Κύριο άρθρο στην εφημερίδα Εστία που δημοσιεύθηκε στις 15-03-2013

   Η κρίσις στην Ευρώπη είναι δεδομένη. Τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη είναι υπερχρεωμένα, οι ευρωπαϊκές οικονομίες – πλην ελαχίστων εξαιρέσεων  – υπολείπονται σε ανταγωνιστικότητα έναντι των ραγδαίως αναπτυσσομένων τρίτων χωρών και η ανεργία έχει προσλάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Ειδικώς στα κράτη του ευρωπαϊκού νότου, περίπου ένας στους δύο νέους δεν έχει και δεν βρίσκει δουλειά. Στην Ελλάδα το ποσοστό είναι χειρότερο. Σχεδόν δύο στους τρείς νέους είναι σήμερα άνεργοι και χωρίς προοπτική να βρούν δουλειά, τουλάχιστον κατά το αμέσως προσεχές μέλλον.

Φταίει το φάρμακο

   Όμως μεταξύ ευρωπαϊκής και ελληνικής κρίσεως υπάρχει μια διαφορά.

–          Στην Ευρώπη οι λαοί έχουν συνείδηση της κρίσεως. Γνωρίζουν τις αιτίες της και εφαρμόζουν την ενδεδειγμένη πολιτική για να την αντιμετωπίσουν. Στα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη, εκτός από τα δημοσιονομικά μέτρα γίνονται και μεταρρυθμίσεις. Οι οποίες κατατείνουν στο να λειτουργεί καλύτερα η οικονομία, να ανακτηθή η ανταγωνιστικότης και να επαναδημιουργηθούν οι θέσεις εργασίας που χάθηκαν κατά τα τελευταία έτη, ώστε σιγά-σιγά να απορροφηθούν τα εκατομμύρια των Ευρωπαίων ανέργων.

–          Στην Ελλάδα αντίθετα, δεν φαίνεται να υπάρχη συνείδησις των πραγματικών αιτιών της κρίσεως. Οι περισσότεροι πολίτες θεωρούν ότι η παρούσα κρίσις είναι συνέπεια της πολιτικής την οποία έχει επιβάλει η τρόϊκα και όχι των στρεβλώσεων που οδήγησαν την ελληνική οικονομία στο αδιέξοδο. Και παρατηρείται το εξής οξύμωρο: Η κοινή γνώμη έχει πεισθή ότι για την ασθένεια της οικονομίας δεν ευθύνεται η αυτοκαταστροφική τάσις του ασθενούς, αλλά το φάρμακο που υποτίθεται ότι είναι λάθος.

Έτσι, από την μία πλευρά έχουμε την Ευρώπη σε δεινή οικονομική κρίση, αλλά με επίγνωση του τι πρέπει να κάνη για να την αντιμετωπίση, και από την άλλη έχουμε την Ελλάδα με πλήρη ακρισία ως προς την ίδια την κρίση και την αντιμετώπιση της. Η κυρίαρχη άποψις σήμερα στην χώρα μας είναι ότι για την ύφεση, την ανεργία και την εν γένει κακοδαιμονία της οικονομίας ευθύνεται η «κακή συνταγή» την οποία έχει επιβάλει η τρόϊκα. Μάλιστα κάποιοι διατείνονται ότι η συνταγή έχει επιλεγή συνειδητά και ότι αποσκοπεί στην «φτωχοποίηση» του ελληνικού λαού ώστε να καταστεί έρμαιο του μεγάλου κεφαλαίου. Οι δε πολίτες, παρασυρόμενοι από την αγανάκτηση που ευλόγως αισθάνονται, τείνουν να πιστέψουν αυτές τις ανοησίες.

Εν τούτοις η λογική άλλα δείχνει. Η ελληνική οικονομία έφθασε στο χείλος της καταστροφής επειδή η πολιτική που ακολουθήθηκε όλα αυτά τα χρόνια οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια εκεί. Ουδείς ασχολήθηκε σοβαρά με την αύξηση της παραγωγικότητος και της ανταγωνιστικότητος. Κανένας δεν ενδιαφέρθηκε να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα που βρίθουν στην χώρα μας και προκαλούν τεράστια ζημιά στην οικονομία. Το πολιτικό κόστος για την αντιμετώπιση του προβλήματος ήταν δυσβάστακτο και κανένας δεν είχε το σθένος να το αναλάβη. Το ίδιο και με το μέγεθος του κράτους. Ενώ ήταν πασιφανές ότι το υπερχρεωμένο δημόσιο έβαινε προς πτώχευση, οι πολιτικοί συνέχισαν να το διογκώνουν και να αυξάνουν τον δανεισμό του.

 Η ίδια νοοτροπία

    Η νοοτροπία που οδήγησε στο παρόν αδιέξοδο κυριαρχεί και σήμερα. Οι λαϊκιστές που ευθύνονται για την κρίση, αντιδρούν και τώρα στην πολιτική που ακολουθείται και προσπαθούν να την αλλάξουν. Και το πράττουν για τους ίδιους λόγους που το έπρατταν πάντοτε. Για να φανούν αρεστοί στην κοινή γνώμη και να μην αναλάβουν το πολιτικό κόστος των μεταρρυθμίσεων οι οποίες, τρία σχεδόν χρόνια μετά την υπογραφή του μνημονίου, δεν έχουν γίνει. Ή γίνονται με το σταγονόμετρο. Αυτή είναι η αλήθεια. Η δημαγωγία έχει τυφλώσει τους πολίτες ώστε δεν βλέπουν πλέον το αυτονόητο.

     Χαρακτηριστικό είναι αυτό που συμβαίνει με τις απολύσεις στο δημόσιο. Σήμερα υπάρχει γενική αντίδρασις για την απόλυση 15-20 χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων που απαιτεί η τρόϊκα, όταν θα έπρεπε να έχουν απολυθή πάνω από 100 χιλιάδες. Προ τριετίας, ερωτώμενος ο Γ. Παπανδρέου από Βρετανό δημοσιογράφο πως θα εξυγιανθή το δημόσιο χωρίς μείωση των υπαλλήλων του, απάντησε αυτάρεσκα ότι «υπάρχουν άλλοι τρόποι». Όμως το ίδιο επαναλαμβάνεται και σήμερα. Αντιμετωπίζουμε την κρίση με ημίμετρα. Τόση είναι η ακρισία μας.