Γράφει ο Τηλέμαχος Μαρατός

Δημοσιεύθηκε στην Εστία στις 12 Οκτωβρίου

 

Ορθώς επισημάνθηκε ως εξήγηση της αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς του κ. Άκη Τσοχατζόπουλου η αίσθηση της ασυλίας. Η αίσθηση αυτή είχε επιβεβαιωθεί και εμπεδωθεί με την απόλαυση της απόλυτης εξουσίας επί πολλά έτη. Ως παράδειγμα προκλητικής περιφρονήσεως κάθε ελέγχου είχα ακούσει, θυμάμαι, την άφιξη στο αεροδρόμιο του «Ελληνικού» του διαβόητου μεσίτη όπλων, και άλλων, σε διεθνή κλίμακα, Αντνάν Κασόγκι, με το ιδιωτικό του αεροπλάνο. Στο απόγειο της φήμης του, τότε, η περιουσία Κασόγκι υπελογίζετο στα $874 εκατομμύρια. Ιδιωτικό γιώτ με…αντιαεροπορικούς πυραύλους και ανεξάντλητο αριθμό ωραίων γυναικών που διευκόλυναν τις «δημόσιες σχέσεις».

Στενός συνεργάτης του τότε Πρωθυπουργού υπεδέχθη τον Κασόγκι στην «πίστα» του αεροδρομίου και τον πήγε, παρακάμπτοντας ανιαρούς ελέγχους διαβατηρίων, τελωνείου κ.τ.λ., κατ’ ευθείαν στο Καστρί, όπου τον περίμενε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ήταν η εποχή «της αγοράς του αιώνος». Θεωρώ το παράδειγμα σημαντικό γιατί δείχνει από πού έμαθε την υπεροψία και περιφρόνηση των κανόνων, των νόμων και της κοινής γνώμης. (Για σκεφτείτε την θύελλα που θα δημιουργούσε το Πασόκ αν ο πρωθυπουργός, αντί του Ανδρέα, ήταν δεξιός!).

Την εποχή της πασοκοκρατίας η βεβαιότης της ασυλίας ήταν τόση ώστε, χωρίς καμμία συστολή, ως «αστείο» ο τότε πρωθυπουργός είπε (το πασίγνωστο) για το «δωράκι στον εαυτό του» σχολιάζοντας, χαριτωμένα, μόνο το …ποσόν. Το μήνυμα πέρασε αστραπιαία σε όλη την ιεραρχία των δημοσίων υπαλλήλων που ανεκάλυψαν αιφνιδίως την αξία της σφραγίδος και της υπογραφής τους ως πηγής εισοδήματος. Όχι πως δεν υπήρχε διαφθορά μέχρι τότε, αλλά τώρα είχε και την επίσημη ευλογία, έγινε καθεστώς.

Σαν να ξύπνησε η Δικαιοσύνη από κάποιο λήθαργο (μισοξύπνησε μάλλον). Τις τελευταίες μέρες ανακαλύπτονται περιπτώσεις συναλλαγής δημοσίων «λειτουργών» με διαπραγματεύσεις και μετρητά, στην ουσία παρόμοιες με εκείνα που αποκαλύφθηκαν στην δίκη του κ. Τσοχατζόπουλου με διαφορές μόνο στην πολυπλοκότητα και τα μεγέθη.

Ωστόσο ο σεβασμός των Νόμων δεν είναι θέμα επιλογής, «α λά κάρτ» όπως λέγεται. Εάν αδιαφορεί κάποιος και περνάει την διασταύρωση με κόκκινο – παρουσία μάλιστα τροχονόμου – δεν κάνει απλώς μία τροχαία παράβαση. Δίνει ένα πολύ ισχυρό μήνυμα σε όλους που τον βλέπουν. Ότι δηλαδή μπορούν να κάνουν όλοι το ίδιο και αν δεν το κάνουν είναι βλάκες. Από την τροχαία παράβαση στην βόμβα «μολότωφ» είναι ένα βήμα και από ‘κεί στον πυροβολισμό αστυνομικών άλλο ένα. Η ουσία όμως είναι η ίδια.

Ουδέν κακόν όμως, αμιγές καλού. Η «Χρυσή Αυγή» βλέποντας την ατιμωρησία χιλιάδων κακουργηματικών πράξεων από αντιεξουσιαστές και άλλους «λαϊκούς αγωνιστές», νόμισε ότι μπορεί να παρελαύνει συντεταγμένα με κοντάρια και να βιαιοπραγεί. Έκανε όμως ένα μεγάλο λάθος το οποίο μπορεί να αποβεί μοιραίο. Λησμόνησε, η δεν σκέφθηκε να ονομασθεί «Αριστερά», ή «Επαναστατική κομμουνιστική εξέγερση», ή κάτι τέτοιο. Έχασε έτσι την μεγάλη ασπίδα εναντίον κάθε κριτικής και την αυτόματη ασυλία που προσφέρει αυτή η κολυμβήθρα που ξεπλένει όλες τις αμαρτίες.

Αυτομάτως θα είχε δικαίωμα να δηλώνει ανοιχτά ότι δεν δέχεται το «Σύνταγμα» – το οποίο δεν ψήφισε – όπως λένε εκλεγμένοι αριστεροί βουλευτές μέσα στο κοινοβούλιο. Θα μπορούσε να αρνηθεί οποιονδήποτε έλεγχο στα οικονομικά της και – το σπουδαιότερο – θα είχε εξησφαλισμένη την συμπαράσταση της συντριπτικής πλειονότητος των αρθρογράφων και σχολιαστών όπως και των «εισαγγελέων» στα παράθυρα των καναλιών. Και επί πλέον, ενώ σήμερα δεν βρίσκει δικηγόρους υπερασπίσεως στα δικαστήρια, θα εύρισκε αμέσως συνωστισμό εγκρίτων νομικών, καθηγητών, πρώην υπουργών κ.α. προθύμων να υπερασπισθούν τους αγωνιστές της, όπως γίνεται κάθε φορά που συλλαμβάνεται αριστερός. Ακόμη και όταν έχει εκραγεί βόμβα στο χέρι του.

Προφανώς δεν έχουν διαβάσει την ιστορία του κόμματος το οποίο νομίζουν ότι μιμούνται. (Αν και ακόμη και αυτό δυσφημούν.) Όπως έχουμε ξαναγράψει το «Ναζί» είναι στα – γερμανικά – αρχικά του κόμματος που είχε την επίσημο επωνυμία «Εθνικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Γερμανίας». (Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei). Στην Ιταλία επίσης ο Μουσολίνι ήταν Σοσιαλιστής και φανατικός εθνικιστής. Δεν θα είχαν κανένα ιδεολογικό πρόβλημα. Συγχρόνως θα έφερναν σε πολύ δύσκολη θέση τους αριστερούς που δεν θα ήξεραν πώς να συμπεριφερθούν με αυτούς τους απρόσκλητους επισκέπτες.