Γράφει ο Τηλέμαχος Μαράτος

Δημοσιεύθηκε στην Εστία στις 7 Δεκεμβρίου 2013

 Ανάμεσα στις επιβλαβείς τοξικές επιδράσεις της Αριστεράς, η πιο επικίνδυνη είναι η κατήφεια και η μελαγχολία. Η κατήφεια και δηλητηρίασις της ψυχικής διαθέσεως του συνόλου του πληθυσμού ακόμη και εκείνων που έχουν σώας τας φρένας.

Είναι φανερό και αναμφισβήτητο, σήμερα, ότι η μελαγχολία έχει πέσει πάνω στην χώρα σαν μία απέραντη μαύρη κουβέρτα που μας καταπλακώνει, σφίγγει το στήθος και σκύβει το κεφάλι, ενώ κατευθύνει το βλέμμα προς το έδαφος, μερικά εκατοστά μπροστά από τα πόδια. Τα Μέσα Μαζικής Καταθλίψεως συναγωνίζονται στην παρουσίαση τραγικών περιστατικών δυστυχίας και φρίκης λόγω ανέχειας και πείνας. Όταν συμβαίνει φρικτός θάνατος παιδιού, είναι προφανώς «η καλύτερη τους», γίνεται πρώτο θέμα στις ειδήσεις. Θα επαναληφθεί μέχρι να εμπεδώσουμε κάθε λεπτομέρεια και θα διανθίσει αγορεύσεις στα «παράθυρα» και την Βουλή.

Είμαστε λοιπόν, κατά τα λεγόμενα, στην χειρότερη κατάσταση που ήτανε ποτέ η χώρα; Έτσι δεν είναι; Και μας ψεκάζουνε από πάνω. Με τι μας ψεκάζουνε; Με…νανορομπότ. Το άκουσα από νέο άνθρωπο, πιστέψτε με. Δεν υπάρχουν όρια στην εφευρετικότητα αυτών των διαβολικών «ξένων» στο τι σκαρφίζονται για να μας λειώσουν.

Τον χειμώνα του 1941 ήμουν μικρό παιδί. Θυμάμαι την χειρότερη μέρα της πείνας, όταν ο πατέρας μας είχε πάρει – με το δελτίο – ένα κομμάτι μπομπότα (ψωμί από καλαμπόκι) για όλους. Μας το μοίρασε και είπε ότι αυτό είναι, μπορεί να το φάει ο καθένας όποτε θέλει, δεν υπήρχε λόγος να καθίσουμε στο τραπέζι. Το σπίτι μας έδινε την εντύπωση ευμάρειας και ήταν πάντοτε σαν μαγνήτης ζητιάνων, κάθε είδους. Εκείνη την ημέρα είδα γαντζωμένο στην καγκελόπορτα του κήπου ένα ανθρώπινο ράκος, έναν σκελετό με δέρμα, σαν τις φωτογραφίες που είδαμε αργότερα από το Άουσβιτς. «Πεινάω» μου είπε. «Και εγώ» του απάντησα. «Θα πεθάνω…» Με την απλή σκληρότητα που έχουν κάποτε τα παιδιά, χωρίς να σκεφθώ πολύ, του είπα: «Πέθανε…» Και πράγματι πέθανε, γαντζωμένος στα σίδερα της πόρτας.

Δεν έχω ξεχάσει. Αυτή η ιστορία ήταν η απόλυτη εξαθλίωσις; Όχι. Τότε ήταν η εποχή που κάναμε τα «surprise party», όπου έφερνε ο καθένας ότι είχε και χορεύαμε στις ταράτσες. Όχι ακριβώς το ’41, αλλά όχι και πολύ αργότερα. Σήμερα ο κατώτατος μισθός είναι 200.000 δραχμές τον μήνα. Ο πρώτος που αυτοκτόνησε στο Σύνταγμα είχε εισόδημα 1.800 ευρώ, πάνω από 600.000 δρχ., αλλά ήταν σε απόγνωση λόγω δανείων. Όπως πολλοί, και η χώρα.

Δεν είναι τυχαία η κατάθλιψις και η μελαγχολία. Έχει πηγή και αιτία. Η πηγή είναι πασιφανής. Το μοιρολόϊ πηγάζει από τα αριστερά. Με εγκληματική ελαφρότητα και απερισκεψία, με σημαιοφόρο τον ΣΥΡΙΖΑ, συκοφαντούν κάθε προσπάθεια ανακάμψεως της ίδιας της χώρας. Πριονίζουν έτσι το κλαδί όπου κάθονται. Αδιάφορον. Αρκεί να καταστραφεί η χώρα για να έλθει στην κατάσταση όπου οι…προλετάριοι δεν θα έχουν να χάσουν τίποτε εκτός από τα δεσμά τους. Να γυρίζουμε δηλαδή πίσω στο 1917, για μία ακόμη δοκιμή του πειράματος που κόστισε μεγαλύτερη δυστυχία στον πλανήτη από οποιαδήποτε επιδημία στην ιστορία και εκατό εκατομμύρια θανάτους.

Ωστόσο δεν είναι υποκριτές. Πράγματι πιστεύουν ότι η Δευτέρα παρουσία του κομμουνισμού θα έρθει νομοτελειακά, διότι αυτός είναι ο ρους της προόδου και το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Ακριβώς έτσι πίστευαν, και πιστεύουν, διάφορες απίστευτες «θρησκείες» που φυτρώνουν στο έδαφος της απόλυτης ανεξιθρησκίας στην Αμερική. Όπου, προ ετών, ένας «προφήτης» έπεισε εκατοντάδες πιστούς να μεταναστεύσουν σε μία Γουιάνα και να αυτοκτονήσουν, ομαδικώς, για να μεταφερθούν σε έναν κομήτη που επρόκειτο να περάσει κοντά στην Γη, με ειδικά διαστημόπλοια που θα ερχόντουσαν ειδικώς για την περίσταση.

Το μοιραίο λάθος είναι ότι ενώ, κατά καιρούς, πολλοί προειδοποιούν ότι «ο γαρ καιρός εγγύς», ο απερίσκεπτος και ανεκδιήγητος προφήτης μας, προβλέπει και ημερομηνίες! Ημερομηνίες επαναλαμβανόμενες, που έρχονται όμως και παρέρχονται. Πότε είναι «το καυτό φθινόπωρο», πότε ο Μάϊος. Το τελευταίο είναι οι ευρωεκλογές. Ο «γαρ καιρός εγγύς», «κοντοζυγώνει», αλλά δεν έρχεται. Δεν τους βγαίνει, δεν πείθουν, και γι’ αυτό μελαγχολούν. Αυτή είναι η αιτία του εκνευρισμού και της κατήφειας που διαχέουν.