από Γεώργιο Στεφανάκη

δημοσιεύτηκε στην Εστία

Ι. Απέτυχε (και) η Γαλλία υπό τον κ.Holland να περιορίσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα στο 3% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος της (ΑΕΠ). Αναζωπυρώθηκε, έτσι, η γνωστή συζήτηση. Αλλά το δίλημμα είναι ψευδές. Δεν υπάρχει η διάζευξη. Αυτό μάλιστα, οπωσδήποτε, για τις χώρες της Ενωμένης Ευρώπης. Αυτές έχουν υπαχθεί στο καθεστώς του Maastricht (Σύμφωνο Σταθερότητας). Εκεί συνομολογήθηκε ότι γενικός στόχος είναι οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί. Κατ’ ανοχή αφέθηκε περιθώριο μόχλευσης, μη υπερβαίνον, όμως, ως έλλειμμα, το 3% του ΑΕΠ, εφ’ όσον και το χρέος (άθροισμα ελλειμμάτων) δεν θα υπερακοντίζει το 60% του αυτού μεγέθους (ΑΕΠ).

ΙΙ. Η λιτότητα αποτελεί – πάντα – μέσο. Η Ανάπτυξη είναι διαρκής σκοπός. Και ο σκοπός, κυριότατα, επιτελείται με την εκεί διάθεση κεφαλαίων των οποίων η λιτότητα επιτρέπει την εξοικονόμηση. Έτσι, κατά βάση, επιτυγχάνεται, με ασφάλεια, η μόνιμη αναβάθμιση του γενικού επιπέδου ευημερίας οιασδήποτε κοινωνίας.

ΙΙΙ. Οι δημοσιονομικά πειθαρχημένες χώρες βρίσκονται στον Βορρά και τελούν υπό κατευθύνσεις αυστηρής προτεσταντικής ηθικής όπως και τετράγωνης λογικής. Οι λοιπές βρίσκονται προς Νότο. Η ειδοποιός μεταξύ τους διαφορά έγκειται στο ότι: για τους πρώτους πηγή κεφαλαίων αποτελεί η εργασία, επίσης και η ορθολογισμένη διαχείριση του δημοσίου κόστους. Για τους δεύτερους τέτοια πηγή είναι (και) η όλη κρατική λειτουργία, δια των ποικιλώνυμων επιδοτήσεων, παγίως σε βάρος οιουδήποτε δημοσιονομικού εξορθολογισμού. Οι πρώτοι στέκονται καλά στα πόδια τους. Οι δεύτεροι τρεκλίζουν διαρκώς. Οι Νότιοι έχουν πολύ περισσότερο ανάγκη τους Βορείους απ’ ότι οι τελευταίοι τους Νοτίους. Το χρήμα είναι βόρειο (!!!). Ελέγχονται ανιστόρητοι (και παράλογοι) όσοι πιστεύουν ότι νοείται μακροημέρευση Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου οι μεν θα ρέπουν προς την κατανάλωση οι δε προς την παραγωγή. Η ακυβερνησία που απειλεί την μετεκλογική Ιταλία, αλλά και η υποβάθμιση της φερεγγυότητας του Ηνωμένου Βασιλείου, επιδεινώνουν την κατάσταση.

Η μόνη ασφάλεια για την διατήρηση του σχήματος είναι η ομογενοποίηση, κατά το δυνατόν, των επί μέρους οικονομιών. Ομοίως και η αμοιβαία συμβολή, ώστε το συνολικό προϊόν της “Ένωσης” να συνιστά αποτέλεσμα ισόρροπης συμπαραγωγής.

Η παγκόσμια κρίση οξύνεται και μόνον εκ του γεγονότος ότι ήδη βρίσκεται – αθεράπευτη – στο πέμπτο έτος της, από του 2008. Και η παράταση της κρίσης με επιδείνωση των οικονομιών των Νοτίων αλλά και κάμψη (και) εκείνων των Βορείων, προκαλεί διαρκώς αύξουσα ενόχληση των τελευταίων. Η στάση τους αναμένεται να μορφοποιηθεί μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου στην Γερμανία. Πρέπει, όμως, να επισημανθεί, ήδη, η έντονη αντίδραση μικρών κρατών, μάλιστα της Φινλανδίας. Πρόκειται για χώρα που έχει επί δεκαετίες κακοπάθει από την Σοβιετική Ένωση. Κατάφερε με αιματηρές προσπάθειες ν’ αναπτυχθεί σε υπόδειγμα οικονομικής οργάνωσης. Αρνείται πεισματικά να διαθέσει πόρους για τους σπάταλους Νότιους (!!!).

IV. Η, τυχόν, λύση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ή και η εκεί σοβαρή υποβάθμιση της χώρας μας, συνιστά άμεση απειλή για τον ίδιο τον Ελληνισμό. Η στήλη έχει επανειλημμένα τονίσει και επανέρχεται: Η Τουρκία αναπτύσσεται σε χώρα κολοσσό υπό ορίζοντα το 2030. Η Ελλάς μόνη αδυνατεί ν’ αποφύγει τα της Κύπρου. Είναι ανόητο να πιστεύεται πως κατάλληλη αφορμή δεν θα βρεθεί. Οι αφορμές (πάντα) αποτελούν πρόσχημα. Το αίτιο υπάρχει. Είναι αδιανόητο ότι η δεκαπλάσια Τουρκία διαρκώς θ’ αποδέχεται πως η υποδεκαπλάσια Ελλάς θ’ απολαμβάνει πολλαπλάσια εκείνης οφέλη στο όλο θέατρο του Αιγαίου. Οι οργισμένες δηλώσεις (γνήσιες ή πεποιημένες) του κ. Ερντογάν πυκνώνουν. Δεν πρόκειται για σύμπτωση. Επιδιώκεται δημιουργία κλίματος των Τούρκων κατά του Ελληνισμού. Επί τέλους, ας μη λησμονείται πως ό,τι για μας υπήρξε το 1922 για τους Τούρκους ήταν το 1912. Τότε ξεριζώθηκαν μαζικά από την χερσόνησο του Αίμου μετά αιώνες.

Εάν αμέσως δεν ανασυγκροτηθούμε, θα διατρέξουμε κίνδυνο μοιραίο.

27-02-2013

Πηγή: Γεώργιος Στεφανάκης