Μέχρι τη Μεταπολίτευση η Ελλάδα ήταν μια χώρα που πάσχιζε να αποκτήσει μια ομαλή δημοκρατική λειτουργία. Τα Συντάγματα που ίσχυαν προέβλεπαν μεν μία κοινοβουλευτική δημοκρατία, αλλά αυτή σπάνια λειτουργούσε ομαλά. Μόνο τον 20^ο αιώνα μπορούμε να απαριθμήσουμε μία σειρά από σοβαρές πολιτικές, αν όχι πολιτειακές, κρίσεις: Κίνημα στο Γουδή, Μικρασιατική Καταστροφή, δικτατορία του Μεταξά, Κατοχή, Εμφύλιος, μαύρη δημοκρατία στις δεκαετίες του 1950 και του 1960 και, τέλος, δικτατορία των συνταγματαρχών. Θα τις ονομάσω κρίσεις που είχαν ως ζητούμενο τη δημοκρατία.

Η Μεταπολίτευση έθεσε τέλος σε αυτού του είδους τις υπαρξιακές κρίσεις. Το δημοψήφισμα έσβησε οριστικά τον βασιλιά ως τον αντίπαλο πόλο της δημοκρατίας και οι κανόνες του δημοκρατικού παιχνιδιού που θεσπίστηκαν από το Σύνταγμα σε γενικές γραμμές τηρήθηκαν με αποτέλεσμα να έχουμε την πιο μακρά περίοδο ομαλής λειτουργία της Πολιτείας. Σταματήσαμε να έχουμε διαμάχες για την αυθεντικότητα των εκλογών, για το ποιος τις κέρδισε ή ποιος πρέπει να διοριστεί…