από Διονύση Γουσέτη

δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή στις 24 Ιουλίου 2013

 

Δεν θα επανερχόμουν στην πολιορκία του Συμβουλίου (Σ.Ι.) του πανεπιστημίου από τραμπούκους «αγωνιστές» στις 8/7, αν δεν ακολουθούσε η απόφαση της Συγκλήτου, που «καταγγέλλει την είσοδο της Aστυνομίας στο κεντρικό κτίριο του πανεπιστημίου, ύστερα από πρόσκληση μελών του Συμβουλίου Ιδρύματος και την αναίτια προσαγωγή δεκάδων διαμαρτυρομένων φοιτητών».

Μας έχει συνηθίσει η Σύγκλητος του ΕΚΠΑ σε αποφάσεις θρασύτητας. Το 2011 προσέβαλε το Σύνταγμα της χώρας. Το 2012 προέτρεπε τα μέλη ΔΕΠ να μην ψηφίσουν για Σ.Ι. Τούτη τη φορά, όμως, υπάρχουν δύο διαφορές. Η πρώτη είναι ότι ψεύδεται εξόφθαλμα. Βάλλει επιλεκτικά κατά «μελών του Σ.Ι.», ενώ το Σ.Ι. ανέλαβε γραπτώς συνολικά την ευθύνη. Ψεύδεται και στον ισχυρισμό για «αναίτια προσαγωγή», αφού το Σ.Ι. ρητά αναφέρει ότι «ήταν αδύνατον να συνεδριάσουμε υπό το κράτος ομηρίας και βίαιων ενεργειών». Γιατί αυτή η αισχρή ψευδολογία; Επειδή βολεύονται οι Συγκλητικοί, είναι μια ερμηνεία. Το υπάρχον καθεστώς βολεύει λ.χ. τους Συγκλητικούς να κάνουν παράνομες μετεγγραφές φοιτητών, τις κλίκες να διορίζουν καθηγητές, τους καθηγητές να χρησιμοποιούν το πανεπιστήμιο σαν εφαλτήριο για πολιτική σταδιοδρομία κ.ο.κ.

Όμως αυτή η ερμηνεία, πλέον δεν αρκεί. Μεσολάβησε η δεύτερη διαφορά: η εκλογή του Σ.Ι., με συμμετοχή του 80% των μελών ΔΕΠ και μάλιστα ενάντια στην προτροπή της Συγκλήτου, παρά τη ματαίωση δύο εκλογών από τραμπούκους και παρά τις δυσκολίες στην τρίτη, ηλεκτρονική, ψηφοφορία, όταν οι τραμπούκοι έσπασαν με λοστούς τις κλειδαριές και κατέβασαν τον σέρβερ. Τα μέλη ΔΕΠ δεν ψήφισαν υπέρ του βολέματος, αλλά υπέρ μιας μεταρρυθμιστικής προσπάθειας, να βγει το πανεπιστήμιο από τη μετριότητα, την ανομία, τον συνδικαλισμό. Στατιστικά μιλώντας, σχεδόν αποκλείεται να μην υπάρχει στη Σύγκλητο ούτε ένα από τα μέλη ΔΕΠ που ψήφισαν τη μεταρρύθμιση. Γιατί, λοιπόν, αυτή η σιωπή σε τούτη την εξευτελιστική απόφαση;

Η μόνη απάντηση που βρίσκω είναι ο φόβος. Το κλίμα τρομοκρατίας, με περιπολίες κουκουλοφόρων, εξυβρίσεις, απειλές, σωματικές επιθέσεις, το έχει εκθέσει παραστατικά η καθηγήτρια ΕΜΠ Δανάη Διακουλάκη («Κ», 19 και 21/12/12). Τον καιρό της δικτατορίας, οι πανεπιστημιακοί, στην πλειοψηφία τους, σιωπούσαν επειδή φοβούνταν τη χούντα. Τώρα φοβούνται τους «αγωνιστές». Και σιωπούν στις προσπάθειες του πρύτανη κ. Πελεγρίνη να απομονώσει το Σ.Ι. από την πανεπιστημιακή κοινότητα με εξαγορά μελών της και με αποφάσεις σαν τις παραπάνω που περνάει από τη Σύγκλητο. Δεν απαιτώ, όπως δεν απαίτησα και τον καιρό της χούντας, από τους πανεπιστημιακούς να είναι ήρωες. Χρειάζεται, όμως, να είναι σαφές πού οδηγεί ο φόβος τους. Τότε, νομιμοποιούσε τη χούντα. Σήμερα, τους ανάγει σε δύναμη καθυστέρησης, παρέα με τους κ. Φωτόπουλο, Μπαλασόπουλο, Καλφαγιάννη και άλλες κομματικές συντεχνίες. Έχει γίνει πλέον φανερό πως όσο και να μας κόβουν τους μισθούς και τις συντάξεις, όση λιτότητα και να μας επιβάλλουν, προκοπή δεν θα δούμε χωρίς μεταρρυθμίσεις. Και η Παιδεία είναι η πρώτη που πρέπει να μεταρρυθμιστεί.

e-mail: diongus@otenet.gr

 

Πηγή: Καθημερινή