από Παναγιώτη Μποκοβό

δημοσιεύθηκε στο Αττικό Βήμα στις 26 Ιουλίου 2013

Είμαστε λαός αναβλητικός. Οι πάντες, από την κυβέρνηση μέχρι τον τελευταίο πολίτη, αναβάλλουν τη λήψη αποφάσεων ή και την πραγματοποίηση αποφασισμένων ενεργειών, ακόμη και όταν έχουν καταστεί απαραίτητες και επείγουσες οι σχετικές αλλαγές. Ειδικά τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, με τη θεοποίηση των συνδικαλιστών και του πολιτικού κόστους, όλες οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στη δημόσια διοίκηση, στο εκπαιδευτικό σύστημα, στο ασφαλιστικό και σε άλλους κρίσιμους τομείς, αναβάλλονταν για αργότερα, δηλαδή για ποτέ. Όλοι οι αμέσως ενδιαφερόμενοι, τοποθετούνταν δυναμικά κατά των αλλαγών, προτιμώντας το βόλεμα, ακόμη και τη μίζερη κατάσταση που ζούσαν, παρά την άγνωστη κατάληξη που εμπεριείχε κάθε αλλαγή, έστω και καλά μελετημένη.

Αυτή η άρνηση έχει πολλές εξηγήσεις: είναι θέμα νοοτροπίας, πρώτα των παντοδύναμων συνδικαλιστών και μετά των μεμονωμένων ατόμων, που φοβούνται το καινούργιο και άγνωστο, προτιμώντας τη γνωστή και σχετικά ελεγχόμενη εργασιακή και υπηρεσιακή κατάσταση. Εξάλλου, έχει παρατηρηθεί, ότι όσο λιγότερα προσόντα και δεξιότητες έχουν τα ενδιαφερόμενα άτομα, τόσο πιο αρνητικά είναι στην πιο παραμικρή αλλαγή που μπορεί κατά τη γνώμη τους να αποβεί σε βάρος τους από εργασιακή και οικονομική άποψη. Ακόμη, το τέλμα τους εξυπηρετεί και από άποψη απόκρυψης ύψους μισθών, εξωφρενικών επιδομάτων και άλλων εργασιακών και οικονομικών προνομίων, όπως αποδείχθηκε μετά την κρίση και την πτώχευση, όταν βγήκαν στη φόρα τα άπλυτα του δημόσιου τομέα και των αμαρτωλών ΔΕΚΟ, στις όποιες είχε παρκάρει ο κομματικός ανθός των δύο κομμάτων εξουσίας.

Έτσι κανείς από τους ενδιαφερόμενους δεν ήθελε μεταρρυθμίσεις στη δημόσια διοίκηση, για την οποία η κυβέρνηση δεν γνώριζε τον ακριβή αριθμό των μονίμων υπαλλήλων, πολύ περισσότερο των συμβασιούχων, ούτε τον αριθμό των νομικών προσώπων και των χωρίς αντικείμενο κρατικών υπηρεσιών. Για τους παραπάνω λόγους, το διδακτικό προσωπικό των πανεπιστημίων και ΤΕΙ, αλλά και της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, αρνούνταν κατηγορηματικά κάθε είδους αξιολόγηση των διδασκόντων και των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Ίδιες αρνήσεις προβάλλονταν και για το ασφαλιστικό σύστημα, για να μην αποκαλυφθούν -όπως και έγινε πρόσφατα- προνομιακές συντάξεις, αλλά και χιλιάδες συντάξεις και προνοιακά επιδόματα μαϊμού, δηλαδή παράνομα και ρουσφετολογικά.

Εν πολλοίς, οι αναβολές και οι αρνήσεις για κάθε μεταρρύθμιση, ήταν εκ του πονηρού και όχι μόνο από την έμφυτη αναβλητικότητα. Αλλαγές που έπρεπε να είχαν γίνει πριν δεκαετίες, όπως οι παραπάνω, αλλά και οι απελευθερώσεις επαγγελμάτων, οι ιδιωτικοποιήσεις, η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας και των εθνικών κληροδοτημάτων, ο εξορθολογισμός του κόστους του εθνικού συστήματος υγείας, ο εκσυγχρονισμός της νομοθεσίας, η απλούστευση του φορολογικού συστήματος, η πάταξη της φοροδιαφυγής και του λαθρεμπορίου, αναβλήθηκαν και απωθήθηκαν στο μέλλον. Τελικά έχασε η εθνική οικονομία, τα μεμονωμένα άτομα, το κράτος και όλοι πτωχεύσαμε και βυθιστήκαμε στην ανεργία και στην ύφεση. Το χειρότερο: η έξοδος από την ύφεση και η είσοδος στην οικονομική ανάπτυξη, δεν φαίνονται ακόμη στον ορίζοντα.

Αλλά και μετά τον ερχομό της τρόικα και την επιβολή της ως υπερκυβέρνηση και επί τρία ολόκληρα χρόνια και παρά τις πιέσεις της, όλα τα παραπάνω θέματα, όλες οι ουσιώδεις μεταρρυθμίσεις, δεν κινήθηκαν με την πρέπουσα ταχύτητα και τον αναγκαίο κυβερνητικό ζήλο. Αντιθέτως, υφίσταντο το μεθοδικό σαμποτάζ ορισμένων υπουργών, που ενώ ευχαρίστως ψήφιζαν στη Βουλή τα αναγκαία νομοσχέδια, στην πράξη δεν τα εφάρμοζαν. Αυτό συνέβαινε μέχρι πρόσφατα και στα πλαίσια της τρικομματικής κυβέρνησης που προέκυψε από τις εκλογές του Ιουνίου 2012 και μόνο η σημερινή κυβέρνηση ΝΔ και ΠΑΣΟΚ προωθεί τις μεταρρυθμίσεις, πάντα υπό την απειλή της μη εκταμίευσης της προσεχούς δόσης του δανείου.

Ουσιαστικά, οι μεταρρυθμίσεις και οι αλλαγές, πραγματοποιούνται υπό αφόρητη χρονική πίεση και από έναν κυβερνητικό μηχανισμό, ούτε σωστά οργανωμένο, ούτε πολύ πρόθυμο για την προώθηση νομοσχεδίων και άλλων μέτρων, που θίγουν ή και ανατρέπουν το κατεστημένο πολιτικό και διοικητικό-γραφειοκρατικό σύστημα. Γιατί ακόμη υφίσταται το πελατειακό κράτος, η νοοτροπία της κομματικής εξυπηρέτησης και του ρουσφετιού, η προσπάθεια να μη θιγούν οι δικοί μας άνθρωποι -συνδικαλιστές και μη- και να διοριστούν τα δικά μας παιδιά. Γιατί όλοι έχουν στραμμένο τον νου τους στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές και στις ενδιάμεσες για το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, τους δήμους και τις περιφέρειες.

Το κόμμα και η προσωπική επιβίωση λόγω σταυρού, βρίσκονται υπεράνω της πατρίδας, της οικονομίας και του κοινωνικού συνόλου, όπως απέδειξε και η πρόσφατη συζήτηση και ψήφιση στη Βουλή του πολυνομοσχεδίου, στο οποίο οι υπουργοί έκαναν αλλαγές και διορθώσεις, κλασικά ρουσφετολογικές, μέχρι την τελευταία στιγμή. Από τη  χρονική πίεση προκύπτει ένα κακό: τόσα μέτρα μαζεμένα, δεν απορροφώνται εύκολα από τη δημόσια διοίκηση, την οικονομία, τους πολίτες.

Πηγή: Αττικό Βήμα