Γράφει η Εύη Μόραλη

Δημοσιεύθηκε στο eyedoll.gr

 

Η αφορμή είναι η «είδηση» ότι θα λειτουργήσουν πειραματικά στην ώρα τους 3 λεωφορειακές γραμμές μέσα στην Αθήνα, εν έτει 2013…

 

Που σημαίνει με απλά λόγια, ότι ο Έλληνας δεν μαντρώνεται και δεν πειθαρχείται εδώ και δεκαετίες, αλλά πρέπει να τον πάρεις με το καλό, με πειραματισμούς και χαϊδολογήματα, σαν το μικρό παιδί που η μάνα θα του πει κάνα δυό ιστορίες με αστυνομικούς και τέρατα για να φάει το φαί του ή να διαβάσει τα μαθήματα του.

Δεν θα του το επιβάλλει, γιατί μπορεί να φοβηθεί και να φύγει.

Του το φέρνει λοιπόν πλαγίως. Πειραματικά, βρε φίλε, είναι, δεν θα είναι για πάντα.

 

Μια Ελλάδα που είναι αναποφάσιστη στο να ωριμάσει και, πάνω από όλα, να εξασκήσει οποιοδήποτε επάγγελμα Επαγγελματικά, με έψιλον κεφαλαίο, προμοτάρει εδώ και χρόνια λέξεις, οι οποίες σε βυθίζουν στο ίζημα.

Επομένως, σε περιπτώσεις  ερασιτεχνισμού και μη ενηλικίωσης, λειτουργούν γάντι οι λέξεις  «πειραματικός» -βλέπε «πειραματικό σχολείο»- λες και μπορούμε να κάνουμε πειράματα με τη μάθηση και την εκπαίδευση, γενικά.

 

Τώρα θα μου πείτε, «για καινούριο μας το λες;».

Όχι, βέβαια, αλλά να βρε παιδί μου, το έχω παράπονο να δω κάτι σε αυτή τη χώρα, να παρουσιάζεται ως επαγγελματικό, ως αναγνωρισμένο χρόνια από τον Ελληνικό λαό, το Ελληνικό κράτος, ως παγιωμένο και ως σταθερό στις συνειδήσεις μας.

Όλα είναι λίγα, ασταθή, πειραματικά και πιλοτικά.

 

Οι κυβερνήσεις κάθε τρεις και λίγο εκλογές, οι πολιτικοί που (αυτο)διαγράφονται και ξαναγυρίζουν πίσω στο μαντρί μετανιωμένοι, οι μεταρρυθμίσεις που γίνονται σε βαθμό τόσο όσο πατάει η γάτα, το φορολογικό πλαίσιο που μοιάζει περισσότερο με kinder έκπληξη, οι διοικητές στους δημόσιους φορείς και ούτω καθ’ εξής.

 

Για να μη μακρηγορήσω, με άλλα λόγια και σε θεωρούν χαζό εκ προοιμίου και σε εκπαιδεύουν στο να είσαι ερασιτέχνης, ασταθής και  να μαθαίνεις από μικρός ότι στη χώρα που ζεις το να επιδεικνύεις σοβαρότητα σε οτιδήποτε κάνεις, είναι  ανέκδοτο για μεγάλα παιδιά.

Επί της ουσίας, σε εκπαιδεύουν σε μια μετριότητα, η οποία σε οδηγεί σε δύο παγίδες.

Πρώτον, να θαυμάζεις και να εκστασιάζεσαι στο καλό, όχι στο άριστο.

Πχ. να θεωρείς είδηση πως κάτι θα λειτουργήσει επιτέλους στην ώρα του και, δεύτερον, να εφησυχάζεις με το μέτριο σε τέτοιο βαθμό, που να μη σου κάνει εντύπωση πια. Πχ. «Ε, καλά, στη μπανανία που ζούμε αποκλείεται να λειτουργήσει κάτι σωστά».

 

Φτιάξαμε μια χώρα εκ του προχείρου.

Μια ερασιτεχνική ομάδα, που δυστυχώς δεν παλεύει να ανέβει κατηγορία και αρέσκεται στο να είναι αιωνίως μέτρια, έως κάκιστη.

Λογικά, αν έχεις κοινό που σε παρακολουθεί και σε χειροκροτεί, ακόμα και σε αυτή την κατηγορία, γιατί να προσπαθήσεις να βελτιωθείς;

 

Να, τώρα δα θυμήθηκα, που παιδάκι μικρό με πήγε η μητέρα μου να δω το «Πολίτης Γ’ Κατηγορίας» στο θέατρο.

Κακά τα ψέματα, από το 1987 που πρωτοπαίχτηκε, δεν άλλαξε και τίποτα σοβαρά σε αυτή την Ελλάδα.

 

Με τούτα και με κείνα, φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.

Μάθαμε από τα παιδικά μας χρόνια ότι το κράτος και οι πολιτικοί είναι ανάξιοι εμπιστοσύνης, γιατί απλούστατα κανείς δεν επέδειξε σοβαρότητα και επαγγελματισμό.

Το αξιοπερίεργο είναι ότι αυτοί που φωνασκούν και διαμαρτύρονται, αυτοί οι ίδιοι τους ψηφίζουν.

Φωτεινές οι εξαιρέσεις πολιτικών που αποβλήθηκαν τάχιστα από το σύστημα του πρόχειρου και του ερασιτεχνικού, γιατί πολύ απλά δεν είχε πιο πάνω κατηγορία για να ανέβουν.

 

Το μέτριο βασίλευε και βασιλεύει.

Όσοι προσπάθησαν να ξεχωρίσουν, τους κατάπιε η μαύρη τρύπα της αναξιοκρατίας και της οικογενειοκρατίας.

Όταν λέμε ότι ο θεσμός της οικογένειας υπάρχει στην Ελλάδα ακόμα, το εννοούμε μόνο πολιτικά.

Έτσι κι αλλιώς, η οικογένεια η πραγματική διαλύθηκε εδώ και χρόνια.

 

Λέω να μπω σε μια από αυτές τις λεωφορειογραμμές, να δω κατά πόσο θα εφαρμοστεί το αυτονόητο. Αν το λεωφορείο έχει και οδηγό που δεν καπνίζει και ομιλεί στο κινητό, ενώ οδηγεί, πραγματικά θα πιστέψω πως στην Ελλάδα γίνονται θαύματα.

 

Έτσι κι αλλιώς, το αυτονόητο στη χώρα μας λέγεται τάμα ή θαύμα.

Στη συλλαβή θα κολλήσουμε;

 

Πηγή: eyedoll.gr