από Αλεξάνδρα Στεφανοπούλου

δημοσιεύθηκε στην Εστία στις 17 Αυγούστου 2013

Ώρες-ώρες με καταλαμβάνει και μια θλίψη για το σημερινό ΚΚΕ. Όλα τα κόμματα βέβαια γνωρίζουν δύσκολες ημέρες, κυρίως επειδή έχουν χάσει την ταυτότητα τους. Πώς να ξεχωρίσει κανείς σήμερα, τι είναι σοσιαλισμός, σε τι διαφέρει από τον καπιταλισμό ή από τον μαρξισμό; Πας μια βόλτα στους δρόμους της Μυκόνου ή της Σαντορίνης και – όταν η ΔΕΗ έχει δώσει φως και βλέπεις το βράδυ που πατάς – πέφτεις επάνω σε πλήθος από Κινέζους τουρίστες που έχουν έρθει στην Ελλάδα για τις θερινές διακοπές τους ή για να τελέσουν τους γάμους τους και να περάσουν το μήνα του μέλιτος στα νησιά μας. Μετράς Κινέζους και μένεις με την απορία: Που βρήκαν τόσες χιλιάδες  ευρώ για να έρθουν από το Πεκίνο στην Αθήνα και να διαμείνουν σε ξενοδοχεία πέντε αστέρων αυτοί, που είναι πολίτες χώρας με κομμουνιστικό καθεστώς, ενώ εσύ που ζεις σε χώρα με δημοκρατία, είναι ζήτημα αν κατάφερες να παραθερίσεις φέτος για καμιά εβδομάδα σε ενοικιαζόμενο δωμάτιο με τουαλέτα στο διάδρομο;

Πως, λοιπόν, να ξεχωρίσεις τον κομμουνιστή εργάτη της Σαγκάης από τον κεφαλαιοκράτη της Γουόλ Στριτ του Μανχάταν; Και σε ποια ιδεολογία να κατατάξεις τον άνεργο του Παλέρμου; Ο ιδεολογικός χώρος όπου συμβαίνουν οι συγκλονιστικότερες αναταράξεις είναι ακριβώς ο χώρος της Αριστεράς. Από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι χθες είχαμε μια ξεκάθαρη εικόνα του κομμουνισμού. Όλοι ίσοι στην αθλιότητα – εκτός από τα μέλη του Πολίτ Μπυρώ – κολχόζ, κομισάριοι, ουρές για το ψωμί, γκουλάγκ, ψυχιατρεία, ΚαΓκεΜπέ, ατελείωτες παρελάσεις ενώπιον της ηγεσίας του Κρεμλίνου στην Ερθυρά Πλατεία, «δημοκρατικές» εκλογές με αποτέλεσμα 99,9% υπέρ Στάλιν, Τσαουσέσκου, Μπρέζνιεφ, Χόνεκερ και άλλων συντρόφων της παρέας, που μεγαλούργησαν εκείνες τις χρυσές εποχές του Μαρξισμού. Ουδείς λόγος φυσικά για να ξεμυτίσει ένας πολίτης, όχι από τη χώρα του, αλλά ακόμη και για να μεταβεί από τη Βαρσοβία στην Κρακοβία! Ξάστερη γραμμή δηλαδή, ώστε να ξέρει κανείς περί τίνος καθεστώτος πρόκειται.

Τι έχει απομείνει σήμερα από εκείνη την ιδεολογία; Ακόμη και ο Φιντέλ Κάστρο παρέδωσε τα ηνία και μόνος απέμεινε ο ηγέτης της Βορείου Κορέας να συνεχίζει τον οικογενειακό κομμουνισμό που κληρονόμησε. Όπου λειτουργούν ακόμη κομμουνιστικά καθεστώτα οι ηγεσίες τους φρόντισαν να τα εκσυγχρονίσουν εφαρμόζοντας καπιταλιστικά συστήματα στην οικονομία. Σε αυτή, λοιπόν, τη δύσκολη καμπή της κομμουνιστικής ιδεολογίας βρίσκεται σήμερα το ΚΚΕ. Έκανε μια πρόβα εκσυγχρονισμού με την πώληση του τηλεοπτικού δικτύου του σε υπεράκτια εταιρεία, αλλά δεν του βγήκε σε καλό επειδή έδωσε όπλα για να του επιτεθούν για προδοσία διάφορες συνιστώσες της Αριστεράς που δεν συνιστούν φιλικές δυνάμεις, αλλά αντιθέτως του έχουν υφαρπάσει οπαδούς με τις μπαχαλομεθόδους τους! Τι να κάνει το εθνικό μας ΚΚ; Προσπαθεί να επιβιώσει με συνθήματα παλαιάς κοπής. Καλεί ο γενικός γραμματέας του μέσω του επίσημου οργάνου του κόμματος τον λαό να αντισταθεί για να διώξει την κυβέρνηση και κανείς δεν του δίνει σημασία. Όλοι ξέρουν ότι πρόκειται για λόγια του αέρα, πομφόλυγες ξεπερασμένες που δεν πιστεύει ούτε ο ίδιος. Σκέτη θλίψη…