδίσετε το ψωμί σας χρησιμοποιώντας μόνο την κίνηση του σώματος σας – και θα καταλάβετε ότι ο νους του ανθρώπου είναι η ρίζα όλων των αγαθών που παράγονται κι όλου του πλούτου που έχει υπάρξει πάνω στη γη.

Ισχυρίζεστε όμως ότι το χρήμα το κερδίζει ο δυνατός σε βάρος του αδύναμου; Για ποια δύναμη μιλάτε; Προφανώς όχι για τη δύναμη των όπλων και των μυών. Ο πλούτος αποτελεί προϊόν της διανοητικής ικανότητας του ανθρώπου. Είναι λοιπόν αλήθεια ότι αυτός που επινοεί έναν κινητήρα, κερδίζει χρήματα σε βάρος αυτού που δεν τον επινοεί; Ότι ο έξυπνος κερδίζει χρήματα σε βάρος του ανόητου; Ο ικανός σε βάρος του ανίκανου κι ο φιλόδοξος σε βάρος του φυγόπονου; Το χρήμα κερδίζεται – προτού ακόμα γίνει αντικείμενο αρπαγής ή επαιτείας – με τη προσπάθεια του κάθε έντιμου ανθρώπου, του καθενός σύμφωνα με τις ικανότητες του. Και έντιμος άνθρωπος είναι αυτός που ξέρει ότι δεν μπορεί να καταναλώσει περισσότερα απ’ όσα παράγει.

Η συναλλαγή μέσω του χρήματος αποτελεί τη βάση του κώδικα αξιών των έντιμων κι αξιόπιστων ανθρώπων. Το χρήμα βασίζεται στο αξίωμα ότι κάθε άνθρωπος είναι κύριος του μυαλού του και των προσπαθειών του. Το χρήμα δεν επιτρέπει σε κανένα άλλο μέτρο να καθορίσει την αξία της προσπάθειας σας, παρά μόνο στην ηθελημένη απόφαση του ανθρώπου που θα επιλέξει να εμπορευθεί μαζί σας τη δική του προσπάθεια. Το χρήμα σας επιτρέπει να λάβετε ως αντάλλαγμα για τα αγαθά και το μόχθο σας αυτό που πραγματικά αξίζουν, σύμφωνα με την κρίση των ανθρώπων που θα τ’ αγοράσουν. Το χρήμα δεν επιτρέπει παρά μόνο μία, απόλυτα ξεκάθαρη και έντιμη συναλλαγή, τη συναλλαγή που στηρίζεται στο αμοιβαίο όφελος κι ορίζεται από την αβίαστη κρίση των πλευρών που συναλλάσσονται. Το χρήμα προϋποθέτει την παραδοχή ότι ο άνθρωπος εργάζεται για το προσωπικό του όφελος κι όχι για να ζημιωθεί, ότι εργάζεται για το κέρδος κι όχι για την απώλεια, ότι ο εργαζόμενος άνθρωπος δεν είναι κτήνος ή υποζύγιο που γεννήθηκε για να κουβαλάει το βάρος της δικής σας μιζέριας, ότι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους ανθρώπους δεν είναι η ανταλλαγή πόνου αλλά η ανταλλαγή αγαθών.  Το χρήμα απαιτεί από σας να πουλάτε – όχι την αδυναμία σας στην ηλιθιότητα των άλλων, αλλά το ταλέντο σας στη λογική τους ‘ απαιτεί από σας ν’ αγοράζετε – όχι ό,τι πιο ελεεινό σας προσφέρουν, αλλά το καλύτερο που μπορείτε να εξασφαλίσετε. Κι όταν οι άνθρωποι ζουν με βάση την εμπορική συναλλαγή – και με ρυθμιστή όχι τον εξαναγκασμό αλλά τη λογική – , τότε είναι σίγουρο ότι κερδίζει το καλύτερο προϊόν, η καλύτερη επίδοση, ο άνθρωπος που διαθέτει την καλύτερη κρίση και τις πιο αναπτυγμένες ικανότητες, με αποτέλεσμα ο βαθμός της παραγωγικότητας του ανθρώπου να συνιστά και το μέτρο της ανταμοιβής του. Αυτός είναι ο κώδικας της ύπαρξης που εργαλείο και σύμβολο της είναι το χρήμα. Κι αυτό το θεωρείτε κακό;

Όμως το χρήμα δεν είναι παρά ένα εργαλείο. Μπορεί να σας πάει όπου θέλετε, αλλά δεν μπορεί να σας αντικαταστήσει στη θέση του οδηγού. Μπορεί να σας προσφέρει τα μέσα για να ικανοποιήσετε τις επιθυμίες σας, αλλά δεν μπορεί να σας παρέχει επιθυμίες. Το χρήμα είναι η κατάρα των ανθρώπων που προσπαθούν να ανατρέψουν το νόμο της αιτιότητας – των ανθρώπων που θέλουν ν’ αντικαταστήσουν το νου με τα προϊόντα που παράγει ο νους.

Το χρήμα δεν μπορεί ν’ αγοράσει ευτυχία για εκείνον που δεν ξέρει τι ζητάει από τη ζωή: δεν θα του παρέχει κώδικα αξιών αν ο ίδιος δεν θελήσει να δημιουργήσει αξίες, δεν θα του προσφέρει σκοπό αν ο ίδιος δεν θελήσει να δώσει σκοπό στη ζωή του. Το χρήμα δεν μπορεί ν’ αγοράσει εξυπνάδα για χάρη του ανόητου, δεν μπορεί ν’ αγοράσει θαυμασμό για χάρη του δειλού ούτε σεβασμό για χάρη του ανίκανου. Αυτός που αντικαθιστά την ορθή κρίση με χρήμα, προσπαθώντας να εξαγοράσει το μυαλό των ικανών ανθρώπων για να το θέσει στην υπηρεσία του, καταλήγει να γίνει θύμα των κατωτέρων του. Οι ευφυείς άνθρωποι τον εγκαταλείπουν, ενώ οι απατεώνες κι οι λωποδύτες μαζεύονται γύρω του σπρωγμένοι από ένα νόμο που ο ίδιος δεν συνειδητοποιεί: ότι κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω απ’ το χρήμα του. Γι’ αυτό το λόγο θεωρείτε το χρήμα ρίζα του κακού;

Ο μόνος άνθρωπος που αξίζει να κληρονομήσει πλούτο είναι ο άνθρωπος που δεν έχει ανάγκη τον κληρονομημένο πλούτο – ο άνθρωπος που θα έκανε περιουσία απ’ όπου κι αν ξεκινούσε. Όταν ένας κληρονόμος είναι αντάξιος των χρημάτων του, τότε το χρήμα τον υπηρετεί ‘ διαφορετικά, τον καταστρέφει. Και τότε εσείς κοιτάζετε γύρω σας και ωρύεστε ότι το χρήμα τον διέφθειρε. Είναι όντως έτσι; Μήπως αυτός διέφθειρε το χρήμα; Ποτέ μη ζηλέψετε έναν ανάξιο κληρονόμο ‘ ο πλούτος του δεν πρόκειται να φτάσει σ’ εσάς, δεν πρόκειται να σας προσφέρει τίποτα. Μη σκεφτείτε ότι ο πλούτος αυτός θα μπορούσε να μοιραστεί στους ανθρώπους. Το χρήμα αυτό είναι παράσιτο ‘ κι όσα παράσιτα κι αν μοιράσεις στον κόσμο, δεν μπορείς να φέρεις πίσω τη νεκρή αρετή του χρήματος που κληρονόμησε κάποτε ένας ανάξιος άνθρωπος. Το χρήμα είναι μια ζωντανή δύναμη που χωρίς τη ρίζα του πεθαίνει. Το χρήμα δεν θα υπηρετήσει το μυαλό που δεν μπορεί να φανεί αντάξιο του. Γι’ αυτό το λόγο θεωρείτε το χρήμα ρίζα του κακού;

Το χρήμα είναι το μέσο για τη διαβίωση σας. Η ετυμηγορία σας γι’ αυτό που σας εξασφαλίζει τα προς το ζην ταυτίζεται με την ετυμηγορία σας για τη ζωή. Αν η ρίζα είναι σάπια, τότε έχετε καταδικάσει την ίδια σας την ύπαρξη. Πώς κερδίσατε τα χρήματα σας; Με απάτη; Εκμεταλλευόμενοι τα βίτσια και την ηλιθιότητα των άλλων; Ικανοποιώντας τις ανάγκες των ανόητων με την ελπίδα ότι θα λάβετε περισσότερα απ’ όσα αξίζουν οι ικανότητες σας; Με εκπτώσεις στις αρχές σας; Κάνοντας δουλειές που απεχθάνεστε γι’ ανθρώπους που περιφρονείτε; Αν ναι, τότε το χρήμα που κερδίσατε δεν σας προσφέρει ούτε μια στιγμή, ούτε μια στάλα πραγματικής χαράς. Κι όλα τα πράγματα που θ’ αγοράζετε, δεν θα είναι τιμή αλλά όνειδος για σας. Δεν θα είναι κατόρθωμα αλλά ενθύμιο ντροπής. Και τότε θ’ αρχίσετε να ουρλιάζετε ότι το χρήμα είναι κακό. Κακό επειδή δεν μπορεί ν’ αντικαταστήσει το χαμένο αυτοσεβασμό σας; Κακό επειδή δεν σας αφήνει ν’ απολαύσετε την εξαχρείωση σας; Μήπως αυτή είναι η ρίζα του μίσους σας για το χρήμα;

Το χρήμα θα μείνει για πάντα ένα αποτέλεσμα και δεν πρόκειται να υποκαταστήσει τον άνθρωπο ως αιτία. Το χρήμα είναι προϊόν της αρετής, αλλά δεν μπορεί να προσφέρει αρετή ούτε ν’ αντισταθμίσει τη φαυλότητα. Το χρήμα δεν θα σας δώσει αυτό που δεν έχετε κερδίσει, ούτε στο πνεύμα ούτε στην ύλη. Μήπως αυτή είναι η ρίζα του μίσους σας για το χρήμα;

Ή μήπως εννοείτε πως η αγάπη για το χρήμα είναι η ρίζα όλων των κακών; Όταν αγαπάς κάτι, σημαίνει ότι γνωρίζεις κι αγαπάς τη βαθύτερη φύση του. Όταν αγαπάς τα χρήματα, σημαίνει ότι γνωρίζεις κι αγαπάς το γεγονός ότι το χρήμα είναι η απτή έκφραση της καλύτερης δύναμης που έχεις μέσα σου, ότι είναι το κλειδί που θα σου επιτρέψει ν’ ανταλλάξεις την προσπάθεια σου με την καλύτερη προσπάθεια των άλλων. Ο άνθρωπος που μπορεί να πουλήσει την ψυχή του για μια δεκάρα, αυτός είναι που θα διακηρύξει με όλο του το σθένος το μίσος του για το χρήμα – και δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Οι εραστές του χρήματος είναι πάντα πρόθυμοι να εργαστούν για το χρήμα. Ξέρουν πως είναι ικανοί να το αξιώνουν.

Επιτρέψτε μου να σας δώσω ένα στοιχείο που βοηθά στην αποκωδικοποίηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς: αυτός που καταριέται το χρήμα, το έχει αποκτήσει άτιμα ‘ αυτός που το σέβεται, το έχει κερδίσει.

Τρέξτε μακριά όποτε ακούτε κάποιον να σας λέει ότι το χρήμα είναι κακό. Η δήλωση αυτή σας χτυπάει καμπανάκι για το αρπακτικό που πλησιάζει. Όσο οι άνθρωποι ζουν πάνω στη γη και χρειάζονται κάποιο μέσο για τις συναλλαγές τους – το μόνο υποκατάστατο που έχουν στη διάθεση τους αν εγκαταλείψουν το χρήμα είναι η κάννη του όπλου.>>

8) <<Ναι, κυρία Τάγκαρτ, δεν υπάρχει ούτε σύγκρουση συμφερόντων, ούτε απαίτηση για θυσίες, ούτε ο φόβος ότι ο ένας απειλεί τις επιδιώξεις του άλλου – αν οι άνθρωποι καταλάβουν πως η πραγματικότητα είν’ ένα απόλυτο που δεν μπορείς να το νοθεύσεις ή να το αποφύγεις, πως το ψέμα δεν έχει ισχύ, πως δεν μπορείς να έχεις αυτό που δεν έχεις κερδίσει, πως δεν μπορείς να πάρεις αυτό που δεν αξίζεις, πως η καταστροφή μιας υπαρκτής αξίας δεν μπορεί να δώσει αξία σε κάτι που δεν υπάρχει. Ο επιχειρηματίας που θέλει ν’ ανοιχτεί στην αγορά στραγγαλίζοντας πρώτα έναν ικανότερο ανταγωνιστή, ο εργάτης που απαιτεί μερίδιο απ’ τον πλούτο του εργοδότη του, ο καλλιτέχνης που φθονεί το ταλέντο ενός λαμπρότερου συναδέρφου – όλοι αυτοί επιθυμούν πράγματα που ξεπερνούν τη λογική πραγματικότητα, και το μόνο μέσο για να εκπληρώσουν την επιθυμία τους είναι η καταστροφή. Όμως το μέσο αυτό δεν θα τους εξασφαλίσει ούτε μερίδιο στην αγορά, ούτε πλούτο, ούτε αθάνατη φήμη, αφού το μόνο που θα καταφέρουν είναι να καταστρέφουν την παραγωγή, τις εργασιακές σχέσεις και την τέχνη. Η επιθυμία που κινείται στη σφαίρα του παραλόγου δεν πρέπει να εκπληρώνεται ποτέ, ακόμα κι αν τα θυσιαστήρια θύματα είναι πρόθυμα να δώσουν τη συγκατάθεση τους. Βέβαια, οι άνθρωποι δεν θα πάψουν ποτέ να επιθυμούν το αδύνατο και ν’ απολαμβάνουν την καταστροφή – όσο γαλουχούνται με την ιδέα πως η αυτοκαταστροφή κι η αυτοθυσία είναι το μόνο έμπρακτο μέσο για την κατάκτηση μιας δανεικής ευτυχίας.>>

9) <<Πιστεύετε στ’ αλήθεια ότι επιθυμούμε την τήρηση των νόμων;>> είπε ο καθηγητής Φέρις. <<Κάνετε λάθος. Αυτό που θέλουμε είναι η παραβίαση τους. Πρέπει να καταλάβετε ότι δεν έχετε να κάνετε με μια παρέα καλοκάγαθων προσκόπων – και τότε ίσως συνειδητοποιήσετε ότι δεν είναι η κατάλληλη εποχή για ευγενικές χειρονομίες. Επιδίωξη μας είναι η εξουσία – και μόνο η εξουσία. Όλοι εσείς δεν είστε παρά μικροτζογαδόροι, το μεγάλο παιχνίδι το κάνουμε εμείς, και γι’ αυτό καλύτερα να φανείτε γνωστικοί. Δεν υπάρχει τρόπος να εξουσιάσεις αθώους ανθρώπους. Ο μόνος τρόπος για να κρατηθείς στην εξουσία είναι να εξουσιάζεις εγκληματίες και παραβάτες. Κι όταν δεν υπάρχουν αρκετοί εγκληματίες, τότε θα πρέπει να τους φτιάξεις. Πώς; Ανάγοντας τόσα πολλά πράγματα σε έγκλημα, ώστε να είναι αδύνατο να ζήσει κανείς χωρίς να παραβιάσει τους νόμους.  Ποιος θέλει ένα έθνος νομοταγών πολιτών; Τι κέρδος μπορεί να έχεις από ένα τέτοιο έθνος; Όταν όμως ψηφίσεις δυο-τρεις νόμους που δεν μπορούν ούτε να εφαρμοστούν, ούτε να τηρηθούν, ούτε να ερμηνευτούν με αντικειμενικά κριτήρια, τότε δημιουργείς ένα έθνος παράνομων πολιτών – και τότε εξαργυρώνεις την ενοχή.>>

10) <<Αν απαρνηθείτε την αντιληπτική σας δύναμη, αν μετατρέψετε το κριτήριο σας από αντικειμενικό σε συλλογικό και περιμένετε από το σύνολο των ανθρώπων να σας πει τι να σκεφτείτε, τότε θα δείτε ένα ακόμα παράδοξο φαινόμενο να συμβαίνει μπροστά στα μάτια που αρνείστε να χρησιμοποιήσετε: θα δείτε τους δασκάλους σας να γίνονται άρχοντες του συλλογικού, και θα διαπιστώσετε ότι αν δεν δεχτείτε να υπακούσετε στις εντολές τους, ισχυριζόμενοι πως οι τυραννίσκοι αυτοί δεν είναι το σύνολο των ανθρώπων, θα σας απαντήσουν: «Πώς ξέρετε ότι δεν είμαστε; Το είμαι είναι ένας απαρχαιωμένος όρος, αδέρφια. Πού τον θυμηθήκατε;»

11) <<Έχοντας ξεπεράσει το στάδιο του άγριου που πιστεύει ότι τα μαγικά του ξόρκια έχουν τη δύναμη ν’ αλλάξουν την πραγματικότητα, οι μυστικιστές σας πιστεύουν πως η πραγματικότητα μπορεί ν’ αλλάξει με τη δύναμη των λέξεων που δεν εκφέρονται – και το μαγικό εργαλείο τους είναι η απαλοιφή, ο ισχυρισμός πως τίποτα δεν είν’ αληθινό όσο παραμένει ανέγγιχτο από το μαγικό ραβδάκι της άρνησης τους να το αναγνωρίσουν.

Όπως ταΐζουν το σώμα τους με κλεμμένο πλούτο, έτσι ταΐζουν και το μυαλό τους με κλεμμένες ιδέες, ισχυριζόμενοι πως εντιμότητα σημαίνει ν’ αρνείσαι ν’ αναγνωρίσεις το γεγονός ότι κάποιος κλέβει. Όπως χρησιμοποιούν τ’ αποτελέσματα αρνούμενοι ν’ αναγνωρίσουν την πηγή και την ύπαρξη τους. Όπως επιδιώκουν όχι να στήσουν αλλά να διαχειριστούν μια βιομηχανική επιχείρηση, με τον ίδιο τρόπο αποζητούν όχι να σκέφτονται αλλά να διαχειρίζονται την ανθρώπινη σκέψη.>>

12) <<..τότε κατάλαβα ποια ήταν η πληγή που κατέτρωγε τον κόσμο, αφανίζοντας ανθρώπους και έθνη, και ποια μάχη έπρεπε να δοθεί. Κατάλαβα ότι ο εχθρός ήταν μια αντεστραμμένη ηθική που αντλούσε δύναμη από τη συγκατάθεση μου. Κατάλαβα ότι το κακό ήταν ανίσχυρο – το κακό ήταν η υπεκφυγή, το παράλογο, το αντι-πραγματικό – κι ότι το μόνο όπλο που θα του επέτρεπε να θριαμβεύσει ήταν η προθυμία του καλού να το υπηρετήσει. Η απαίτηση που πρόβαλλαν αυτοί οι άθλιοι υποκριτές ισχυριζόμενοι ότι οφείλω ν’ αποδεχτώ την υποδούλωση που δεν είχαν τη δύναμη να μου επιβάλουν και να θυσιαστώ αυτοβούλως για να εξασφαλίσω το μέσο επιβίωσης του παράλογου προγράμματος τους – η ίδια απαίτηση διατρέχει όλη την ανθρώπινη ιστορία, μ’ όποια μορφή ή εκδοχή κι αν εκφράζεται κάθε φορά, από τους εκβιασμούς που ασκεί ο κάθε παρατρεχάμενος μέχρι τις θηριωδίες που διαπράττονται στις χώρες με ολοκληρωτικά καθεστώτα, αναγκάζοντας το σώφρονα, τον ικανό, τον άνθρωπο της λογικής να καταστρέφει τον εαυτό του, να τροφοδοτεί το κακό με το αίμα των αρετών του λαμβάνοντας γι’ αντάλλαγμα το δηλητήριο της καταστροφής, να ποτίζει το κακό με τη δύναμη της επιβίωσης και να θυσιάζει τις αξίες του στην ανημποριά του θανάτου. Κατάλαβα ότι ο άνθρωπος της αρετής δεν μπορεί τελικά να ηττηθεί παρά μόνο αν δώσει ο ίδιος στο κακό την συγκατάθεση που χρειάζεται για να νικήσει – κι ότι οι δυνάμεις του κακού είναι ανίσχυρες μπροστά του αν αρνηθεί να δώσει την συγκατάθεση του. Κατάλαβα ότι μπορούσα να βάλω ένα τέρμα στις φρικαλεότητες σας προφέροντας μία μόνο λέξη μέσα στο μυαλό μου, τη λέξη «Όχι». Την πρόφερα!>>