Αναδημοσίευση προλόγου του βιβλίου «Μέσα Ενημερώσεως Μαζών: Οι Μονοπωλητές της αλήθειας – ο ολοκληρωτισμός της «κοινής γνώμης» Ιάσων Αίσων (εκδ.ΠΕΛΑΣΓΟΣ 2008)

«Τίς γὰρ αὐτῶν νόος ἢ φρήν; δήμων ἀοιδοῖσι πείθονται καὶ διδασκάλωι χρείωνται ὁμίλωι οὐκ εἰδότες ὅτι ‘οἱ πολλοὶ κακοί, ὀλίγοι δὲ ἀγαθοί’»

Ηρακλειτος «Αποσπασματα, περι Φυσεως»

Πόσο νουν ή ποια φρόνησι έχουν; Πείθονται σ’αυτούς που κολακεύουν τον λαόν και έχουν ως δάσκαλο τον όχλο, επειδή δεν γνωρίζουν ότι «οι πολλοί είναι κακοί και ολίγοι οι καλοί»

Αυτό  που συνήθως θεωρούμε, ότι είναι η «κοινή γνώμη [1]» , είναι εκείνο που ακούμε απο τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα και διαβάζουμε στα έντυπα, επαναλαμβανόμενο στην διαπασών, ως εάν ήτο δυνατόν να  γνώριζαν τα ΜΕΜ [2] την άποψη των περισσοτέρων.

Διότι στην πράξη βεβαίως δεν είναι δυνατόν να  έχουν μιλήσει με όλους τους γείτονες  της πολυκατοικίας μας και  της γειτονιάς μας  ή τους συμπολίτες της πόλης ή και της χώρας μας για να βεβαιωθούν ποια είναι η εκάστοτε πλειοψηφούσα άποψη για κάθε θέμα. Αυτή δηλαδή που ασπάζονται προσωρινώς οι περισσότεροι.

Έτσι συνήθως σχηματίζουμε άποψη για το ποια θα ήτο ή είναι η κοινή γνώμη για κάποιο θέμα, από τις θέσεις που διατυπώνονται και κατά κόρον ακούμε επαναλαμβανόμενες, από τα ΜΕΜ. (Μέσα Ενημερώσεως Μαζών) Τουλάχιστον οι περισσότεροι και κατά τεκμήριον οι νέοι, που δεν έχουν αποκρυσταλλώσει επί παντός επιστητού θέση αλλά κυρίως  και δυστυχώς έχουν παντελή άγνοια  ή παραμορφωμένη άποψη της προσφάτου ιστορίας και των δραματικών γεγονότων που έζησε η χώρα μας για να  υπάρχει σήμερα Ελλάδα και  Ελληνική Δημοκρατία..

Αυτό σημαίνει ότι λίγο πολύ, αν όχι όλοι μας οι περισσότεροι, σε κάποιο βαθμό, «υιοθετούμε » άποψη, και δεν σχηματίζουμε την δική μας, με τις γνώσεις και την κριτική ικανότητα του λογισμού μας. Αλλά ευκολότερα και άκοπα ακούγοντας τα ΜΕΜ  [3]. Χωρίς πάντοτε εξ αρχής  να την ασπαζόμεθα, αλλά με βεβαιότητα στη συνέχεια, ότι αφού, η όποια άποψη των ΜΕΜ  ακούγεται και επαναλαμβάνεται  παντού, ταυτόσημη, γραμμοφωνική, φωτοτυπημένη, το πιθανότερο να αποτελεί την γνώμη των περισσοτέρων, δηλαδή την «κοινή γνώμη»,  καταλήγουμε, θεωρούμε  ότι είναι, τελικώς. Ο,τι αναμηρυκάζουν οι στρατευμένοι στα ΜΕΜ. Που τις περισσότερες φορές δεν στηρίζεται σε  κάποιο λογικό επιχείρημα, παρά μόνο στην  επαναλήψη μέχρι κορεσμού της «ειδήσεως» και τον συναισθηματικό λαϊκισμό. Έτσι οι «ιεροκηρυκες»των ΜΕΜ παραποιούν τα γεγονότα και  διαμορφώνουν μιά εικονική-τηλεοπτική  πραγματικότητα που εκπέμπεται πανταχόθεν. Οπως δηλαδή σε μια διαφορά ή φιλονικεία τείνουμε να πεισθούμε, ότι ο ισχυρότερα φωνασκών έχει και δίκιο (κατά την παροιμία – γνωμικό, φωνάζει ο κλέφτης να φύγη ο νοικοκύρης). Ή  κατ αναλογίαν ό,τι συμβαίνει με τους εκατόν και ένα κομματικούς υπαλλήλους, απεργούς, διαδηλωτές,  που κλείνονοντας  ένα δρόμο και ακινητοποιούντες εκατοντάδες ταλαίπωρους συμπατριώτες μας του ιδιωτικού τομέως, δίδουν την εντύπωσι ότι η Ελλάς απεργεί απ’άκρου εις άκρον. Όμως ουδέν το αναληθέστερον [4].

Ακριβώς σ’ αυτή την εσφαλμένη αρχή [5], ότι δηλαδή, αυτά που τα ΜΕΜ διατυμπανίζουν με  καταιγιστική ομοβροντοφωνία σε όλες τις συχνότητες, άλλες φορές ταυτόσημες και άλλες με ελάχιστες παραλλαγές, αλλά πάντοτε επί της ουσίας τις ίδιες, συνιστά την «κοινή γνώμη» στηρίζονται τα ΜΕΜ , για να μας πείσουν, ότι όλοι έχουμε την ίδια γνώμη.  Αυτήν, που εκείνα, υποτίθεται ότι αντικειμενικώς μας ενημερώνουν, ως δήθεν ευαισθητοποιημένοι αποδέκτες των μηνυμάτων μας απο τα «ρεπορταζ». Ενώ στην πράξη συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Εμείς όλοι γινόμεθα  οι παθητικοί δέκτες των εκπομπών και μυθευμάτων, που δημοσιεύουν τα ΜΕΜ, ουσιαστικώς χωρίς αντίλογο, διότι τα μικρόφωνα  και  οι γραφίδες ανήκουν σ’αυτούς. Ετσι η αληθώς κοινή γνώμη, της βουβής  πλειοψηφίας,των σκεπτόμενων Ελλήνων,  που δεν της επιτρέπεται να εκφρασθή επι ίσοις όροις, είναι θεωρητικώς  μεν  ελεύθερη να εκθέση την αποψί της, πρακτικώς όμως, φιμωμένη,  με ανοικτά τα ώτα και τα όμματα στην «διδακτική» επανάληψη των μηνυμάτων-στόχων των ΜΕΜ.

Έτσι τα ΜΕΜ κτίζουν, οικοδομούν την μειωμένης αποδοχής εκδοχή που είναι η κομματική τους άποψι, ως μοναδική θέσι και άποψι των πολλών και την καθιστούν αυθαίρετα, κυριολεκτικώς με θράσος, την βαφτίζουν «κοινή». Άλλες φορές επιστρατεύοντας καταλλήλους «ειδικούς». Άλλοτε  χαλκεύοντας την ιστορία ή εμφανίζοντας «αποκαλυπτικά» στοιχεία. Αρκεί όλα αυτά να  συνηγορούν σ’ αυτό που εκείνοι θέλουν. Όχι απλώς να μας  ενημερώσουν, ως ένα ενδεχόμενο συμπέρασμα, των απόψεων-ειδήσεων. Αλλά να μας παρα-πείσουν, ότι είναι η κρατούσα άποψη, η κοινή γνώμη, η αλήθεια, το σωστό,  αποκρύπτοντες και παρεμποδίζοντες, καθιστώντας απαγορευμένη ακόμη και την σκέψι για τυχόν άλλη άποψη. Ως εάν να υπάρχη μόνο μία άποψη, αυτή που προσπαθούν να εμφυτεύσουν στο ανθιστάμενο ηρωικά γονίδιο μας. Και σαν σειρήνες [6] που δεν μπορούμε να τις αποφύγουμε, μας παραπλανούν και προσπαθούν να μας στοιχίσουν σαν στρατιωτάκια ή «νεο-φιλάθλους» ποδοσφαιρικού αγώνα, στις δικές τους  θέσεις. Αυτές που φαίνεται ότι προκύπτουν από τις  «συμπερασματικές» ειδήσεις. Που μας «σερβίρουν» έτοιμες, «στέρεες, αποδεδειγμένες» [7] και βεβαίως εκ των πρότερων «κοινώς» αποδεκτές, τόσο που αν δεν έχουμε ακόμη  πεισθή κοντεύουμε να πιστεύσουμε όλοι μα όλοι από τα νηπιαγωγεία μέχρι τα ΚΑΠΗ, σε ποσοστό σταλινικού δημοψηφίσματος  ότι:

Οι αριστεροί είναι οι «προοδευτικοί». Ή ότι οι Αμερικανοί είναι «οι φονιάδες των λαών». Ή ότι η ομοφυλοφιλία αποτελεί  εξ’ ίσου φυσική κατάστασι κοινωνικώς αποδεκτή προς την φυσιολογική τελολογική σχέση δύο ετεροφύλων. Ή ότι η αγάπη για την πατρίδα μας, την σημαία μας και  ο αυθόρμητος ενθουσιασμός και εκδηλώσεις υπερηφάνειας  για κάθε Ελληνική νίκη , όπου αυτή κι’ αν επιτυγχάνεται,είναι ρατσισμός. Ή ότι οι Αλβανοί είναι καλοί μας φίλοι αλλά «δεν τους φερόμεθα όπως θα έπρεπε». Ή ότι οι Τούρκοι  είναι εξ’ ίσου  εξαιρετικοί γείτονες αλλά μας «τα χαλούν οι στρατοκράτες, που δεν αφήνουν τους ευγενικούς πολιτικούς της», όπως ο κουμπάρος του Πρωθυπουργού μας, Ερντογάν, «να μας φερθούν καλά». Ή ότι οι τρομοκράτες, δολοφόνοι, με εικονίσματα τον Μαρξ, τον Λένιν  και τον Τσε , γύρω από τη σημαία τους, της 17Ν,  είναι «λαϊκοί αγωνιστές, ευγενικοί , ιπποτικοί, δημοκράτες» που αγωνίσθησαν (δηλαδή δολοφόνησαν κυριολεκτικώς) για τα πιστεύω τους, επιβάλλοντες άμεσα δικαιοσύνη. Ή ότι ο Φλωράκης υπήρξε, «εξέχοντας  αγωνιστής του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα και πρωτεργάτης των αγώνων του λαού για εθνική ανεξαρτησία, ελευθερία, ειρήνη, δημοκρατία κοινωνική δικαιοσύνη και  σοσιαλισμό.» Ή ότι οι «κάμερες  (φωτογραφικές μηχανές λήψεως)» που τοποθετήθησαν κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων και παρέμειναν, ως αντιτρομοκρατικό μέσο, δεν μας προστατεύουν καταγράφοντες παράνομες δραστηριότητες, αλλά  κατασκοπεύουν την ιδιωτική μας ζωή και είναι «οι ρουφιάνοι της γειτονιάς» που πρέπει να τις καταστρέψουμε( αφίσα του ΚΚΕ κρεμασμένη στις κολώνες όπου εγκατεστημένες όσες έχουν απομείνει). Η αφού ένας εργοδότης εκμεταλλεύεται τους εργάτες του η δεν πληρώνει φόρους, όλοι οι εργοδότες είναι εκμεταλλευτές και κλέπτες….Ή ότι τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι κομμένα  και ραμμένα στα μέτρα του κεφαλαίου, η αξιολόγησις στα δημόσια είναι ρατσιστική και άλλα πολλά που είναι συμπτωματικώς πάντοτε η αριστερή εκδοχή για κάθε γεγονός, στο παρελθόν στο παρόν συνεπώς και στο μέλλον [8].

Βεβαίως τίποτα από αυτά δεν είναι,  πρωτίστως και κυρίως, είδησις. Αν σκοπό ποτέ είχαν αυτά τα Μέσα Ενημερώσεως  να μας ενημερώσουν, να μας δώσουν την είδησι. Αλλά ούτε και αλήθεια . Ενώ βεβαίως επ’ ουδενί λόγω  αποτελούν ή είναι, η άποψη της πλειοψηφίας. Είναι απλώς, η θορυβούσα, η βοώσα άποψη, η αποκλειστικώς «διαφημιζόμενη» ως μοναδικό λογικό συμπέρασμα και κατάληξις των «ειδήσεων». Είναι το μονοπώλιο του παραλόγου άνευ αντιλόγου. Είναι η συγκεκριμένη άποψι, η συμπερασματική είδησι  που τα  στρατευμένα ΜΕΜ θέλουν να παρουσιάσουν ως «κοινή γνώμη» και να εμφανίσουν ότι είναι η παραδεκτή απ’όλους μας. Ώστε έτσι «δημοκρατικά», μεθοδικά, σταθερά, να καταπέσουμε στην κοινωνία της μιας άποψης. Δηλαδή των μαζανθρώπων. Που καθοδηγούνται τυφλά από τους δολοφόνους του αντιλόγου και της σκέψεως . Όταν όλοι έχουν μια άποψι, μια γνώμη, μια θεώρησι της «πραγματικότητος» εκείνη  που τα ΜΕΜ ογκανίζουν.

Η κοινωνία, η πλειοψηφία των λογικών ανθρώπων έχει συνειδητοποιήσει, τον εκφυλισμό και την κατάπτωσι των ΜΕΜ. Συνθλίβεται  από την πνευματική τρομοκρατία, που έχουν επιβάλλει, μονοπωλώντας την μία και  «ορθή» σκέψι. Την δική τους δογματική άποψι. Ενώ καθημερινώς διαπιστώνει την χρεωκοπία της ανύπαρκτης ηγέτιδος τάξεως των λεγομένων «πνευματικών» ανθρώπων, των ακαδημαϊκών, των καθηγητών της Φιλοσοφίας και του Δικαίου, που αντί να θερμαίνουν τις καρέκλες τους, θα έπρεπε τουλάχιστον  να διατυπώνουν τον προβληματισμό τους για την ολοκληρωτική  και ταυτόσημο σύμπτωση των θέσεων των ΜΕΜ, με εκείνες της μεταπολιτευτικής αριστεράς.

Μιας αριστεράς, που εδώ στην Ελλάδα αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο προς επισκόπησι και ευρύ πεδίο ψυχολογικής ερεύνης. Επειδή, εις πείσμα των καιρών και της αδυσώπητης πραγματικότητος, ότι τα κομμουνιστικά, δηλαδή, τα  εγκληματικά, τυραννικά, ολοκληρωτικά καθεστώτα, κατέρρευσαν αυτοκαταλυθέντα υπό το βάρος της  καθ’ ολοκληρίαν αποτυχίας των, η ελληνική αριστερά από την «αυθεντική» έως την «ριζοσπαστική» χωρίς ουδεμιά μεταμέλεια για το αιματηρό εγκληματικό παρελθόν της,  παραμένει μονολιθική, εξωγήινη, μεταφυσική ουτοπική.  Είτε  άκρως σταλινική (ΚΚΕ εξωτ.) είτε «αναρχομάνα» (ΚΚΕ εσωτ.-συνασπισμός υπολειμμάτων-συνονθυλευμάτων- φόρουμ-ομοφυλοφυλικών αδελφοτήτων-ανύπαντρων πατέρων και ελευθέρων μητέρων) όπως εκφράζεται από την ηγεσία  της έως τα πειθήνια και δογματικά  όργανα της σε όλα τα επίπεδα. Από τα μαρξιστοκρατούμενα πανεπιστήμια έως την διδασκαλική συνομοσπονδία και τα «συνδικάτα» όλων των επαγγελματικών συντεχνιών.

Όμως αν το κακό αυτό περιορίζετο στα σωματεία (τα «ταξικά συνδικάτα» όπως τα λένε οι κουκουέδες μας) των οικοδόμων, των γιατρών των δικηγόρων ή έστω των μηχανικών με τις καπιταλιστικές τσέπες και τα μαρξιστικές ιδέες, τούτο θα είχε πολύ λιγότερες επιπτώσεις. Διότι ενώ όλα αυτά, ων ούκ έστι αριθμός, «συνδικαλιστικά»  όργανα ποικίλλων σωματείων και φορέων, επηρεάζουν αρνητικά μόνο τα μέλη τους, οι δημοσιογράφοι,οι «ιστορικοί και εκπαιδευτικοί» των ΜΕΜ, μας δηλητηριάζουν όλους και ταυτοχρόνως. Και ακόμη χειρότερα κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό και  περισσότερο τους νέους. Mε την διαβεβαίωση χωρίς απόδειξη, την επανάληψη χωρίς διάψευση και την μετάδοση χωρίς αντίλογο της μιας και μόνον  απόψεως, της δικής τους,  οι συστρατευμένοι  «σύντροφοι» των  ΜΕΜ. (Μέσων  Ενημερώσεως Μαζών) έχουν αναλάβει την δια βίου  «εκπαίδευσι». Την  κοινωνική, ιστορική πολύ-πολιτισμική «αγωγή» μας.

Τον ολοκληρωτισμο των ΜΕΜ, την δικτατορική ανελέητη ανακριτική, τυραννική εξουσία τους, την υποκριτική συμπαράστασή τους στην «ελεύθερη έκφραση» [9] όταν εξυπηρετεί την ιδεολογική τους μονομέρεια, την επιλεκτική τους ευαισθησία στις «δημοκρατικές» αρχές [10] αντιλαμβανόμεθα από την αλαζονική και απροκάλυπτη συμπεριφορά τους. Όχι μόνο απέναντι των  απλών πολιτών, όταν τολμούν να εκφράσουν την διαφορετική άποψή τους, από τις εκπεμπόμενες και διατυμπανιζόμενες μονολογίες – εξάψαλμους των ΜΕΜ ως απόψεις μας. Αλλά ακόμη και  προς μέλη της κυβερνήσεως

(οι σειρές αυτές γράφονται επί κυβερνήσεως Κ.Καραμανλή ανιψιού, της δυναστείας του  θείου – όπου για να μην παρεξηγηθούμε, το «θείον» αναφέρεται στη συγγένεια) ή ακόμη σε διακεκριμένες προσωπικότητες όταν αυτές δεν είναι αριστερόστροφες ή παθητικοί συνομιλητές που λένε ναι [11] σε όλα.

Είναι δε εύκολο να καταλάβη από ποιους έχουν αλωθή τόσο συστηματικά τα ΜΕΜ, αν συνειδητοποιήσει τον κομματικό χώρο που κινούνται τα συνδικαλιστικά  σωματεία των δημοσιογράφων και διαβάσει τις ανακοινώσεις τους. Ενίοτε Ο Ριζοσπάστης μοιάζει με εύθυμο Λούκυ Λούκ μπροστά τους. [12]

Βεβαίως, ότι είμεθα αγαπητέ αναγνώστα, στον δρόμο της ανομολόγητης πλην όμως  λογικής-γνώμης, {αυτής που έχει φιμωθεί } και πραγματικώς όμηροι εθελόδουλης ή μη χειραγώγησεως,  εφ’ όσον οι εντεταλμένοι να ομιλούν για να ακούσουμε τέλος πάντων και την άλλη άποψη, από δειλία, καιροσκοπισμό και ανευθυνότητα σιωπούν, το αντιλαμβανόμεθα, όταν τυχαίως αλλά καθημερινώς διαπιστώνουμε με αγνώστους συνομιλητές  σε άσχετο χρόνο και κάθε τόπο, πόσο όλοι μας συμφωνούμε στ’ ακριβώς  αντίθετα από εκείνα που μας παρουσιάζουν τα ΜΕΜ ως «κοινή γνώμη» και πόσο περιφρονητικά εκφράζονται οι περισσότεροι, αν όχι όλοι οι συνομιλητές μας για τα ΜΕΜ και τους δημοσιογράφους.

Αλλά και οι πάμπολλες   δημοσκοπήσεις [13]  – τόσο απαξιωτικές για τους «χονδρόπετσους» δημοσιογράφους μας,  που ως «ιπποπόταμοι» δεν τους αγγίζει τίποτα- καταδεικνύουν επανειλημμένως την αναξιοπιστία των δημοσιογράφων και των ΜΕΜ αλλά και την παντελή έλλειψι αντικειμενικότητος  των «ειδήσεων». Διότι ενώ π.χ ακόμη και σήμερα,  η πλειονότης των δημοσκοπήσεων,  επιβεβαιώνει ότι οι Έλληνες πολίτες σε ποσοστό «71% διαπιστώνουν ότι, στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων οι δημοσιογράφοι αποσιωπούν σημαντικά γεγονότα.»  Ή  σε ποσοστο «72% είναι  δυσαρεστημένοι από την ενημέρωση που προσφέρουν τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια και μόνο το 28% δηλώνει  ικανοποιημένο», ακόμη δε , στο ερώτημα «πόσο αντικειμενικές είναι γενικά οι ειδήσεις στην τηλεόραση?»  το 78% απαντά «όχι και τόσο» ή «σχεδόν καθόλου αντικειμενικές» και  «67% πιστεύουν ότι οι τηλε-εισαγγελείς δεν σέβονται τα ατομικά δικαιώματα των «θυμάτων»» τα ΜΕΜ  εξακολουθούν να συμπεριφέρονται ως νεο-αφιχθέντα ούφο στον πλανήτη γη και να  αγνοούν την απαξίωσι τους από τη κοινωνία.

Έτσι εις πείσμα όλων αυτών των δημοσκοπήσεων,  οι «ιστορικοί και εκπαιδευτικοί»των ΜΕΜ, οι «διψασμένοι» για αντικειμενική ενημέρωσι  δημοσιογράφοι μας, με μάτια  που γιαλίζουν και φωνή «που την πνίγει το δίκιο» για το «άδικο» που μας έχη βρη, ισχυρίζονται  βαρύγδουπα και επαναλαμβάνουν αυτάρεσκα ότι  εκφράζουν την «κοινή γνώμη» ..

Βεβαίως αυτή η «πολυφωνική» επικράτησι (ιδίως στα μικρόφωνα, στα τηλεοπτικά παράθυρα αλλά και στον ημερήσιο τύπο)   της νοθευμένης – δημοσιογραφικής- προκατασκευασμένης «αλήθειας»  μπορεί να πλειοψηφεί στα ΜΕΜ, αλλά μειοψηφεί στην κοινωνία. Δεν έχει σχέσι με την πραγματική άποψι των σκεπτόμενων Ελλήνων. Δεν είναι η κοινή γνώμη, όπως την παρουσιάζουν οι «αποκλειστικοί εκφραστές» των μείχιων σκέψεων μας, ως εάν είναι η φωνή μας, τα ΜΕΜ.. Ούτε  καθίσταται σύννομη,  επειδή τα παπαγαλάκια των ΜΕΜ  παρουσιάζουν συνεχώς και αδιαλείπτως την εκδοχή της δικής τους απόψεως, ως την πλειοψηφούσα. Αν όχι την μοναδική, που επιτρέπεται να αναπτύσσεται, να υπάρχει στο μυαλό μας.