από Διονύση Γουσέτη

δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή στις 7 Αυγούστου 2013

Όσο η κρίση προχωράει, τόσο αυξάνονται οι εκθέσεις ελληνικών και διεθνών οργανισμών, ότι ο μόνος δρόμος να βγούμε από αυτήν -ο μόνος δρόμος να μειωθεί σοβαρά η ανεργία- είναι να γίνουν επενδύσεις και να δραστηριοποιηθούν παλιές και νέες επιχειρήσεις. Ωστόσο, επενδύσεις δεν γίνονται και επιχειρήσεις δεν δραστηριοποιούνται. Αναλύθηκαν πολλές φορές τα εμπόδια που θέτει η νομοθεσία, η γραφειοκρατία, η διαφθορά, η κρατική αδιαφορία. Από το 1974, η κάθε κυβέρνηση δηλώνει ότι θα άρει τα εμπόδια, που παραδόξως δεν αίρονται. Και πρόσφατα η Δράση επεσήμανε δύο ακόμα εμπόδια που έθεσε η κυβέρνηση: καταργεί το ανεύθυνο του μετόχου των Α.Ε. για χρέη προς το Δημόσιο και καθιστά τον εκκαθαριστή ποινικά υπεύθυνο για τις φορολογικές υποχρεώσεις της εταιρείας που εκκαθαρίζει, ακόμα και πριν αναλάβει την εκκαθάριση (!). Μοιάζει η κυβέρνηση να σαμποτάρει τις ιδιωτικές επενδύσεις, ώστε να προωθήσει επενδύσεις από το διεφθαρμένο και ανίκανο κράτος.

Πρόκειται για αριστερή αντίληψη, αλλά φαίνεται ότι αριστερή είναι σχεδόν όλη η κοινωνία, αφού η λαϊκή αντίληψη που επικρατεί είναι κατά του επιχειρείν και εκδηλώνεται με ποικίλους τρόπους: είτε στο όνομα της προστασίας του περιβάλλοντος (από τα γκαράζ μέχρι τις Σκουριές), είτε στο όνομα της εθνικής ανεξαρτησίας (όχι στις ιμπεριαλιστικές επενδύσεις), είτε στο όνομα της πάλης «ενάντια στο μεγάλο κεφάλαιο».

Η αντίληψη αυτή φοβίζει τους ξένους επενδυτές όχι λιγότερο από τα παραπάνω εμπόδια. Ο φόβος αποτρέπει τις επενδύσεις και η ανεργία αυξάνεται. Ακόμα και οι λίγοι επιχειρηματίες που συζητούν μια επένδυση στην Ελλάδα επιζητούν ευλόγως, λόγω αυξημένου ρίσκου, μεγαλύτερο ποσοστό κέρδους από όσο σε άλλη χώρα της Ευρώπης, που σημαίνει μεταξύ άλλων και ακριβότερο προϊόν στον Ελληνα καταναλωτή.

Αυτή η έντονη αυτοκαταστροφική λαϊκή αντιπάθεια προς τους επιχειρηματίες είναι στην πραγματικότητα αντιπάθεια προς τους «επιτυχημένους» και κρύβει πίσω της τον φθόνο του ανεύθυνου ανθρωπάκου προς εκείνους που κατά τη γνώμη του ξεχωρίζουν, τους οποίους προσπαθεί να υποβιβάσει στη δική του κατηγορία. Στην κατηγορία των ανθρωπάκων περιλαμβάνονται ακόμη και καθηγητές πανεπιστημίου, όπως χαρακτηριστικά αποδεικνύει η μομφή που η πανελλήνια ομοσπονδία πανεπιστημιακών ΠΟΣΔΕΠ είχε απευθύνει πριν από έξι χρόνια στους 1.000 συναδέλφους της που διαφώνησαν με την υπονόμευση της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης Γιαννάκου. Τους χαρακτήρισε «πανεπιστημιακούς επιχειρηματίες».

Εντελώς ανάγλυφος φαίνεται ο φθόνος των ανθρωπάκων στο παρακάτω απόσπασμα άρθρου («Αυγή», 2/8): «Στην κοινωνία που ονειρεύονται τα “συριζάκια”, τα “αριστεροχαρούμενα”, το να είσαι στον σύλλογο αποφοίτων του Κολλεγίου θα ’ναι βρισιά….». Ένα αριστερό κόμμα φθονερών τσαλακωμένων ανθρωπάκων είναι ο χειρότερος εχθρός του επιχειρηματία και συνεπώς της κοινωνίας. Αν λοιπόν η κυβέρνηση θέλει να επιβιώσει, μαζί με τη χώρα, οφείλει να αλλάξει πολιτική. Και τότε μεγάλο μέρος της λαϊκής αντίληψης μοιραία θα μεταστραφεί.

Πηγή: Καθημερινή