από Τηλέμαχο Μαράτο

δημοσιεύθηκε στην Εστία

Ο δημοφιλής κωμικός Beppe Grillo δήλωσε ότι θα επρότεινε τον συγγραφέα Ντάριο Φό για πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας. Ο Ντάριο Φό (Νόμπελ λογοτεχνίας 1997) γνωστός για πλήθος θεατρικών έργων, έγραψε το έργο «Non si paga…Non si paga!» το 1974, που μεταφράστηκε εδώ ως «Δεν πληρώνω!» και έγινε μάλιστα «σημαία» ομώνυμου κινήματος. Συζητούσα αυτή την γοητευτική ανοησία με τον αριστερόστροφο – και αρκετά ευκατάστατο – ιδιοκτήτη εστιατορίου, όπου συχνάζω, και του είπα ότι συμφωνώ απολύτως με αυτό το ωραίο προοδευτικό κίνημα και γι’ αυτό δεν θα πληρώσω τον λογαριασμό, και του συνιστώ να κάνει το ίδιο με τους προμηθευτές του, τους υπαλλήλους, την Εφορία, την ΔΕΗ κτλ. Φυσικά η συζήτηση δεν κατέληξε πουθενά. Το τελευταίο που θυμάμαι είναι ότι είπα: εάν έτρωγα και δεν επλήρωνα, αυτό θα ήτανε κλοπή και εγώ θα ήμουν κλέφτης. Ή τουλάχιστον απατεώνας, αναξιόπιστος και καλύτερα να μη με σερβίριζαν την επόμενη φορά, εκτός αν πλήρωνα προκαταβολικώς.

Ωστόσο το κίνημα «Δεν πληρώνω!» έχει μία (αόριστη) αλλά σχεδόν πάνδημη παραδοχή. Η ιδέα είναι τόσο απολαυστική, σαν βάλσαμο στην προβληματισμένη ψυχή του λαού που το βλέπει σαν λύση – ακόμη περισσότερο – σαν λύτρωση από έναν εφιάλτη και αιφνίδια απαλλαγή από ένα βάρος, ουσιαστικό αλλά και ηθικό. Το πρώτο μεγάλο παράδειγμα έδωσε το ίδιο το κράτος με την «διαγραφή» αρκετών δισεκατομμυρίων από το χρέος μας. Το «κούρεμα». Αυτό ήταν το χρηματοοικονομικό τέχνασμα. Το ηθικό μέρος ρυθμίζεται αμέσως με την θεωρία ότι, αφ’ ενός δεν μας δίνουν χρήματα αλλά μας…παίρνουν (πολλαπλάσια μάλιστα, λένε οι εγχώριοι Μπέππε Γκρίλλοι) και, εκτός τούτου, μας οφείλουν πολλαπλάσια από πολεμικές αποζημιώσεις (για τις ζημιές που μας προκάλεσαν η ΕΕ και το …ΔΝΤ κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο) την χρήση της Ελληνικής γλώσσας, τον πολιτισμό, την Δημοκρατία κ.ο.κ.

Σε μικρότερο, προσωπικό επίπεδο, άτυπα «μέλη» του κινήματος, σηκώνουν τις μπάρες των διοδίων ή δεν ακυρώνουν εισιτήρια Λεωφορείων ή Μετρό χωρίς να πιστεύουν ότι κλέβουν τις εταιρείες. Κάνουν μια πολιτική πράξη διαμαρτυρίας. Είναι «ακτιβισμός». Όλα αυτά προβάλλονται και ενθαρρύνονται από τα ΜΜΕ, που είναι εμφανώς στελεχωμένα από συγγενείς του Μπέππε Γκρίλλο και του Ντάριο Φό. Συγχρόνως ερωτούν ανθρώπους – στον αέρα – εάν θα πληρώσουν την εφορία και – τι περιμένετε; Ότι θα υπάρχει άνθρωπος που θα πεί ότι: «όλα τα βόλεψα και μου περίσσεψαν και για την εφορία…ευτυχώς». Εάν επέμεναν λίγο, θα εύρισκαν ότι οι περισσότεροι έχουν και κάποιο δάνειο το οποίο πήραν χωρίς να ξέρουν πως θα το ξεπληρώσουν. Αυτό τώρα πρέπει να «ρυθμισθεί», που σημαίνει ότι θα το πληρώσουν άλλοι.

Όλα αυτά – που κανείς δεν ακούει ευχάριστα ή κάνει πως δεν ξέρει – είναι αποτελέσματα της πιο επιτυχημένης πολιτικής προπαγάνδας που λειτούργησε ως πλύσις εγκεφάλου, ιδίως μετά την «μεταπολίτευση». Η βασική αρχή που παρουσιάστηκε ως «ιδεολογία» είναι ότι ο «λαός» έχει δικαιώματα. Και μόνον. Το μόνο που χρειάζεται να κάνει κάθε πολίτης είναι να γεννηθεί. Από την στιγμή που παρουσιάζεται στον κόσμο, μέχρι να τον εγκαταλείψει, δικαιούται τροφή και φροντίδα, παιδεία, εργασία, σύνταξη, όλα σε αξιοπρεπές επίπεδο, κ.τ.λ. Ενώ μερικά δικαιώματα αποκτούν και οι γονείς του επειδή τον γέννησαν. Τίποτε δεν αναφέρεται για τις υποχρεώσεις του. Όπως, π.χ. ότι πρέπει να διαβάσει για να μάθει μερικά πράγματα μέχρι να πάρει το πτυχίο. (Με το οποίο δικαιούται αυτομάτως διορισμό και σίτιση ισοβίως, ασχέτως του αντικειμένου των «σπουδών»).

Το άτομο χωρίς υποχρεώσεις ανεύθυνο και παρασιτικό, μοιραία αντιλαμβάνεται ότι ζεί είς βάρος των άλλων. Εισπράττει ότι μπορεί αλλά ποτέ δεν είναι αρκετά. Τότε θα απλώσει το χέρι και θα πάρει ότι μπορεί. Πολλοί λένε ότι τα πράγματα θα διορθωθούν μόνο όταν συλληφθούν οι «μεγάλοι», αυτοί που έκαναν τις μεγάλες μπάζες. Λάθος. Η ανακάλυψις και τιμωρία μερικών έχει ψυχολογικό κυρίως αποτέλεσμα. Η μεγάλη ζημιά, η αποσάθρωση της οικονομίας αρχίζει από το εισιτήριο του λεωφορείου, προχωράει στο ψεύτικο επίδομα αναπηρίας, πάει στο «φακελάκι» του γιατρού, στην άδεια της Πολεοδομίας, και…και. Και αυτοί δεν είναι λίγοι. Είναι …μιλιούνια.

02-03-2013