Γράφει ο Γεώργιος Α. Γράτσος

Δημοσιεύθηκε στην Εστία στις 26 Οκτωβρίου 2013

Μεγάλος Έλληνας βιομήχανος έλεγε: «Τζάνεμ, αν έχεις υγεία γράψε τον αριθμό 1, αν έχεις και καλή γυναίκα βάλε ένα 0 και έχεις 10, αν έχεις και καλή δουλειά βάλε άλλο ένα 0 και τότε έχεις 1.000, αν όμως δεν έχεις υγεία βγάζεις το 1 και τότε έχεις μόνο μηδενικά». Το ίδιο σκεπτικό ισχύει για την ευημερία μιας χώρας. Η οικονομία κατέχει την θέση 1, τα άλλα έπονται.

Τα έξοδα ενός είναι έσοδα άλλου. Έτσι δημιουργούνται οι πολλαπλασιαστές. Οι επιχειρήσεις έχουν μεγαλύτερους πολλαπλασιαστές, το δημόσιο κανένα, μόνον καταναλώνει. Όσο μικρότερο είναι, τόσο μεγαλύτερο περιθώριο αφήνει στην ιδιωτική οικονομία να παράγει και να δημιουργεί θέσεις εργασίας. Η οικονομία είναι σαν τον ζογκλέρ. Με κατάλληλες κινήσεις των χεριών του κρατάει πολλές μπάλες στον αέρα. Άμα σταματήσει να τα κινεί, θα κρατήσει μόνο δύο. Η ιδιωτική οικονομία συρρικνώνεται όταν διογκώνεται το κράτος καταστρέφοντας έτσι τριπλάσιες θέσεις εργασίας («Εστία» 11-10-2013).

Μειώνονται καταθέσεις για να πληρωθούν φόροι. Πολύ ανησυχητικό. Σαν τον Κρόνο, το Ελληνικό δημόσιο τρώει τα παιδιά του, τους κόπους της κοινωνίας, για να εξουσιάζει. Καταρρέουν αξίες. Απομακρύνεται η ανάκαμψη. Δεν φορολογείται πια η παραγωγή, ως ορίζει το Σύνταγμα, αλλά επιβάλλονται κατά το δοκούν κεφαλικοί φόροι. Αυτό οδηγεί στην περαιτέρω συρρίκνωση της ιδιωτικής οικονομίας. Αδιέξοδη πολιτική. Το Σύνταγμα είναι σαφές. Οι πολιτικοί μετρούν πολιτικό κόστος, όχι ισονομία. Η δικαιοσύνη όμως είναι τυφλή. Δεν συνυπολογίζει σκοπιμότητες. Χαρακτηριστικό έργο: «Judgment at Nuremberg (1961)». Τελικά ο Δίας, το τελευταίο παιδί του Κρόνου, τον δηλητηρίασε. Κέρδισαν οι Ολύμπιοι.

Οι αρμόδιοι ενεργούν σπασμωδικά. Έχουν τυπικά προσόντα, όχι ουσιαστικά. Η φοροδιαφυγή οργιάζει, οι «σχεδιασμοί» δεν αποδίδουν. Εκ των αποτελεσμάτων φαίνεται ότι δεν ξέρουν τι κάνουν. Είναι λογιστές, απόλυτα άσχετοι με τον τρόπο λειτουργίας της οικονομίας της αγοράς. Δεν ξέρουν να σχεδιάσουν φορολογικό σύστημα που να εξασφαλίζει πόρους και να προωθεί την ανάπτυξη.

Δημοσιονομικοί στόχοι επιτυγχάνονται με δύο τρόπους: αυξάνοντας τα έσοδα ή μειώνοντας τα έξοδα. Η αύξηση φορολογικών εσόδων σε συνεχώς συρρικνούμενη οικονομία απαιτεί μεγαλύτερους συντελεστές. Έτσι επιδεινώνεται ταχύτερα η οικονομία. Εισπράττονται λιγότερα. Μονόδρομος ήταν και παραμένει η μείωση του πελατειακού κράτους.

Από 350.000 δημόσιους υπαλλήλους το 1980, σήμερα μισθοδοτούνται 700.000. Σε αντιστοιχία με τον σημερινό πληθυσμό ο αριθμός θα έπρεπε να είναι περίπου 400.000. Πρέπει να φύγουν εκατοντάδες χιλιάδες, όπως έλεγαν εχέφρονες από το 2010. Με το προκύπτον πλεόνασμα και την μείωση της γραφειοκρατίας ο απελευθερωμένος ιδιωτικός τομέας σε πολύ λίγο χρόνο θα δημιουργούσε τριπλάσιες θέσεις εργασίας. Έτσι μόνο θα υπάρξει κάποια ελπίδα ανάκαμψης. Επιμένουν όμως αλλιώς. Αν είχαμε πολύ λιγότερους, ταυτόχρονα καταργώντας περιττή γραφειοκρατία, η Ελλάδα θα είχε ήδη πιάσει τους στόχους. Δεν θα είχαμε υποστεί την τρομερή ύφεση, ανεργία και διάλυση του κοινωνικού ιστού.

Η γραφειοκρατία κοστίζει διπλάσιο ποσοστό του ΑΕΠ απ’ ότι στην υπόλοιπη Ευρώπη, πράγμα εξωφρενικό που κρατά πίσω την ανάπτυξη. Το αίσθημα αυτοσυντήρησης στο δημόσιο βάζει τροχοπέδη σε κάθε εκσυγχρονισμό και απλοποίηση διαδικασιών. Φλύαροι νόμοι απαιτούν πάσης φύσεως κανονιστικές διατάξεις που ξεπερνούν τις 170.000. Υπάρχουν περίπου 23.000 διαφορετικές αρμοδιότητες. Δεν δουλεύει τίποτα. Ο Churcill έλεγε: «If you have ten thousand regulations you destroy all respect for the law».

Η Ελληνική γραφειοκρατία μπορεί να κάνει το απλό πολύπλοκο. Παράδειγμα το σύστημα των δήθεν «αντικειμενικών αξιών». Στον πολιτισμένο κόσμο οι διακυμάνσεις των τιμών στην αγορά καταγράφονται από συστήματα τα οποία χρησιμοποιούν πληροφορίες από την αγορά. Οι δείκτες της παγκόσμιας ναυτιλίας δημιουργούνται καθημερινώς από πληροφόρηση που αντλείται από μεγάλους μεσιτικούς οίκους. Το ίδιο γίνεται και στην διεθνή κτηματαγορά. Οι τράπεζες παρακολουθούν την διαμόρφωση τιμών ακινήτων γιατί έτσι εξασφαλίζουν δάνεια. Το χαώδες Ελληνικό σύστημα προσπαθεί να είναι υπερβολικά, «λεπτομερές» αλλά είναι απολύτως εσφαλμένο. Ο Keynes είπε: «It is better to be approximately right than precisely wrong».

Οι συνήθως καθοδηγούμενοι γραφειοκράτες, φθονούν επιτυχημένους ιδιώτες, εξυπηρετούν καταστάσεις και γνωρίζουν καλά ότι η διαφθορά ανθίζει αλλού. Δεν εξασφαλίζουν αντικειμενικότητα. Για να είναι οι αντικειμενικές αξίες πιστευτές, το κράτος πρέπει να υποχρεούται να αγοράζει μετρητοίς στις τιμές αυτές. Άλλως όλοι θα είμαστε όμηροι της αυθαιρεσίας του. Εξωπραγματικοί φόροι περιουσίας απωθούν αξιόλογους ξένους επενδυτές. Έτσι καταστρέφουμε το μεγαλύτερο Ελληνικό πλεονέκτημα.

Στην Ελλάδα της «μεταπολίτευσης» με την νεο-σοβιετική σοσιαλιστική νοοτροπία που επικράτησε από τότε, δαιμονοποιήθηκαν αγορά και κέρδος. Πριν την «μεταπολίτευση» η Ελλάδα είχε πολλές παραγωγικές βιομηχανίες που έδιναν δουλειά σε πάρα πολλούς. Είχε δε αξιοζήλευτους ρυθμούς ανάπτυξης. Οι πρωταγωνιστές της «μεταπολίτευσης» και οι κουστωδίες τους ευθύνονται για το κλείσιμο των περισσοτέρων βιομηχανιών, την καταστροφή παραγωγικών θέσεων εργασίας και τα σημερινά μας χάλια.

Πρωθυπουργός και Κυβέρνηση πρέπει να μιμηθούν τον Οδυσσέα με τις Σειρήνες. Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος. Πρέπει να δημιουργηθεί μικρό, ευέλικτο κράτος δικαίου με σύγχρονες διαδικασίες και φιλικό, σταθερό φορολογικό περιβάλλον. Αυτά είναι μονόδρομος. Πρέπει η Ελλάδα να αλλάξει ρότα άμεσα.