Γράφει ο Αλέξης Ραμπότας

Δημοσιεύθηκε στο www.eyedoll.gr στις 16 Νοεμβρίου 2013

Από τις 15 Δεκεμβρίου η Ιρλανδία και από τον ερχόμενο Ιανουάριο η Ισπανία, θα πουν τέλος στο Μνημόνιο.

Εμείς τι κάνουμε; Περιμένουμε πότε θα έρθει η επόμενη δόση της Τρόικας…

Για έξοδο από το Μνημόνιο ούτε λόγος, άλλωστε, έστω ότι βγήκαμε, πόσο μακριά μπορούμε να φτάσουμε όταν το επιτόκιο δανεισμού μας στις αγορές είναι 8,5% και η κακιά Τρόικα μας δανείζει με 0,8%;

Βέβαια, η περίπτωση των αναφερθέντων χωρών ουδεμία σχέση έχει με το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας.

Ιρλανδικές και Ισπανικές τράπεζες είχαν επενδύσει «χοντρά» στα λεγόμενα τοξικά στεγαστικά δάνεια των Αμερικανικών τραπεζών Fannie Mae και Freddie Mac.

Αυτές ήταν υβριδικές τράπεζες μορφώματα της κυβέρνησης Μπους, ο οποίος εκλέχθηκε πρόεδρος των ΗΠΑ κάτω από το σύνθημα «κανένας Αμερικάνος πολίτης χωρίς το δικό του σπίτι».

Έτσι, εξανάγκασε αυτές τις κρατικοδίαιτες τράπεζες να χορηγούν δάνεια ασύστολα σε άστεγους και χωρίς εισόδημα Αμερικανούς. Έπειτα, επενδυτικοί όμιλοι αγόρασαν πολύ φτηνά αυτά τα πακέτα και αφού τα χώρισαν σε μικρά κομμάτια τα εισήγαγαν σε αξιόπιστα και ασφαλή, άλλα ακριβά προγράμματα.

Οι Ισπανικές και Ιρλανδικές τράπεζες επένδυσαν σε αυτά τα προγράμματα, αλλά για κακή τους τύχη η φούσκα των στεγαστικών δανείων, δεν κράτησε για πολύ.

Δισεκατομμύρια δάνεια βρέθηκαν στο κόκκινο και πλέον δεν μπορούσαν να εξυπηρετηθούν από κανέναν.

Αυτό οδήγησε τις τράπεζες να βρεθούν με χιλιάδες άδεια σπίτια στην κατοχή τους και ελάχιστο απόθεμα.

Η Ισπανική και Ιρλανδική κυβέρνηση φοβούμενες την καταστροφή και την αποσταθεροποίηση, εξαγόρασαν το χρέος των τραπεζών και το μετέφεραν στον κρατικό προϋπολογισμό, δημιουργώντας για μία μόνο χρονιά, ένα τεράστιο έλλειμμα.

Έχει καμία σχέση αυτή η κατάσταση με αυτή που περνάει η ελληνική οικονομία;

Οι Ελληνικές τράπεζες είχαν πολύ μικρή έκθεση στα τοξικά ομόλογα των στεγαστικών δανείων, ενώ τα αποθεματικά τους ήταν σε πολύ καλό επίπεδο.

Ταυτόχρονα, τα ελλείμματα της Ελληνικής οικονομίας αποτελούν χρόνια τώρα, μέρος του τακτικού προϋπολογισμού.

Αντί, λοιπόν, οι αδηφάγες τράπεζες να πάρουν μαζί τους στον Καιάδα το δημόσιο, στην Ελλάδα το ασύδοτο και σπάταλο δημόσιο, οδήγησε μαζί του στην καταστροφή και τις Ελληνικές τράπεζες.

Κούρεψε τα κρατικά ομόλογα, που σχεδόν τις ανάγκαζε να αγοράζουν για να πέφτουν τα σπρεντ, αποτελείωσε την ιδιωτική οικονομία με φόρους, μειώνοντας το διαθέσιμο εισόδημα και καθιστώντας τους Έλληνες πολίτες ανήμπορους να ξεπληρώσουν τα δάνειά τους, κυβερνητικοί παράγοντες αρέσκονταν να διατυμπανίζουν πόσο καλό θα ήταν να επιστρέφαμε στο εθνικό μας νόμισμα οδηγώντας τις καταθέσεις εκτός χώρας, στην Ελβετία, και τις υποχρέωνε επί χρόνια να χρηματοδοτούν τα κόμματα με υπέρογκα δάνεια.

Το βασικό πρόβλημα λοιπόν, της Ελληνικής οικονομίας, ήταν και είναι το μέγεθος και η λειτουργία του δημοσίου.

Ουδείς όμως, έκανε πραγματικές τομές για αυτό το θέμα.

Με την εξαίρεση της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης, η διάρθρωση του δημοσίου μένει στα λόγια, ακόμα και αυτή την ώρα.

Δεν ξέρω τι ακόμα πρέπει να γίνει για να καταλάβουμε ότι είναι ανάγκη να αλλάξει το δημόσιο.

Πραγματικά, απορώ, πώς ενώ όταν πρόκειται για ένα φορολογικό μέτρο η κυβέρνηση αδυνατεί να μεταπείσει τους εντολοδόχους της Τρόικας, ενώ όταν οι επιταγές του Μνημονίου σχετίζονται με τη μεταρρύθμιση του κράτους, εκεί υπάρχουν αναβολές, παρατάσεις και εντέλει, αδυναμία εφαρμογής του μέτρου.

Μερίδιο ευθύνης σε όλη αυτή την κατάσταση βαραίνει και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ή και την κοινωνία γενικότερα, που δεν θα πρέπει να θεωρείται ένα άβουλο ον.

Μια κοινωνία που εφόσον δεν είχε Μνημόνιο ήταν έτοιμη να συνεχίσει να δέχεται τη χορήγηση συντάξεων σε απολύτως υγιείς και οξυδερκείς τυφλούς ή ακόμα και σε πεθαμένους, που ως ζόμπι ανασταίνονταν μόνο την ημερομηνία καταβολής της σύνταξης.

Την ίδια στιγμή, το «φέρτε πίσω τα κλεμμένα» απηχούσε από κάθε Ελληνικό σπίτι.

Πολύ καλό σύνθημα και πιασάρικο, αλλά όταν τελειώσουν τα εκατομμύρια που έκλεψε ο Τσοχατζόπουλος, ο Παπαγεωργόπουλος και ενδεχομένως ορισμένοι άλλοι, θα έρθουν στην επιφάνεια τα δικά μας κλεμμένα.

Την απόδειξη που δεν κόβει ο υδραυλικός, το αυθαίρετο που έχτισε ο μάγκας-Έλληνας, ο αγρότης που δεν φορολογούνταν ούτε για ένα ευρώ, ο ταξιτζής που πωλούσε την άδεια του ταξί χιλιάδες ευρώ -όντας κλειστό επάγγελμα- ο εφοριακός και ο γιατρός που λάμβαναν το εκ περιτροπής, αλλά τελικώς κατ’ εξακολούθηση φακελάκι, ο συνδικαλιστής της ΔΕΚΟ που δεν δούλεψε ούτε μια ώρα επειδή…ήταν συνδικαλιστής και ο δημοτικός σύμβουλος που βόλεψε το ανιψάκι του στο δήμο, γιατί ήταν ανίκανο να κάνει οτιδήποτε άλλο.

Και αυτά κλεμμένα είναι και πρέπει να γυρίσουν πίσω. Πότε;

Όσο το μείζον πρόβλημα της χώρας μας συνεχίζει να υφίσταται η έξοδος από «τα Μνημόνια που έφεραν τη χρεοκοπία» αποτελεί μακρινό όνειρο.

Πόσο μάλλον όταν είμαστε έτοιμοι, από την πρώτη μέρα απαλλαγής από τα δεσμά του, να ξαναγυρίσουμε πίσω στις ίδιες λογικές που έφεραν την παραλίγο χρεοκοπία και το Μνημόνιο.

Πηγή: eyedoll.gr