Ο κρατισμός ανθίσταται λυσσαλέα

Κεντρικό άρθρο της εφημερίδας Εστία στις 23 Νοεμβρίου 2013

Η χώρα προσέφυγε προ τριετίας στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στηρίξεως και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο επειδή χρεωκόπησε το κράτος. Αυτό ήταν η γενεσιουργός αιτία της κρίσεως. Και ενώ θα περίμενε κανείς ότι το φάρμακο για την αντιμετώπιση της κρίσεως θα ήταν η συρρίκνωσις του κράτους, κατά την τριετία αυτή έγινε το αντίθετο. Το κράτος όχι μόνο δεν συρρικνώθηκε, αλλά εστράφη κατά του ιδιωτικού τομέως της οικονομίας τον οποίο συνέθλιψε. Έτσι, σήμερα έχουμε αναλογικώς ακόμη μεγαλύτερο κράτος από ότι κατά την προ κρίσεως περίοδο. Ο κρατισμός ανθίσταται.

Εργαλείο διογκώσεως

Οι φόροι, που είναι το βασικό εργαλείο αντλήσεως πόρων από τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας, έχουν αυξηθή στο έπακρον.

– Χθές αποκαλύψαμε ότι από τον κατατεθέντα Προϋπολογισμό του 2014 προκύπτει πως οι φόροι έχουν αυξηθή ακόμη περισσότερο ως ποσοστό του Ακαθαρίστου Εγχωρίου Προϊόντος. Το έτος 2008 τα φορολογικά έσοδα αντιστοιχούσαν σε 21% του ΑΕΠ και το 2014 θα φθάσουν στο 25% του ΑΕΠ.

– Προχθές γράφαμε ότι με την φορολογική της πολιτική η Κυβέρνησις «σφάζει την κόττα που γεννά τα αυγά». Και αναφερόμεθα ειδικώς στους φόρους ακινήτων και την δραματική επίδραση τους στην οικοδομική δραστηριότητα, που το πάλαι ποτέ εθεωρείτο η «ατμομηχανή» της ελληνικής οικονομίας.

Όμως το κακό είναι γενικευμένο. Η «κόττα» είναι ολόκληρος ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας, ο οποίος γεννά εισόδημα, πλούτο και θέσεις εργασίας. Και οι παράλογα υψηλοί φόροι που έχουν επιβληθή για να συντηρηθή το υπέρογκο κράτος, έχουν γονατίσει τον ιδιωτικό τομέα ο οποίος δεν είναι πλέον σε θέση να τους πληρώνη. Δηλαδή η φορολογική πολιτική σφάζει τελικά και την κόττα που γεννά τους φόρους!

Το άλλο εργαλείο διογκώσεως του κράτους είναι οι συνεχείς παρεμβάσεις του στην λειτουργία του ιδιωτικού τομέως. Η πεμπτουσία του κρατισμού αυτή είναι. Να παρεμβαίνη παντού και να ποδηγετή τα πάντα. Οι οικονομικώς δρώντες πολίτες να αισθάνονται ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτε αν δεν έχουν προηγουμένως λάβει την άδεια του κράτους για να το κάνουν.

– Στην Ελλάδα, ότι συμφωνία υπογράφεται μεταξύ ιδιωτών πρέπει να φέρει κάποια σφραγίδα του κράτους. Ώστε να ελέγχεται από φορολογικής πλευράς, από εργασιακής πλευράς, από ασφαλιστικής κ.ο.κ. Σε κανένα άλλο ευρωπαϊκό κράτος δεν υπάρχει τόση γραφειοκρατία και τόση παρέμβασις του κράτους όση στην Ελλάδα. Και την τελευταία τριετία, αυτή διογκώθηκε.

Άλλο πειστήριο της αντιστάσεως του κρατισμού είναι η μη μείωσις των θέσεων εργασίας στον δημόσιο τομέα, σε αντίθεση με ότι συμβαίνει στον ιδιωτικό τομέα. Την τελευταία τετραετία εκτιμάται ότι χάθηκαν συνολικώς περί τις 900 χιλιάδες θέσεις εργασίας. Αυτές ήταν καθ’ ολοκληρίαν στον ιδιωτικό τομέα. Στο δημόσιο δεν απελύθη ουσιαστικώς κανένας. Ακόμη και οι 2,5 χιλιάδες απολύσεις που έγιναν στην ΕΡΤ είναι κατ’ ουσίαν προσωρινές, αφού στον νέο φορέα αναμένεται να απορροφηθούν περίπου 2.000 εργαζόμενοι. Το δημόσιο παραμένει «ιερή αγελάδα». Ουδείς διανοείται να την αγγίξη.

Πελατειακό σύστημα

Το πελατειακό πολιτικό μας σύστημα δεν βλέπει τίποτε άλλο παρά μόνον το κράτος. Αυτός είναι ο λόγος που οι περισσότεροι βουλευτές εξεγείρονται για οτιδήποτε θίγει το κράτος, αλλά κανένας για ότι θίγει τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας. Και αυτός είναι ο λόγος που όλα σχεδόν τα νομοθετήματα που εισάγονται και ψηφίζονται από την Βουλή περιστρέφονται γύρω από το τι παρέχει το κράτος, πως παρεμβαίνει στην λειτουργία της οικονομίας και την δραστηριότητα των ιδιωτών και βεβαίως τι εισπράττει από αυτούς.

Όμως ούτε οι πολίτες έχουν συνειδητοποιήσει το μέγεθος της ζημιάς που εξακολουθεί να προκαλή το κράτος. Οι περισσότεροι θεωρούν ότι από τότε που ήλθε η τρόικα το κράτος περιορίσθηκε. Ενώ συνέβη το αντίθετο. Το κράτος διογκώθηκε σε όλες του τις εκφάνσεις. Μπορεί να μειώθηκαν ονομαστικά οι δαπάνες του, αλλά ως ποσοστό του ΑΕΠ αυξήθηκαν. Και βεβαίως αυξήθηκαν οι φόροι. Έτσι σε μία διαρκώς συρρικνούμενη οικονομία, η συμμετοχή του κράτους αυξήθηκε. Όπως και οι παρεμβάσεις του.

Ο κρατισμός ανθίσταται λυσσαλέα. Οι θιασώτες του έχουν πείσει την κοινή γνώμη ότι η πολιτική που ακολουθείται σήμερα είναι «φιλελεύθερη» και ζητούν την επάνοδο του «κοινωνικού κράτους». Η παραπληροφόρησις δεν έχει όρια και φοβούμεθα ότι σηματοδοτεί το μέλλον. Διότι αντί οι πολίτες που υφίστανται τα επίχειρα της κρίσεως να ζητούν την πάταξη του μεγάλου κράτους, ζητούν ακόμη περισσότερο κράτος!