από Μπάμπη Παπαδημητρίου

δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή στις 28 Ιουνίου 2013

Πολλοί μεταξύ μας είχαν, πριν από λίγο καιρό, σκεφτεί ότι υπήρχε μια δόση υπερβολής από την κυβέρνηση, ακόμη και από το ίδιο το Μαξίμου. Δεν είχε διαφύγει, για παράδειγμα, από κανέναν ότι το γραφείο του πρωθυπουργού είχε αρχίσει να κάνει καλύτερη δουλειά από οποιοδήποτε, μέχρι σήμερα, «one stop shop» ή άλλη υπηρεσία εξυπηρέτησης των επενδυτών!

Η ορμή ήταν τόσο μεγάλη ώστε να πιστεύει κανείς ότι δεκάδες, εκατοντάδες ξένοι επενδυτές και άλλα συλλογικά σχήματα επενδύσεων στριμώχνονται για να προλάβουν ένα κομμάτι από το ελληνικό success story, πριν καταστεί πανάκριβο σε όλους αυτούς τους έξυπνους κεφαλαιούχους.

Όλα αυτά όξυναν τα αντιπολιτευτικά ανακλαστικά των ΣΥΡΙΖΑ και άλλων «Ελλήνων». Εφτασε ο κ. Τσίπρας να εκστρατεύσει μέχρι τις πύλες του Κήπου της Παναγίας (άφησε πάντως γι’ αργότερα την επίσκεψη στην Όρους Πολιτεία, ώστε να περιοριστούν οι παραλληλισμοί με τον νεότερο καραμανλισμό…). Σκοπός του, άλλωστε, ήταν να αποδείξει, αν ο λαός τού δώσει την ευκαιρία, να ασχοληθεί προσωπικά με το ξεχαρβάλωμα των επιχειρηματικών ευκαιριών που (ακόμη) διαθέτει η χώρα. Πράγματι, το αρχαίο ορυχείο στη Χαλκιδική είναι η μεγαλύτερη ξένη επένδυση και από αυτές που θα έκαναν κι άλλους διεθνείς «χρυσωρύχους» κεφαλαιοκράτες να διαπιστώσουν ότι η Ελλάδα μπορεί, τελικά, να τα καταφέρει. Βεβαίως, κανείς δεν σκέφτηκε να καλέσει την κυρία Κατσέλη (ούτε καν τον Γιώργο Παπανδρέου) στην προχθεσινή τελετή εγκαινίων του τρίτου προβλήτα στο Ικόνιο. Κακώς! Θα διαπίστωναν ιδίοις όμμασι πόσο μεγάλο λάθος έκαναν τότε, όταν εκστράτευαν εναντίον της κινεζικής επένδυσης της Cosco, όπως κάνει τώρα ο Αλέξης εναντίον του χρυσού. Επρεπε να τους παρασχεθεί η ευκαιρία να ζητήσουν συγγνώμη από όσους άνεργους δημιούργησε η σημαντική καθυστέρηση την οποία προκάλεσαν.

Αν περνούμε μέσα από την κόλαση μιας τόσο μεγάλης υποχώρησης της οικονομικής δραστηριότητας είναι γιατί γίνονται πλέον ελάχιστες νέες επενδύσεις. Το 2007 έγιναν επενδύσεις 59,6 δισ., που αναλογούσαν στο 26,7% του ΑΕΠ. Ο ιδιωτικός τομέας έκανε το 23,3% και η κυβέρνηση το υπόλοιπο 3,4%. Το χειρότερο έτος ήταν το 2012 με επενδύσεις 26,4 δισ. ή 13,6% του ΑΕΠ, με το μερίδιο του κράτους να έχει μειωθεί στο 1,8%.

Θα έχετε προσέξει πόσο πολλά εκατομμύρια χρειάζεται να επενδυθούν για μερικές μόνον εκατοντάδες νέες θέσεις εργασίας. Γι’ αυτό πρέπει να αποκτήσουμε θρησκευτική προσήλωση στην ικανοποίηση των κριτηρίων δημιουργίας νέων επενδύσεων. Αν αυτό συμβεί, τότε και μόνον τότε θα επαναπροσληφθούν οι άνεργοι και στις παλιές τους δουλειές. Στην έξοδο από την κρίση, η καταναλωτική δαπάνη θα ακολουθήσει την επενδυτική και όχι το ανάποδο.

Πηγή: Καθημερινή