Γράφει ο Νίκος Αναπούρνης

Δημοσιεύθηκε στο www.eyedoll.gr

 

«Όταν αποφασίσεις ποιον δρόμο θα ακολουθήσεις επαγγελματικά, να αφοσιωθείς εκεί ολοκληρωτικά. Πρέπει να την ερωτευτείς τη δουλειά σου. Να μην παραπονεθείς ποτέ και να αφιερώσεις τη ζωή σου στη βελτίωση της τέχνης σου. Αυτό είναι το μυστικό της επιτυχίας και το κλειδί για μια ευυπόληπτη ζωή. Ούτε μια φορά δεν μίσησα τη δουλειά μου, την ερωτεύτηκα και αφιέρωσα τη ζωή μου σε αυτήν».

 

Αυτά είναι τα λόγια του 86χρονου Ιάπωνα αριστοτέχνη του σούσι, Jiro Sukiyabashi.

Ένας βραβευμένος με 3 αστέρια Μισελέν σεφ και ιδιοκτήτης του καλύτερου εστιατορίου σούσι στον κόσμο.

 

Στην ηλικία του, οι περισσότεροι άνθρωποι στον πλανήτη μας θα είχαν αποσυρθεί, όχι μόνο από την εργασία τους, αλλά γενικότερα από την ενεργό δράση.

Η ζωή τους θα κυλούσε αργά και βασανιστικά γύρω από την τηλεόραση, το καφενείο ή τη φύλαξη των εγγονιών τους και η εργασία θα ήταν μια γλυκόπικρη ανάμνηση.

 

Ο Jiro, αντίθετα, αγάπησε τόσο πολύ τη δουλειά του, που αποφάσισε να εργαστεί μέχρι το τέλος.

Η δουλειά αντί να τον φθείρει, τον ενέπνεε και τον συντηρούσε με καθημερινές δόσεις ζωτικότητας.

Και δεν γνωρίζω αν αυτός ο Σπαρτιάτικος βίος τον έκανε ευτυχισμένο οικογενειάρχη (ίσως και όχι), αλλά σίγουρα τον βοήθησε να μείνει στην ιστορία ως θρύλος της Ιαπωνικής κουλτούρας, ενώ του χάρισε αυτή τη μοναδική λάμψη στα μάτια, που έχουν συνήθως μόνο τα δραστήρια παιδιά.

 

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν προτείνω απαραίτητα σε όλους μέσα από αυτό το κείμενο, να ακολουθήσουν τη σχεδόν ασκητική ζωή του Jiro, αλλά δείχνω προς μια κατεύθυνση που όπως φαίνεται, εδώ στην Ελλάδα τουλάχιστον, έχουμε ξεχάσει από καιρό.

Εξάλλου, δεν χρειάζεται θεωρώ να αφιερώσουμε τη ζωή μας στη δουλειά, αλλά να ανακαλύψουμε επί τέλους τι θέλουμε να κάνουμε και να το ακολουθήσουμε πιστά.

Και να δουλέψουμε πολύ σκληρά επίσης, για να τα καταφέρουμε.

 

Να αγκαλιάσουμε αυτή την οδυνηρή πρόκληση της προεργασίας που απαιτείται για την ένταξή μας στην ελίτ των επαγγελματιών.

Να μη δεχτούμε του σύντομους δρόμους που υπόσχονται εύκολη επιτυχία χωρίς ιδρώτα, να επιλέξουμε επί τούτου το επίπονο κακοτράχαλο που θα μας αναγκάσει να βάλουμε μπρος όλες μας τις μηχανές.

Γιατί ο καλύτερος, δεν φοβάται τις κρίσεις, ξέρει πως θα είναι ο τελευταίος που θα μείνει σε περίπτωση ξεδιαλέγματος.

 

Ο καλύτερος όμως, που αγαπάει αυτό που κάνει.

Γιατί το επίπεδο του «μάστορα», του βιρτουόζου, του αριστοτέχνη, εκτός από τον ιδρώτα, θέλει και πολύ πάθος για να δέσει.

Γιατί εάν δεν έχεις πάθος για κάτι, το μυαλό σου θα αρνηθεί να υποστηρίξει τις φιλοδοξίες σου (και αυτό είναι επιστημονικό δεδομένο).

Το ξεχασμένο πάθος, που δεν υπάρχει στις μέρες μας, ούτε στις ερωτικές ταινίες.

 

Γιαυτό λοιπόν, δεν έχει νόημα να γίνουμε όλοι γιατροί, δικηγόροι, επιχειρηματίες, κοκ, αυτά ήταν τα τεράστια σφάλματα της ματαιοδοξίας μας (ή των γονιών μας).

Το νόημα βρίσκεται στο να γίνουμε δεξιοτέχνες κουλουράδες, αγρότες, οδοκαθαριστές ή ό,τι άλλο μας παθιάζει, κι ας θεωρείται το ευτελέστερο επάγγελμα του κόσμου.

 

Για όσους έχουν μπλέξει ήδη με επάγγελμα που σιχαίνονται (όπως εγώ), προκειμένου να μπορέσουν να ζήσουν, υπάρχει ελπίδα να το αγαπήσουν αρκετά, εάν καταφέρουν να το δουν με μια άλλη ματιά, πιο αγνή.

Σαν αυτή του Jiro, που από παιδάκι έμαθε να σηκώνεται 5 η ώρα το πρωί και να εκτελεί τελετουργικά κάθε μέρα τις ίδιες κινήσεις, προσπαθώντας κάθε φορά να ξεπεράσει τον εαυτό του.

 

Το σημαντικό είναι να μάθουμε να αποφεύγουμε το εύκολο, την αρπακόλλα, το τζάμπα χρήμα.

Αυτό είναι πάντοτε προσωρινό και δεν μας προσφέρει τίποτα, παρά το χαρτζιλίκι μας.

 

Ας ψάξουμε γύρω μας να βρούμε τους «μάστορες» για να εμπνευστούμε.

Υπήρχαν πάντοτε ανάμεσά μας, αλλά μας έχει τυφλώσει η νωθρότητα της απελπισίας μας.

 

Πηγή: eyedoll.gr