Απόσπασμα συνέντευξης της Μάρως Βαμβουνάκη από την Κρίστυ Κουνινιώτη για το www.pelop.gr

 

«Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει μ’ ελάχιστα», ο τίτλος του προτελευταίου σας βιβλίου. Εκεί βρίσκεται το μυστικό για να αντλήσουμε δύναμη ως πολίτες ενός κράτους που καταρρέει;

Τι ωραία ερώτηση! Είμαι σίγουρη πως με την εκλεκτικότητα σε όσα επιλέγουμε να έχουμε ανάγκη, με την ποιότητα, κερδίζουμε και πληρότητα, και χαρά και οικονομία! Οι τρελές ανάγκες οδηγούν σε φτώχεια, και το ανάποδο.

«Όταν πάψεις να παραπονιέσαι για ό,τι δεν έχεις, έκθαμβος θα ανακαλύψεις πόσα πολλά έχεις» γράφετε στο «Ο Παλιάτσος και η Άνιμα». Μήπως είναι καταλληλότερο μότο να υιοθετήσουν όσοι παραδίδονται στη μιζέρια αμαχητί;

Αν κάθε βράδυ αναλογιστούμε με ειλικρίνεια πόσα «καλά» μας συνέβησαν σήμερα, θα μείνουμε κατάπληκτοι για το πόσο τυχεροί είμαστε. Έχουμε όμως συνηθίσει μόνο στα δυσάρεστα να κολλάμε και κλαιγόμαστε, κυρίως για το ότι δεν πραγματοποιήθηκε επακριβώς ένα θέλημά μας.

Ο «Πολωνός» σας είναι γιατρός, εξαιρετικά καλλιεργημένος, αναγκασμένος, ωστόσο, να εργάζεται ως υδραυλικός στην Ελλάδα, λόγω των πολιτικών αλλαγών στη χώρα του. Σκέφτεστε το ενδεχόμενο ν’ αρχίσει να συμβαίνει κάτι ανάλογο κι εδώ, με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα;

Να όμως που μέσα σ’ αυτήν τη «δυστυχία του» βρήκε την αγάπη της ζωής του, μπήκε στον προσωπικό του Παράδεισο! Δεν έχουν μεγάλη σημασία για τα ουσιώδη οι εξωτερικές συνθήκες. Μπορεί λοιπόν να συμβεί και σε μας, γιατί όχι; Δύσκολο, αλλά ό,τι αξίζει πονάει και είναι δύσκολο.

Έρωτας εν μέσω κρίσης. Τον θεωρείτε εφικτό; 

Μα είναι δυνατόν να σταματήσει ο έρωτας; Ίσα-ίσα ο έρωτας όπως και η πίστη στο Θεό παίρνουν φωτιά όταν όλα μας πάνε κόντρα, όταν υποφέρουμε, όταν στερούμαστε. Γιατί και τα δύο είναι ζωή που αντιδρά στο θάνατο.

-Την εκφράζουν αρκετές ρήσεις, αλλά στέκεται σε μια ωραία φράση των Κινέζων: «Υπάρχει τύχη, αλλά πάει και χτυπά τη γελαστή πόρτα».

-Νόμιζε πως θα μπορούσε να ζήσει μακριά από την Ελλάδα, που μας πληγώνει, αλλά όπως τελικά ανακάλυψε: «Κάποτε που έζησα παραπάνω έξω, άρχισε γρήγορα να με τρώει το μυστήριο μαρτύριο της νοσταλγίας. Η πατρίδα μας είναι σάρκα μας, αισθανόμουν πως μου σχιζόταν. Κατάντησε πόνος σωματικός».

Πηγή: http://www.pelop.gr/?page=article&DocID=22504&srv=26