από Ιωάννη Ληξουριώτη

δημοσιεύθηκε στο facebook

 

Ιστορικά, οι δημοσιογράφοι κάνουν ότι μπορούν να εξαιρούνται από τις γενικές περί συνδικαλιστικών οργανώσεων νομοθεσία, ακόμη και εάν σ’ αυτό «βάζουν χεράκι» διάφορα δικτατορικά καθεστώτα.

Εν αρχή ην ο Α.Ν. της 31.10/2.11.1935 «περί δημοσιογραφικών συλλόγων» (αν δεν κάνω λάθος επί κυβέρνησης του Κονδύλη που επανέφερε με στρατιωτικό κίνημα τη βασιλεία). Στη συνέχεια το νομοθέτημα αυτό αντικαταστάθηκε από τον Α.Ν. 1093/1938 «περί δημοσιογραφικών οργανώσεων» δια χειρός δικτάτορα Μεταξά. Τα χρόνια περνούν, ο νόμος αυτός επιζεί κάποιες δεκαετίες, μέχρις ότου καταργήθηκε και αντικαταστάθηκε από το Ν.Δ. 1004/1971 «περί δημοσιογραφικού επαγγέλματος» με υπογραφή του δικτάτορα Παπαδόπουλου.

Με την ευκαιρία να θυμίσω ότι και η υπ’ αριθ. 58120/Ν/16.2.1968 με την οποία ιδρύθηκε ο Ενιαίος Δημοσιογραφικός Οργανισμός Επικουρικής Ασφάλισης Περίθαλψης (ο γνωστός ΕΔΟΕΑΠ) φέρει την υπογραφή του δικτάτορα Παπαδόπουλου, που ετύγχανε τότε να κρατά και τη θέση του Υπουργού Προεδρίας της Κυβέρνησης.

Όταν, μετά την απριλιανή χούντα, θεσπίστηκε ο Ν. 330/1976 για τις συνδικαλιστικές οργανώσεις που αφορούσε στο σύνολο των μισθωτών της χώρας, και πάλι οι δημοσιογράφοι δεν ήθελαν να αισθανθούν σαν κοινοί θνητοί και οι συντεχνίες τους φρόντισαν να εξαιρεθούν από την υπαγωγή τους στο νόμο αυτό. Παράλληλα, ο χουντικός ΕΔΟΕΑΠ παρέμεινε ακλόνητος και παρά το «πάνω κάτω» που επήλθε στο κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα της χώρας, εξακολουθεί να αποτελεί ισχυρό εργαλείο των δημοσιογραφικών ενώσεων για τη χειραγώγηση των δημοσιογράφων.

Στη συνέχεια, αν και ο τελευταίος απριλιανός νόμος περί δημοσιογραφικού συνδικαλισμού (Ν.Δ. 1004/1971) μετά τη χούντα καταργήθηκε (εκτός από ορισμένες διατάξεις του) και μολονότι ψηφίστηκε το νέο γενικό περί συνδικαλισμού νομοθέτημα (Ν. 1264/1982), ακόμη μια φορά οι συντεχνίες των δημοσιογράφων κατάφεραν να εξαιρεθούν από την υπαγωγή τους στο γενικό αυτό νόμο. Πως είναι δυνατόν να μπουν στο ίδιο τσουβάλι με τους άλλους μισθωτούς !!!

Έτσι, σήμερα, οι δημοσιογραφικές ενώσεις δεν διέπονται από κανένα ειδικό νόμο. Αποτέλεσμα: Για τα μέλη αυτών ισχύει η απόλυτη δικτατορία των καταστατικών τους και των εκάστοτε διοικητικών συμβουλίων.

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Οποιοσδήποτε νέος εργαζόμενος, με μία και μόνο ημέρα εργασίας σε συγκεκριμένο επάγγελμα ή κλάδο μπορεί να υποβάλλει αίτηση εγγραφής στην αντίστοιχη συνδικαλιστική οργάνωση και εάν το Δ.Σ. αυτής δεν τον εγγράψει μέσα σε ένα μήνα, έχει δικαίωμα ο εργαζόμενος να προσφύγει δικαστικώς και το δικαστήριο να διατάξει την άμεση και υποχρεωτική εγγραφή του στο σωματείο με απειλή την έκπτωση του διοικητικού συμβουλίου.

Τι γίνεται όμως εάν πρόκειται για έναν νέο δημοσιογράφο που θέλει, για παράδειγμα, να εγγραφεί στη ΕΣΗΕΑ;
Κατ’ αρχήν πρέπει να είναι προετοιμασμένος ότι θα «τηγανιστεί» σε σιγανή φωτιά μερικά χρόνια. Αρχικά ως μαθητευόμενος δύο τουλάχιστον χρόνια, στη συνέχεια ως δόκιμος από τρία έως έξη χρόνια και εφόσον αποδείξει πλήρη υποταγή στους «ταγούς» της δημοσιογραφικής συντεχνίας υπάρχει περίπτωση να γίνει τακτικό μέλος (δηλαδή να έχει δικαίωμα ψήφου και κυρίως δικαίωμα να εγγραφεί στο συντεχνιακό ασφαλιστικό ταμείο ΕΔΟΕΑΠ).

Και τι δεν απαιτεί (το καταστατικό) για να γίνει κανείς μέλος της ΕΣΗΕΑ:
Τι βεβαιώσεις δύο παλαιών μελών της Ένωσης ότι ο υποψήφιος είναι καλό παιδί, τι γραπτές και προφορικές εξετάσεις, τι έλεγχος του ήθους του και της προσήλωσης του στην επαγγελματική (διάβαζε συντεχνιακή) δεοντολογία, τι δικαίωμα οποιουδήποτε παλαιού μέλους να αντιταχθεί στην ένταξή του και να πάει άκλαυτος εάν κάποιος από τους προύχοντες δεν τον γουστάρει !!!
Και όλα αυτά γίνονται με ταχύτητα «τα ζώα μου αργά». Έξη (6) μήνες για να βγει η απόφαση για την εγγραφή, 15 ημέρες για να υποβληθούν οι ενστάσεις και άλλοι τέσσερις (4) μήνες για να εξεταστεί η ένσταση από του «δημογέροντες» (Μικτό Συμβούλιο λέγεται).
Άσε που, εάν αυτός που θέλει να εγγραφεί δεν προφτάσει να υποβάλει τη σχετική αίτηση εντός του Ιανουαρίου κάθε έτους, πρέπει να περιμένει να την υποβάλει τον επόμενο Ιανουάριο (!!!)

Και να ήταν μόνο αυτά; Η δημοσιογραφική συντεχνία, τηρώντας απαρέγκλιτα την ευγονική στο επάγγελμα, απαιτεί από όποιον θέλει να γίνει μέλος της Ένωσης «βεβαίωση διορισμένου από το Διοικητικό Συμβούλιο γιατρού, ότι ο υποψήφιος δεν πάσχει από ανίατο νόσημα, που μπορεί να εξελιχθεί σε αναπηρία και ανικανότητα για εργασία» (δεν ξέρω γιατί, αλλά μου ήλθε στο μυαλό ο Δρ Μένγκελε).

Εξάλλου, μην σκεφτεί κανένας που έχει περάσει τα 40 να γίνει δημοσιογράφος στην Ελλάδα. Απαγορεύεται από το καταστατικό της ΕΣΗΕΑ ρητώς και δια ροπάλου. Σκόνη οι διεθνείς συμβάσεις και οι ευρωπαϊκοί κανόνες περί απαγόρευσης κάθε μορφής διάκρισης με κριτήριο την ηλικία*.
* (Οποία αντίφαση όταν κατά το καταστατικό οι συνταξιούχοι δημοσιογράφοι δεν διαγράφονται από μέλη;)

Επίσης, μην σκεφτεί κανείς νέος δημοσιογράφος να ζητήσει να γίνει μέλος της Ένωσης εάν δεν πληρώνεται με τον πλήρη νόμιμο μισθό από τον εργοδότη του. Αποκλείεται να εγγραφεί. Δηλαδή οι νέοι δημοσιογράφοι δεν έχουν να κάνουν μόνο με την αυθαιρεσία του εργοδότη που δεν τους πληρώνει με τα νόμιμα, αλλά και με την Ένωση που γι’ αυτό ακριβώς το λόγο δεν τους δέχεται ως μέλη ή εάν είναι μέλη τους διαγράφει (!!!). Με άλλα λόγια οι εργαζόμενοι αφήνονται βορά στους κακούς εργοδότες.

Για τη δραστηριότητα του πειθαρχικού συμβουλίου (Inquisitio Sacra) δεν θα σας πω πολλά. Βοούν αυτές τις ημέρες οι ιστοσελίδες για την πρόσφατη καρατόμηση (διαγραφή) πλειάδας σοβαρών δημοσιογράφων γιατί, κατά τους inquisitores, δεν πήραν μέρος σε κάποια (παράνομη) απεργία (από την πλημμυρίδα των απεργιών που κηρύσσει η ΕΣΗΕΑ. Επικαλούνται τον όρο του καταστατικού που επιβάλλει στα μέλη «να πειθαρχούν απόλυτα στις αποφάσεις τού Διοικητικού Συμβουλίου και της Γενικής Συνελεύσεως για απεργία». Τι πάει όμως να πει «απόλυτη πειθαρχία» στις αποφάσεις περί απεργίας; Ακόμη και εάν οι απεργίες αυτές κηρύσσονται και πραγματοποιούνται, όπως αναγνωρίζεται από αλλεπάλληλες δικαστικές αποφάσεις, «απολύτως παράνομα και καταχρηστικά»;

Και να τελειώσω, φίλοι μου, με τον περιβόητο ΕΟΕΔΑΠ, για τις χουντικές καταβολές του οποίου ήδη αναφερθήκαμε και ο οποίος «χρόνια δεν κοιτά».

Τι είναι αυτός; Επικουρικό ταμείο. Πώς χρηματοδοτείται κυρίως; Από το περιβόητο «αγγελιόσημο». Ποιος το πληρώνει το αγγελιόσημο; Εγώ και εσείς μέσα από το τίμημα των διαφημιζόμενων προϊόντων στο οποίο προφανώς επιρρίπτουν το σχετικό κόστος οι διαφημιζόμενες εταιρείες.
Ποιος διοικεί το ΕΟΕΔΑΠ και συνεπώς διαχειρίζεται τους πόρους του ταμείου και ασφαλώς τα ποσά του αγγελιόσημου. Διοικείται από 9μελές Δ.Σ. που αποτελείται αποκλειστικά από εκπροσώπους της ΕΣΗΕΑ και των λοιπών δημοσιογραφικών ενώσεων.
Πώς ελέγχεται η οικονομική διαχείριση της διοίκησης αυτής; Από 5μελή Εξελεγκτική Επιτροπή που συντίθεται αποκλειστικά από εκπροσώπους της ΕΣΗΕΑ και των λοιπών ενώσεων. Δηλαδή Γιάννης κερνάει Γιάννης πίνει.

Και μια ακόμη μικρή λεπτομέρεια. Σύμφωνα με το καταστατικό του ΕΟΕΔΑΠ το αγγελιόσημο που εισπράττεται δεν διατίθεται μόνο για την κάλυψη των υποχρεώσεων του ταμείου προς τους ασφαλισμένους δημοσιογράφους, αλλά … (κρατηθείτε) και για τη χρηματοδότηση των Συνδικαλιστικών Ενώσεων (ΕΣΗΕΑ, ΕΠΗΕΑ, ΕΣΗΕΑΜΟ και ΕΠΗΕΘ κατά διάφορα ποσοστά με την μερίδα του λέοντος να πηγαίνει στην ΕΣΗΕΑ). Δηλαδή το αγγελιόσημο δεν χρηματοδοτεί μόνο το επικουρικό ταμείο των δημοσιογράφων, χρηματοδοτεί και τις συνδικαλιστικές ενώσεις των δημοσιογράφων (manus manum lavat !!!).

* ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΤΑ ΔΙΑΒΑΣΑ ΣΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΛΩΣ ΤΑ ΚΑΤΕΓΡΑΨΑ.