Γράφει ο Κώστας Στούπας

Δημοσιεύθηκε στο www.capital.gr

 

«Έχουμε να δώσουμε  επιχειρηματικά δάνεια αλλά κανείς δεν εμφανίζεται να τα ζητήσει με ένα βιώσιμο επιχειρηματικό πλάνο…» υποστήριζε την εβδομάδα που πέρασε κορυφαίο τραπεζικό στέλεχος…

Δάνεια συνεχίζουν να ζητούν μόνο  όσοι γκρινιάζουν δημόσια για έλλειψη ρευστότητας στην αγορά… Ήτοι, ιδιοκτήτες υπερχρεωμένων επιχειρήσεων ή επιχειρήσεων που εξαρτώνται από τομείς της εγχώριας αγοράς που θα αργήσουν να παρουσιάσουν σημάδια βελτίωσης…

Στις τράπεζες εν τω μεταξύ, μετά την διάσωση με  την ανακεφαλαίωση, οι προσανατολισμοί  έχουν αλλάξει. Σε σχέση με τους μη βιώσιμους κλάδους (κυρίως έχουν να κάνουν με την εσωτερική κατανάλωση) σχεδιάζουν να είναι φειδωλές και αναζητούν να δανειοδοτήσουν επιχειρήσεις με εξαγωγικό προσανατολισμό…

Μια νέα αρχή που υιοθετούν οι τράπεζες για τα επιχειρηματικά δάνεια είναι αυτή της συμμετοχής του επιχειρηματία στο εγχείρημα με τουλάχιστον 50%…

Δεν το βρίσκω παράλογο, καθώς καπιταλισμός με τα λεφτά των άλλων αποκλειστικά συνήθως οδηγεί σε υπαρανάληψη ρίσκου και στο τέλος οι φορολογούμενοι καλούνται να ξελασπώσουν την χρεοκοπημένη τράπεζα.

Το «ζουμί» στις παραπάνω πληροφορίες βρίσκεται στην απουσία ενδιαφέροντος να αντληθούν δάνεια προκειμένου να χρηματοδοτηθούν βιώσιμες επιχειρηματικές δραστηριότητες.

Μόνο οι επιχειρήσεις που γιγαντώθηκαν την εποχή που δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα, την εποχή της ευημερίας με δανεικά  και τώρα τις κρατάνε στη ζωή  διασωληνωμένες οι  τράπεζες εμφανίζονται και ζητούν δανεικά.

Μόνο δηλ. επιχειρηματίες οι οποίοι  με την απειλή της ανεργίας όσων απασχολούν και αναγκαστικής διαγραφής  των δανεικών από τις τράπεζες, προσπαθούν να επωφεληθούν της επιχειρηματικής ιδιότητας βάζοντας το χέρι βαθύτερα στην τσέπη των άλλων…

Γιατί δεν εμφανίζονται στις τράπεζες  επιχειρηματίες που θέλουν να στήσουν εξωστρεφείς επιχειρήσεις που θα είναι βιώσιμες,  να ρισκάρουν τα δικά τους κεφάλαια αλλά και τα κεφάλαια των τραπεζών προς αμοιβαίο όφελος, αλλά κυρίως προς όφελος της κοινωνίας του κρατικού ταμείου, των ασφαλιστικών ταμείων και του εμπορικού ισοζυγίου;

Είναι απλό…

Γιατί η Ελλάδα δεν προσφέρει ευκαιρίες επιχειρηματικές στους ανταγωνιστικούς κλάδους. Δηλαδή τους κλάδους που πρέπει να ανταγωνιστούν ξένες επιχειρήσεις.

Που είναι το πρόβλημα; Τάχουμε επισημάνεια χιλιάδες φορές και ελάχιστη πρόοδος έχει συντελεστεί:

Υψηλό ενεργειακό κόστος από ηλεκτρισμό και φυσικό αέριο.

Υψηλή φορολογία  της παραγωγής.
Υψηλή διαφθορά του φοροεισπρακτικού μηχανισμού που επί δεκαετίες έχει δομηθεί στη λογική του 4-4-2.
Υψηλή πολιτική αστάθεια… με νεοναζί και νεομπολσεβίκους να κλείνουν δρόμους εργοστάσια και να στήνουν συχνά σκηνικά Βαϊμάρης…
Χαμηλής αυτοεκτίμησης επιχειρηματική τάξη, μετά από δεκαετίες πρόκρισης του κρατικοδιαιτισμού και επιχορηγήσεων με κριτήρια ημετερότητας (εκ των ημετέρων)…
Μετά τρια χρόνια χρεοκοπίας και μνημονίων  το κλίμα στη χώρα  παραμένει το ίδιο εχθρικό για το υγιές και βιώσιμο επιχειρείν… παρά τη δημοσιονομική πρόοδο.

Πηγή: Capital