Θυμήθηκα την ιστορία της Θεσσαλικής το καλοκαίρι του 1999 διαβάζοντας συχνά για την ΑΟΖ και τις αμύθητες ποσότητες υδρογονανθράκων που κρύβει ο ελλαδικός χώρος.

Έστω πως βρεθούν μερικά… τρισεκατομμύρια ευρώ εκμεταλλεύσιμων κοιτασμάτων. Γιατί αυτή η περίπτωση απότομου πλουτισμού θα είναι καλύτερη από εκείνη του ’99.

Τι είναι αυτό που μας κάνει να πιστεύουμε πως αυτά που θα αποκτήσουμε εύκολα είμαστε ικανοί να τα διατηρήσουμε και δεν θα αποτελέσουν αιτία να βρεθούμε σε ακόμη χειρότερη θέση.

Τι είναι αυτό που μας κάνει να αισιοδοξούμε πως αν μας προκύψει ένα τρισ. χωρίς ανάλογη προσπάθεια θα το αξιοποιήσουμε προς όφελος μας;

Η πολιτική ηγεσία του τόπου σύμπασα: μνημονιακή, αντιμνημονιακή, συστημική και αντισυστημική;
Η δημόσια διοίκηση;
Οι ένοπλες δυνάμεις που θα κληθούν να υπερασπίσουν από επιβουλές;
Οι επιχειρηματική τάξη που θα κληθεί να το αξιοποιήσει;

Τα συνδικάτα;

Η κοινωνία μας εν γένει;
 

Καμιά από τις παραπάνω κατηγορίες  δείχνει την ωριμότητα να διαχειριστεί με επωφελή τρόπο μια τέτοιου είδους «πυρηνική βόμβα»  μερικών τρισ. ευρώ. 

Φυσικά όπως και στην περίπτωση της Θεσσαλικής του ’99 κάποιοι θα πιστέψουν πως αυτό το άρθρο αποτελεί υποβολή από συμφέροντα που θέλουν να επωφεληθούν του ορυκτού πλούτου της χώρας αντί πινακίου φακής.

Πόσο πασιφανές είναι πως τα καθέκαστα δεν είναι παρά τα λόγια της ίδιας θεατρικής παράστασης, απλά με άλλους ηθοποιούς κάθε φορά.

Ως «ανάλγητος» πραγματιστής συνεχίζω να πιστεύω πως ο πλούτος και η ευημερία μιας κοινωνίας εξαρτώνται  πρωτίστως από ζητήματα όπως η αξιοκρατία, η εργασία και η μόρφωση. Εν γένει οι άνθρωποι χωρίς δημιουργική αντιμετώπιση των αναγκών τους οπισθοχωρούν, δεν προοδεύουν.