Αντιγραφή αποσπάσματος αναδημοσιεύσης του πρώτου άρθρου από το νέο βιβλίο του καθηγητή Θεοδόση Τάσιου με τίτλο «Επιφυλλίδες» (εκδοτικός οίκος Αγγελάκη)

 

PROTHIKES_231212_005

ΑΝΟΣΙΟΛΟΓΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΙ ΟΧΙ ΔΕΡΜΑΤΟΛΟΓΟ

[Μια προ 20-ετίας επιφυλλίδα που ίσως θεωρηθεί πως γράφθηκε σήμερα…]

«…..Ως πιθανότατη υπόθεση εργασίας τουλάχιστον, όλα τούτα μοιάζει να ερμηνεύωνται με δύο λειτουργικές ανεπάρκειες μας. Την καθίζηση Αξιών και τη φτώχεια της Παιδείας. Δεν συνιστούμε πια κοινωνίαν. Είμαστε απλώς ένα συνονθύλευμα πολυπληθών αλλ’ απομονωμένων «μειοψηφιών». (Δεν είναι τυχαίο που κι η «Οικουμενική» ακόμα, θα μείνη ως ευφημισμός για το σκορποχώρι). Στην προτεραιότητα των ενδιαφερόντων-μας δεν βρίσκονται τα «κοινά» αλλά το «εγώ», εδώ και τώρα – κι ό,τι βρέξει σας κατεβάσει αύριο.

Μη μου πείτε ότι ο αγνός κι «απληροφόρητος» λαός δεν άκουσε τίποτε για το τερατούργημα του συνεχώς αυξανόμενου δημοσίου χρέους ή δεν πήρε είδηση ότι λείπαν 250δις. για μισθούς τον Απρίλη. Μήπως κάνει πως δεν τ’ άκουσε, κι αντί για δύο απεργίες το μήνα, μας στήνει εκατό; (Τραπεζικών περιλαμβανομένων).

Μη μου πείτε ότι η συντριπτική πλειονότητα του απογευματινού μας τύπου δεν ξέρει τι φίδι τρέφει στα σπλάχνα του, προβάλλοντας τη βία και τους τρομοκράτες, με τα επιλεγμένα μισόλογα («εκτέλεσαν» τον τάδε) ή με τα κοψομεσιάσματα ποιος θα δημοσιεύση «πληρέστερα» τα νηπιακής συλλήψεως κείμενα. Μήπως για τόσο αμοραλιστή τον έχουν γραδάρει το λαό μας; (Αδίκως;)

Μη μου πείτε πως οι 5.000 φοιτητές του Πολυτεχνείου, ανεξάρτητα απ’ τις όποιες περι δικαιοσύνης αντιλήψεις του καθενός μας, δεν ξέραν το καθήκον-τους κόντρα στους 50 καταληψίες να πάψουν να καταρρακώνουν το ακαδημαϊκό άσυλο και τις οικονομίες του Λαού.

Μήπως το ξέραν το καθήκον-τους αλλά είπαν «άσε»;

Και μήπως έχει δίκιο το κύριο άρθρο του «Βήματος» (11.03.1990) που επισημαίνει τραγικά πως το « μπαϊράκι της ευτέλειας και του παραλόγου είναι απ’ άκρη σ’ άκρη της επικράτειας υψωμένο»;

…Φοβάμαι πως μια τέτοια, εθνικού εύρους, λογική του «άσε» είναι η πιθανότερη ερμηνεία της αντικοινωνικότητας, της αντιπαραγωγικότητας και της απαιδευσιάς μας; Ενηλίκων τε και ανηλίκων.

Έχω πλήρη συναίσθηση της υπερβολής την οποία περικλείει αυτή η συνοπτική διάγνωση: Αναγνωρίζω ότι κάμποσες συγκυρίες αιτιολογούν πολλά απ’ τα δεινά-μας κι ο αναζωπυρωμένος ποπουλισμός τα επέτεινε. Κι επιτέλους υπάρχουν τόσες και τόσες εξαιρέσεις, θα μου πείτε.

Αλλ’ οι δυσμενείς «ιστορικές» συνθήκες θέλουν μαζική απόφαση για να ξεπεραστούν, οι δε εξαιρέσεις δεν διαθέτουν ακόμα την ωστική δύναμη για την απογείωση του συνόλου. Καλύτερα λοιπόν μια διάγνωση υπερβολική, παρά μια ερμηνεία βολική…»

25-03-1990