από Άντζελα Κροκίδη

δημοσιεύθηκε στο www.eyedoll.gr

Overcast στα αγγλικά, σημαίνει τον καιρό που είναι κλειστός από παντού.

Ούτε μια αχτίδα ήλιου δεν περνάει από τη χαμηλή νέφωση.

Παντού μαυρίλα και σκοτεινιά. Και ατέλειωτη βροχή.

Κάποτε αυτό αποτελούσε περιγραφή καιρικών συνθηκών.

Κι όμως, είναι τόσος καιρός τώρα, που περιγράφει απολύτως τη ζωή μας.

Την περιγράφει με τον πιο ακριβή τρόπο.

Κι ας ελπίζαμε ότι σύντομα θα άνοιγε ο ορίζοντας, κι ας καμωνόμασταν πως βλέπαμε το ποτήρι μισογεμάτο ως αισιόδοξοι άνθρωποι.

Άλλωστε, θεωρητικά μιλώντας, το ποτήρι είναι πάντα γεμάτο, το μισό με υγρό και το άλλο μισό με αέρα.

Τώρα είναι πια γεμάτο μόνο με αέρα. Δηλαδή, άδειο.

Βαριά η ατμόσφαιρα από το χειρότερο βαρομετρικό χαμηλό που ζήσαμε ποτέ.

Το μάτι κουράστηκε να ψάχνει τον ήλιο και αυτός να αρνείται πεισματικά να βγει για να διαλύσει τη συννεφιά.

Το κεφάλι βαρύ από  τις ειδήσεις που καθημερινά μεγαλώνουν τη θλίψη, τη στεναχώρια, τη μαυρίλα στην ψυχή.

Πού θα βγάλει αυτό; Πόσα μπορούμε να αντέξουμε ακόμα;

Τι μας περιμένει στη γωνία του δρόμου;

Προχωράμε και πέφτουμε από τη μια λακκούβα στην άλλη, γεμάτη βρωμόνερα.

Κι εκεί μας πνίγει η ανασφάλεια και ο φόβος.

Για τον εαυτό μας, τους φίλους, τα αδέλφια, τα πεταμένα και προδομένα εδώ κάτω, στην άκρη της ευρωπαϊκής γης.

Μα περισσότερο απ’ όλα, μας πνίγει η αγανάκτηση.

Γιατί κατά βάθος  ξέρουμε, πως τις πιο βαθιές λακκούβες τις σκάψαμε πρώτα εμείς και οι «δικοί μας» άνθρωποι, με τα ίδια μας τα χέρια, χρόνο με το χρόνο.

Δεν θέλουμε όμως να το παραδεχτούμε.

Και τώρα που σκουντουφλάμε και παραπαίουμε έχοντας χάσει το βηματισμό μας, δείχνει ο ένας με το δάχτυλο τον άλλον.

Κι εσύ, φωνή της λογικής και της συνείδησης, δεν είχες το δικαίωμα να μιλάς, αφού δεν έλεγες τα εύκολα λόγια  που  ήθελαν όλοι να ακούν.

Δεν έπρεπε να ακούγεται καμιά άλλη φωνή εκτός από αυτές που ικανοποιούσαν το «αθώο» πλήθος.

Το ίδιο πλήθος που έκανε πως δεν έβλεπε, δεν άκουγε, δεν γνώριζε.

Σφιχτά αγκαλιασμένο με τη σύμβαση μιας προκατασκευασμένης ιδέας, τυλιγμένο στη θαλπωρή της ημιμάθειας και της παραπληροφόρησης,  δεν κοίταζε παραπέρα.

Για να μην τρομάξει. Για να μην προετοιμαστεί.

Γιατί  κατά βάθος, δεν ήθελε να δει ότι στη γωνία του δρόμου μπορεί και να άλλαζαν τα πράγματα.

Και σκότωνε τον αγγελιοφόρο.

Πνευματική ελευθερία είναι το να μην εξαρτάται η σκέψη και ο λόγος από τη βαρύτητα των προλήψεων, των προκαταλήψεων, των αυθεντιών.

Η πνευματική ελευθερία περικόπτεται από την προπαγάνδα, την παραπληροφόρηση, τα επιβαλλόμενα πρότυπα, τα δόγματα, περιορίζεται από την κατευθυνόμενη πληροφόρηση, τα προβαλλόμενα πρότυπα, τις προλήψεις, τις προκαταλήψεις, τις αυθεντίες, υποστέλλεται από την ημιμάθεια, την άγνοια.

Πηγή: eyedoll.gr