Γράφει ο Κώστας Σιμενός

Δημοσιεύθηκε στο eyedoll.gr

 

Αναρωτιέμαι σε πόσους και ποιους λαούς η κλεψιά, η λαμογιά, η παρανομία κι η διαφθορά, θα θεωρούντο κεκτημένα δικαιώματα και οι κάτοχοί τους θα διαδήλωναν και θα εκβίαζαν τη κοινωνία για να τα διατηρήσουν.

 

Πόσοι και ποιοι λαοί θα είχαν υποστεί όσα έχουμε υποστεί εμείς και θα στήριζαν ακόμη τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς της δυστυχίας τους.

Πόσοι και ποιοι λαοί θα παραδίδονταν στις ληστρικές συντεχνίες της εξουσίας, με τη φιλοδοξία κάποτε να γίνουν κι αυτοί μέλη τους…

Πόσοι και ποιοι λαοί θα ανέχονταν αυτά τα μέτρα εις βάρος τους, για να διατηρήσουν οι προνομιούχοι τις θέσεις τους και τον πλούτο που απέκτησαν παρανομώντας.

Πόσοι και ποιοι λαοί θα έκλειναν  τα μάτια τους και θα υιοθετούσαν  άκριτα την αντίληψη που επινόησαν και  διέδωσαν οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί μας, πως για όλα φταίνε  οι ξένοι  που επιβουλεύονται τη χώρα μας, ενώ την ίδια ώρα εκείνοι, κλέβουν τον ιδρώτα του Έλληνα, χρεώνοντάς του και τα δανεικά για τις ασύστολες σπατάλες τους.

 

Προσωπικά, δεν γνωρίζω κανένα τέτοιο δημοκρατικό λαό, πλην του δικού μας.

Είναι πολύ δύσκολο να κατανοήσεις, ακόμη κι αν ανασκαλέψεις τις ιστορικές αιτίες, τους λόγους που ο λαός μας μετάλλαξε τη λογική του κι έκανε το αυτονόητο, δυσνόητο και το απλό, σύνθετο και άλυτο πρόβλημα.

 

Να εξηγήσεις πώς οι πολιτικοί καταπάτησαν τις προσδοκίες και τους αγώνες για δημοκρατία, ισότητα και δικαιοσύνη, πώς οι ιδεολογίες έγιναν αερολογίες και κουρελόχαρτα, πώς εξευτέλισαν το περιεχόμενό τους και ότι παραμένουν ακόμα εργαλεία  που νομιμοποιούν την απροκάλυπτη παρανομία κομμάτων, κυβερνήσεων και ομάδων εξουσίας που απαρτίζουν το σύστημα.

 

Κάποτε, επί χούντας, αυτός ο λαός κραύγαζε «ψωμί-παιδεία-ελευθερία» και οι ντουντούκες των επικεφαλής ούρλιαζαν με πάθος για αντίσταση και δημοκρατία, επιβεβαιώνοντας την ταυτότητα ενός υπερήφανου και αδούλωτου λαού, που αναζητούσε την αναγέννησή του, έστω και καθυστερημένα.

 

Με αιματηρές θυσίες και εθνικό  κόστος αυτό εν μέρει, επετεύχθη.

Και τι έγινε μετά;

Οι επικεφαλής της αντίστασης και της επαναστατικής κραυγής, ήρθαν στα πράγματα  κι ήταν στο χέρι τους να κάνουν τα συνθήματα πράξη.

 

Αντ’ αυτού τι έπραξαν;

Χρησιμοποίησαν το λαό για να φτιάξουν ένα σύστημα που έπαιρνε συνεχώς τη καιροσκοπική μορφή τους και τη μορφή της  εξουσίας που ήθελαν.

Για «ψωμί»,  μοίρασαν δανεικό παντεσπάνι για να έχουν συνενόχους στα σχέδιά τους.

Για «παιδεία», αφού άδειασαν το λεξικό και καθιέρωσαν τη μαλλιαρή γλώσσα, έφτιαξαν τη παραπαιδεία για τους ημετέρους και την έκαναν ένα ανεπαρκές και άχρηστο εργαλείο, χρήσιμο μόνο για τους σκοπούς τους, και για μια χαριστική καρέκλα σ’ ένα άδειο γραφείο του δημοσίου.

Για «ελευθερία», έφεραν την ασυδοσία και την απληστία  των ιδίων και των ομάδων της «φρουράς» τους, ενώ με τα όργανα της προπαγάνδας τους  καθιέρωσαν το δίκιο του παράλογου.

 

Οι ίδιοι βούτηξαν στο «μέλι» και όπως αυτό κολλάει κι απλώνεται, με τίποτα δεν ήθελαν να το αποχωριστούν.

Μάλιστα, σαν τους κηφήνες έτρωγαν ό,τι παρήγαγαν οι μέλισσες και «πηδούσαν» ό,τι τους γυάλιζε…χωρίς συνέπειες.

Ικανοποιούσαν κάθε βίτσιο και παραλογισμό (γελοία επιδόματα, συντάξεις…κλπ) για να ελέγχουν με τη λαγνεία της απληστίας τη συνείδηση και τη ψήφο του νεοέλληνα, κάνοντας την εξουσία τους καθεστώς.

 

Πόσοι κατάλαβαν την παγίδα;

Ελάχιστοι, που κι αυτοί πνίγηκαν  στη βοή των νέων απαιτήσεων και νέων παροχών. Κι αυτό συνεχίστηκε με μεγαλύτερη ένταση από όλους όσους κυβέρνησαν ή αποτέλεσαν το πολιτικό σύστημα, μέσα και έξω από τη βουλή.

Διαμορφώθηκε η νοοτροπία της ελάσσονος προσπάθειας και του μείζονος κέρδους, με κάθε μέσον.

 

Πιστέψαμε ότι είμαστε μια προικισμένη φυλή ευνοουμένων.

Αν ψάξουμε σ’ όλη την υφήλιο, δύσκολα θα βρούμε κάτι παρόμοιο, χωρίς να τηρούνται και τα προσχήματα ενός λειτουργικού κράτους.

 

Εμείς που δημιουργήσαμε το δυτικό πολιτισμό, που τροφοδοτήσαμε την αναγέννηση και το διαφωτισμό, δεν γνωρίζαμε πλέον ποια ταυτότητα είχαμε. Γεννήτορες της Ευρώπης  με την πολιτική και πολιτιστική έννοια, δεν ξέραμε ποιοι ήμασταν και το κυριότερο, τι θέλαμε να είμαστε, δυτικοί, ανατολίτες, σοσιαλιστές, καπιταλίστες, κλέφτες, λωποδύτες, πολιτισμένοι, απολίτιστοι ή απλά μπάσταρδοι και ευνοούμενοι όλων; 

 

Κάποιοι αρέσκονται να «πατάνε παντού» για να διαλέγουν κατά περίσταση, την ταυτότητα που τους βολεύει.

Μια ταυτότητα που δεν έχει πρότυπο, αλλά διαμορφώθηκε, κυρίως τα τελευταία τριάντα χρόνια, σαν μια μάσκα, που σήμερα οι φέροντες προσπαθούν να διατηρήσουν αλά Ντόριαν Γκρέυ, πουλώντας και την ψυχή τους στο διάβολο.

 

Είναι σχεδόν απίστευτο.

Ο Ελληνικός λαός, που κατοικεί προνομιακά στη φωτεινή χώρα των θεών, που συνδέεται κληρονομικά με τη σημαντικότερη πολιτιστική ιστορία, που διαθέτει πλούτο και σπάνιες ικανότητες, διάλεξε να γίνει παράσιτο του σύγχρονου κόσμου.

Να γίνει ακόμη και η μήτρα ενός κλωνοποιημένου ναζιστικού κόμματος, γιατί αδυνατεί να αλλάξει πορεία, να πάρει την τύχη στα χέρια του και να ζητήσει ευθύνες από όλους εκείνους που τον οδήγησαν στην απελπισία και έθρεψαν τα παράνομα και εγκληματικά φαινόμενα.

 

Πηγή: eyedoll.gr