Γράφει ο Γιώργος Καισάριος

Δημοσιεύθηκε στο www.capital.gr

 

Την Κυριακή ήμουν στο ιστορικό κτήριο της παλιάς βουλής στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του φίλου Φώτη Σαραντόπουλου με τίτλο «Εμπρός δια της λόγχης 2ος Βαλκανικός Πόλεμος (Μέρος Α΄)».

Μεταξύ άλλων, αυτές οι παρουσιάσεις αποτελούν ευκαιρία για να βλέπω πολλούς φίλους και βέβαια για να ακούσω πολλές ενδιαφέρουσες απόψεις. Μεταξύ των ομιλητών ήταν ο Παναγιώτης Γεννηματάς και ο Θεόδωρος Σκυλακάκης.

Σε ένα  πηγαδάκι λοιπόν κάποιος με ρωτάει τι βλέπω και έως που θα τραβήξει αυτή η ύφεση. Η απάντηση μου ήταν απλή.  Του λέω ότι αν δεν μπουν σε μια ελληνική κυβέρνηση καμία πενηνταριά σαν έμενα και τον Θεόδωρο, βλέπω να ξύνουμε πάτο για πάντα.

Ναι μεν θα βρούμε πάτο του χρόνου ή του πάρα χρόνου, αλλά αν δεν αλλάξουν οι θεσμοί ώστε να γίνουμε μια παραγωγική χώρα, αύξηση του εθνικού εισοδήματος δεν θα δούμε. Αλλά ακόμα και αν δούμε 1% ανάπτυξη του χρόνου, δεν σημαίνει τίποτα και δεν θα αισθανθούμε καμία ανακούφιση.

Σε αυτό το σημείο παρεμβαίνει ο Θ. Σκυλακάκης λέγοντας ότι αν πάνε όλα όπως είναι υπολογισμένα, για τα επόμενα 20 χρόνια θα έχουμε 6-10 δισ. πρωτογενές πλεόνασμα κάθε χρόνο που θα πάνε πηγαίνει απευθείας στο εξωτερικό για την πληρωμή τόκων. 

Στην συζήτηση που ακολούθησε, συμφωνήσαμε ότι κάτι τέτοιο (υπό τις παρούσες συνθήκες) ίσως λειτουργήσει ενάντια στην προσπάθεια ανάρρωσης της οικονομίας μας. Εξηγούμεθα.

Το ερώτημα είναι, αφού ένα πρωτογενές πλεόνασμα είναι το ζητούμενο, για ποιο λόγο ίσως να είναι επιβαρυντικό για την ελληνική ανάκαμψη; Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι κατ΄ ανάγκη επιβαρυντικό, αν η οικονομία είναι παραγωγική και εξάγει τουλάχιστον όσο εισάγει (να μην πω παραπάνω). Αλλά όταν από την οικονομία φεύγουν κάθε χρόνο 3-4% του ΑΕΠ σε ρευστό (κάθε χρόνο) και αυτή η οικονομία δεν είναι αρκετά παραγωγική, ειλικρινά νομίζω ότι θα βρούμε έναν τοίχο μπροστά μας όσον αφορά την αύξηση του εθνικού μας εισοδήματος.

Στην Ιταλία για παράδειγμα το 65% των ομολόγων είναι στα χέρια των ασφαλιστικών ταμείων, των τραπεζών και των ιδιωτών επενδυτών της Ιταλίας. Στις ΗΠΑ λίγο πάνω από το 50% του χρέους είναι σε αμερικανικά χέρια. Όταν όμως το 100% των ομολόγων είναι σε ξένα χέρια και το 100% των τόκων για την εξυπηρέτηση αυτού του χρέους φεύγει από την οικονομία κάθε χρόνο, σε βάθος χρόνου αυτό συσσωρεύεται σε ένα τεράστιο ποσό.

Θα μου πείτε, μα καλά αφού τα χρωστάμε πρέπει να τα πληρώσουμε. Καμία διαφωνία, απλά το ερώτημα που εγώ έχω είναι αν έχει συνυπολογιστεί αυτή η παράμετρος στα σχέδια του υπουργείου Οικονομικών και της τρόικας.

Και το λέω αυτό διότι για να μπορούμε να αποπληρώνουμε αυτούς τους τόκους κάθε χρόνο, θα πρέπει τουλάχιστον να εξάγουμε το τριπλάσια του ίδιου ποσού. Προς το παρόν όμως δεν βλέπω τέτοιες διαρθρωτικές αλλαγές που θα επιτρέψουν στον ιδιωτικό τομέα να μπορεί να πάρει τα πάνω του για κάτι τέτοιο.

Και μέχρι να δω αυτή την οικονομία να αλλάζει και να γίνεται πιο ανταγωνιστική, εκτιμώ ότι το όποιο πρωτογενές πλεόνασμα θα λειτουργεί σαν βαρίδι μέχρι να το δούμε.

george.kesarios@capital.gr

 

Πηγή: Capital