από Αλέξη Ραμπότα

δημοσιεύθηκε στο www.eyedoll.gr

 

Περνάμε τη χειρότερη οικονομική και αξιακή κρίση των τελευταίων δεκαετιών.

 

Η μοίρα της χώρας κρέμεται από τις τελευταίες ίνες ενός σχοινιού, η προοπτική της βρίσκεται στο μεταίχμιο πλέον, μεταξύ Ευρώπης και Ανατολής, ενώ οι συγκρούσεις κοινωνικών ομάδων αυξάνονται όλο και περισσότερο, δοκιμάζοντας τις ανθρώπινες σχέσεις.

Αρκετά άσχημα, ε;
Σε όλο αυτό το απαισιόδοξο σχήμα, εγώ διακρίνω μια τεράστια ευμάρεια και ευτυχία στην καθημερινή ζωή του απλού πολίτη.

Δεν το λέω αυτό από ρομαντισμό, ούτε από ασυνειδησία, αλλά από καθαρή ξερή λογική.

Λογική την οποία την έχουμε χάσει ανάμεσα σε κραυγές και φωνές που βγαίνουν από το θυμικό του σύγχρονου νεοέλληνα, ο οποίος αδυνατεί να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα και κατακεραυνώνει οποιαδήποτε προσπάθεια μετεξέλιξής μας σε μια σύγχρονη κοινωνία που θα του στερήσει τα κεκτημένα.

 

Τα κεκτημένα που στέκονται ασπίδα σε οποιαδήποτε προσπάθεια μεταρρύθμισης, ως κάτι καθαγιασμένο που δεν πρέπει να πειραχθεί.

Κεκτημένο όμως ήταν και το προνόμιο των λευκών στις ΗΠΑ, να προσλαμβάνονται στις δουλειές έναντι των μαύρων, αλλά δεν σημαίνει ότι ήταν και κοινωνικά δίκαιο.

 

Ο φόβος της αλλαγής μετατρέπεται σε άρνηση του μέλλοντος.

 

Ας έρθουμε στο σήμερα, λοιπόν.

Έχουμε τη δυνατότητα να επικοινωνούμε σε κάθε γωνιά του πλανήτη, εγώ ένας φοιτητής στην άκρη της Ελλάδας έχω τη δυνατότητα να καταθέτω τις σκέψεις μου σε όλο τον κόσμο και να ανταλλάσσονται απόψεις (καμιά φορά και καμία βωμολοχία) μεταξύ, μέχρι πρότινος, αγνώστων.

Απόλυτη Δημοκρατία, απόλυτη ελευθερία του λόγου!

 

Αυτή τη στιγμή ακούω στο youtube τους αγαπημένους μου Pink Floyd, χωρίς να πρέπει να πληρώσω ένα ευρώ.
Αεροπορικά ταξίδια σε όλη την Ευρώπη, οι πιο σύγχρονοι υπολογιστές, κινητά, τηλεοράσεις τελευταίας τεχνολογίας έρχονται στην Ελλάδα ταυτόχρονα με όλο τον υπόλοιπο κόσμο και μάλιστα σε ένα αγοραστικό κόστος πολύ μικρότερο, σε σχέση με αυτό που χρειαζόταν να υποστούν οι γονείς μας για να τα αποκτήσουν.

 

Η ιατρική περίθαλψη μπορεί να συναγωνιστεί σε επίπεδο εξοπλισμού και ποιότητας φαρμάκων, τις περισσότερες χώρες του κόσμου.

Πλέον, οι μαγνητικές και οι αξονικές τομογραφίες αποτελούν ρουτίνα, τα χειρουργεία είναι δωρεάν, ενώ ακριβά φάρμακα (της τάξης των χιλιάδων ευρώ) χορηγούνται δωρεάν για ασθένειες ανίατες μέχρι και πριν κάποια χρόνια.

Και όχι, δεν κοροϊδεύω, ούτε βρίσκομαι σε άλλο κόσμο.

Αν ψάξετε τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, η Ελλάδα σε παροχές υγείας βρίσκεται πολύ πάνω από το μέσο όρο.

 

Σε αντίθεση με όλα αυτά, θυμάμαι την ιατρική όταν σήκωνε τα χέρια ψηλά σε παθήσεις όπως ο καρκίνος, το AIDS, η σκλήρυνση κατά πλάκας και πολλές άλλες.
Θυμάμαι πως όντας μικρός, είχαμε ραντεβού με τον παππού μου στις έξι το απόγευμα κάθε Σάββατο, στη μόνη γειτόνισσα που διέθετε τηλέφωνο, για να μιλήσουμε.
Θυμάμαι επίσης τη γιαγιά μου να μου λέει «Πρόσεχε την τηλεόραση, θα την κάψεις! 80.000 δραχμές την αγοράσαμε πριν 15 χρόνια, καινούργια είναι!».
Θυμάμαι πως για τον πατέρα μου οι αεροπορικές μετακινήσεις ήταν απλησίαστο όνειρο.
Θυμάμαι να ακούω με τις ώρες ραδιόφωνο, μήπως και παίξει το αγαπημένο μου κομμάτι.

 

Πώς να είμαι απαισιόδοξος για το μέλλον, όταν σε τόσα λίγα χρόνια -γιατί δεν είμαι και πολύ μεγάλος- έγιναν τόσα πολλά;

Βέβαια, μένουν πολλά πράγματα που πρέπει να διορθώσουμε στα δικά μας χωράφια.

Η ανεργία έχει φτάσει σε τραγικά επίπεδα, υγιείς επιχειρήσεις κλείνουν αφήνοντας στον αέρα οικογένειες.

Ταυτόχρονα, δεν φαίνεται να αλλάζει τίποτα στο οικονομικό μας μοντέλο ανάπτυξης που είναι ατελέσφορο, οι στρεβλώσεις στην αγορά δεν την αφήνουν να προσφέρει όλα αυτά που θα μπορούσε, ενώ η λαμογιά, το φακελάκι και η μίζα, μολύνουν θεσμούς που αυτοί καθ’ εαυτοί, είναι εκεί για να μας υπηρετούν.

 

Αλλά για όλα αυτά, δεν πρέπει να ζητάμε εξηγήσεις από την εποχή στην οποία είχαμε την κακή τύχη να ζούμε, αλλά από τον εαυτό μας και από το τι κάνουμε ή δεν κάνουμε για να τα αλλάξουμε.

Και σε τελική ανάλυση, το μέλλον είναι κάτι που το διαμορφώνουμε, το παρελθόν μπορούμε μόνο να το νοσταλγούμε και συνήθως ποτέ δεν είναι τόσο ευχάριστο όσο πιστεύουμε, μιας και λησμονούμε συνήθως τις πιο μελανές στιγμές του.

 

Έχοντας όλα αυτά τα δεδομένα, θα πω και σας προκαλώ όλους να το πείτε: αυτή είναι η εποχή που θέλω να ζω!

 

Ανυπομονώ για το μέλλον, όσο για τίποτε άλλο.

Όχι όμως με παθητικότητα, αλλά με όρεξη, βλέποντας τις προκλήσεις του ως ευκαιρία για να το κάνω όσο το δυνατό καλύτερο.

 

Πηγή: eyedoll.gr