από Τηλέμαχο Μαράτο

δημοσιεύθηκε στην Εστία

Ακούστηκε σε βραδινό Δελτίο Ειδήσεων, πρό ημερών, ότι σχεδιάζεται νομοσχέδιο που θα ορίζει τα συνδικαλιστικά. Με μεγάλη, και ευχάριστη, έκπληξη άκουσα ότι η απεργία ενός συνδικάτου θα πρέπει να αποφασίζεται από την πλειοψηφία των μελών (σε αντίθεση από μόνο τους παρόντες στην Γενική Συνέλευση – όπως γίνεται σήμερα), ότι θα επιτρέπεται η «ανταπεργία» από τους εργοδότες, δηλαδή το κλείσιμο της επιχειρήσεως (που δεν ήξερα ότι είχε απαγορευτεί!) και άλλα καθαρά δημοκρατικά μέτρα, λογικά και αυτονόητα.

Επειδή ήταν το τελευταίο «Δελτίο» της ημέρας έπεσα για ύπνο χαμογελώντας. Επιτέλους, θα σωθεί η Ελλάδα, σκέφθηκα, γιατί είμαι πεπεισμένος ότι από όλα τα κακά που μας δέρνουν εκείνο των συντεχνιών είναι το χειρότερο, το πιο δηλητηριώδες. Επηρεάζει κάθε οικονομική δραστηριότητα και αποθαρρύνει κάθε σκέψη επενδύσεως γιατί κάθε επίδοξος επενδυτής αντιμετωπίζει την πιθανότητα να πέσει σε μια παγίδα. Οι διαδοχικές απεργίες, συνοδευόμενες από πορείες – με τους σχετικούς «ακτιβισμούς», προειδοποιούν τους πάντες, μαζί με τους αριστερούς βουλευτές, για το τι τους περιμένει.

Αλλά τα Δελτία Ειδήσεων είναι συχνά μια αναπαραγωγή από φήμες…Πρωί-πρωί έσπευσαν οι κομματικοί εκπρόσωποι να δηλώσουν ότι  δεν θα επιτρέψουν ποτέ κάτι τέτοιο και η κυβέρνηση να συμφωνήσει ότι δεν υπάρχει καν τέτοια σκέψη. Δηλαδή, άλλη μια φορά σηκώνουμε τα χέρια μας και βγάζουμε τα μάτια μας. Εάν είναι δυνατόν να εξετάσουμε το θέμα αντικειμενικά και νηφάλια, με λίγη αφαίρεση λεπτομερειών, θα δούμε ότι η χώρα καταστρέφεται από την κατοχή μιας μικρής ομάδος εργατοπατέρων που συναλλάσσονται απροκάλυπτα με τα κόμματα και τους πολιτικούς, διότι – μεταξύ των άλλων – πολιτικοί γίνονται, κατά κανόνα, και οι ίδιοι.

Τι το περίεργο σε ένα Νόμο που δίνει την δυνατότητα στους εργάτες να αποφασίσουν εάν θέλουν να απεργήσουν; Και πώς δικαιολογείται η αντίδρασις των «δημοκρατικών», χωρίς να κοκκινίζουν; Θέλουν πράγματι τους εργάτες σαν κοπάδι προβάτων που το «σαλαγάνε» τσοπάνηδες βοηθούμενοι από τσοπανόσκυλα; («περιφρούρηση»)

Μια βιαστική ματιά στα ισχύοντα, λέει πολλά. (Στοιχεία στον Ν.1264/82 προσέξτε Ογδόντα Δύο! Και Ν.2224/94): Τα μέλη του Δ.Σ. της ΓΣΕΕ και οι πρόεδροι και Γ. Γραμματείς Εργατικών Κέντρων/Ομοσπονδιών, με 10.000 μέλη, δικαιούνται άδεια (μετ’ αποδοχών) όσο διαρκεί η θητεία τους. Ακόμη και ισοβίως. (Το σκεπτικό είναι ότι η εργασία τους για την «δολιοφθορά» της οικονομίας είναι…εξουθενωτική! Κάτι που φαίνεται από την εμφάνιση τους). Κατώτερα μέλη δικαιούνται 15 ημέρες το μήνα – με αποδοχές – και άλλοι λιγώτερες μέρες, χωρίς αποδοχές. Ακολουθούν: Άδεια για συνδικαλιστική επιμόρφωση, εκπαίδευση κτλ. Συγχρόνως μεγάλοι εργατοπατέρες είναι μέλη ΔΣ μεγάλων Τραπεζών και άλλα.

Εδώ αρχίζουν και μερικά «μυστικά». Εάν μέλος σωματείου δεν ψηφίσει δύο φορές διαγράφεται. Πότε έκανε συνδικάτο διαγραφές; Υπάρχει και κάτι άλλο που τους κάνει κυριολεκτικώς να αφρίζουν. Αυτό είναι η «Ένωση προσώπων» που προβλέπεται επίσης από τον ίδιο Νόμο 1264/1982 και την οποία προσπαθούν με κάθε τρόπο να υπονομεύσουν και να εμποδίσουν (την αποκαλούν: «συνδικαλιστικό μόρφωμα»). Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι όλες οι προβλέψεις και εγγυήσεις για την ανεμπόδιστη συνδικαλιστική δράση δεν ισχύουν για «ενώσεις προσώπων». Αλλά δεν υπάρχει χώρος για λεπτομέρειες.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η νόμιμη δυνατότητα καταγγελίας της σχέσης εργασίας των συνδικαλιστικών στελεχών, μεταξύ άλλων εάν: «Ο εργαζόμενος προκάλεσε σωματικές βλάβες, εξύβρισε σοβαρά, ή απείλησε εργοδότη ή κάποιον εκπρόσωπο του». Και το σπουδαιότερο:..«συνέχιζε να συμμετέχει σε απεργία που κρίθηκε με δικαστική απόφαση παράνομη και καταχρηστική». Πότε καταγγέλθηκε (δηλαδή απολύθηκε) σχέση εργασίας συνδικαλιστικού στελέχους γι’ αυτούς τους λόγους;

Είναι φανερό ότι αν δοθεί στους εργάτες η δυνατότητα να αποφασίζουν για την τύχη τους με την (μυστική) ψήφο τους, να επιλέγουν αν θα απεργούν ή όχι, χωρίς την απειλή της σωματικής τους ακεραιότητας κατά την «περιφρούρηση», εάν παταχθεί η συμμετοχή άσχετων επαγγελματιών σε κινητοποιήσεις, αποκλεισμούς, εργοστασίων και πλοίων, εάν ελεγχθούν αυστηρά τα οικονομικά των συντεχνιών, τότε μπορεί να δούμε λίγο φώς στην άκρη του τούνελ.

Οι εργατοπατέρες έχουν θορυβηθεί και ανησυχούν. Ήδη διαγκωνίζονται για τις πρώτες θέσεις που είναι προθάλαμος για την πολιτική εξουσία. Το θηρίο έχει πληγεί και σφαδάζει. Φασαρίες και απεργίες. Ως πότε;

16-02-2013