από Νίκο Γεωργιόπουλο

δημοσιεύθηκε στο www.blemilo.com

 

Σε συζητήσεις στο Facebook σχολιάστηκε πολύ έντονα η απόφαση του Γάλλου ηθοποιού Ζεράρ Ντεπαρντιέ να αποκτήσει την ρωσική υπηκοότητα αποποιούμενος την γαλλική υπηκοότητα για φορολογικούς λόγους. Την απόφαση του την χειροκρότησαν πολλοί, μεταξύ άλλων και εγώ και άλλοι την θεώρησαν ένδειξη μειωμένου πατριωτισμού. Μεταξύ άλλων η κριτική εστιάστηκε στην στάση πολλών φιλελευθέρων να χειροκροτήσουν την απόφαση του Ντεπαρντιέ αγνοώντας το γεγονός ότι ο Ντεπαρντιέ έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στο ανελεύθερο καθεστώς Πούτιν.

Σε αυτά θα ήθελα να απαντήσω ένα προς ένα. Καταρχήν η απόφαση του Ντεπαρντιέ αποδεικνύει ότι το στήσιμο οικονομικών γραμμών Μαζινό σε εποχές παγκοσμιοποίησης και ελευθερίας της μεταφοράς του κεφαλαίου δεν αποδίδουν. Την δεκαετία του 50 επί κυβέρνησης Αϊζενχάουερ, στις ΗΠΑ ο ανώτατος φορολογικός συντελεστής ήταν 90%. Κανένας πλούσιος δεν τον πλήρωνε γιατί είχε στήσει ένα καταπίστευμα το οποίο είχε πολύ πιο συμφέρουσα φορολογική επιβάρυνση. Έτσι και ο Γάλλος ηθοποιός χρησιμοποίησε τα εργαλεία της ελεύθερης αγοράς και φορολογείται πλέον με 13%.

Στο ερώτημα του αν η απόφαση του είναι πατριωτική, θα πρέπει να θυμίσουμε το γεγονός πως όλα τα αντιπολεμικά κινήματα κάποια στιγμή χαρακτηρίστηκαν προδοτικά και αντιπατριωτικά παρόλο που αν είχαν εισακουστεί η καταστροφή που προκαλούν οι πόλεμοι θα είχε αποφευχθεί. Δεν ξέρω ποια ήταν η πιο πατριωτική στάση στις παραμονές του Α Παγκοσμίου Πολέμου, αυτή των μιλιταριστών που οδήγησαν την Ευρώπη στον όλεθρο με το πρόσχημα της προστασίας της πατρίδας από τον Γερμανό ή αυτή των αντιπολεμικών κινημάτων που θεώρησαν ασήμαντη μια δυναστική δολοφονία?

Θέλω να πω πως το κράτος κατά το δοκούν μπορεί να βαφτίζει πατριωτική μια συμπεριφορά και να την ανάγει ως μια κοινωνική ανάγκη. Έτσι η κατάσχεση του πλούτου του Ντεπαρντιέ είναι πατριωτική κίνηση, εφόσον εξυπηρετεί μια κοινωνική υποτίθεται ανάγκη που εν προκειμένω είναι η χρηματοδότηση των τεραστίων ελλειμμάτων της Γαλλικής κυβέρνησης. Κατά πόσον είναι κοινωνική ανάγκη το Γαλλικό κράτος να ξοδεύει περισσότερα από όσα εισπράττει ή κατά πόσο πατριωτικό είναι το Γαλλικό κράτος να συσσωρεύει χρέος για τις επόμενες γενιές με ξεπερνάει προσωπικά σε νοητικό επίπεδο. Θα έλεγα πως η πιο αντιπατριωτική στάση είναι η συνέχιση της χρηματοδότησης του ξεδιάντροπου γαλλικού σοσιαλιστικού μοντέλου.

Στην κριτική εναντίον των φιλελεύθερων περί Πούτιν και της ψήφου εμπιστοσύνης στο ανελεύθερο υποτίθεται καθεστώς του η απάντηση είναι απλή. Θα επιθυμούσα να μας εξηγήσουν όσοι κρίνουν τον Ντεπαρντιέ για ποιον λόγο δεν κρίνουν ανάλογα όσους επιθυμούν να αποκτήσουν την Αμερικανική υπηκοότητα για επιχειρηματικούς λογούς, την στιγμή που η Αμερική δεν έχει υπογράψει την σύμβαση για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, διατηρεί το Γκουαντάναμο και έχει πολύ αντιδημοκρατική συμπεριφορά σε θέματα εσωτερικής ασφάλειας πχ αεροδρόμια, αστυνομικές επιχειρήσεις εναντίον υπόπτων κλπ (τα άρθρα του Radley Balko απο το Cato Institute ειναι διαφωτιστικά).

Επίσης δεν θυμάμαι την δεκαετία του 80 οι ίδιοι να οργάνωναν πορείες έξω από την Ελβετική πρεσβεία γιατί κάποια καντόνια μέχρι τότε δεν επέτρεπαν την ψήφο στις γυναίκες. Ή γιατί δεν κάνουν πορείες έξω από την Αγγλική πρεσβεία δοθέντος του γεγονότος ότι σε πολλές αυτοκυβερνούμενες αποικίες της η κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν είναι σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Εντούτοις οι αγγλικές αποικίες είναι χώροι επενδύσεων δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ο Πούτιν είναι η ενσάρκωση του κακού? Δεν νομίζω να υπάρχει κανένας φιλελευθέρος που να έχει για πρότυπο το καθεστώς Πούτιν αλλά λίγη ψυχραιμία. Δεν είναι ο Μουγκάμπε!

Νομίζω πως η κριτική στον Ντεπαρντιέ είτε είναι ιδεολογικοποιημένη και δεν γίνεται στο πεδίο που ανήκει, δηλαδή στο οικονομικό ή εκ του πονηρού. Και εν πολλοίς από την γαλλική νομενκλατούρα του Ολλάντ και της παρέας του η κριτική είναι εκ του πονηρού. Αυτό έλειπε, το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα με παράδοση στις αποικιοκρατικές επιχειρήσεις, τις πυρηνικές δοκιμές σε τροπικά νησάκια, την έμμεση συμμετοχή στην σφαγή της Ρουάντα κλπ (από την εποχή του Γκυ Μολέ μέχρι τον Φρανσουά Μιτεράν) να κάνει κριτική για δημοκρατικές συμπεριφορές και πατριωτισμό. Από την άλλη ο Ντεπαρντιέ χτύπησε το καρφί και έτσουξε πολύ τον Ολλάντ και την σοσιαλιστική παρέα του που νομίζει πως η Γαλλία θα ζει αιωνία πάνω από τις δυνάμεις της με 40 μέρες διακοπές τον χρόνο πληρωμένες κατάσχοντας τον πλούτο των δημιουργικών της πολιτών.

Vive Departdieu!

 

Πηγή: http://www.blemilo.com/2013/01/blog-post.html