Γράφει ο Γιώργος Αγαλιώτης

Δημοσιεύθηκε στο Λόγια Σταράτα στις 21 Δεκεμβρίου 2013

 

Η επικέντρωση στην εκπλήρωση ποσοτικών στόχων σε μια οικονομία περνά μόνο από θεσμοθέτηση νέων φόρων ή αύξηση της ήδη υπάρχουσας φορολογίας ;

Δε μπορεί να συντελεσθεί αύξηση των εσόδων της πολιτείας από άλλους πόρους ή από μεγέθυνση της φορολογητέας ύλης λόγω αύξησης του ΑΕΠ με τους ήδη υπάρχοντες φορολογικούς συντελεστές ή το γενικότερο ήδη εφαρμοζόμενο φορολογικό σύστημα;

Είναι υποχρεωτικό να αυξηθούν τα φορολογικά έσοδα για να ισοσκελιστεί ένας εθνικός προϋπολογισμός;

Δε μπορεί να μειωθούν αντίστοιχα οι δαπάνες για να επιτευχθεί ο στόχος του «νεκρού σημείου»;

Είναι υποχρεωτική μία εναρμόνιση φορολογίας ως συνολική φορολογική επιβάρυνση με το μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Αν ναι τότε γιατί άλλα κράτη μέλη της ευρωπαϊκής ένωσης διατήρησαν ακόμα και με υπογραμμένα μνημόνια χαμηλά τους συντελεστές με την ανοχή των δανειστών και πέτυχαν αποτελέσματα;

Ποιες κοινωνικές παροχές υπαγορεύουν αύξηση φορολογίας και γιατί;

Μήπως οι λεγόμενες κοινωνικές παροχές του ελληνικού κράτους πρόνοιας έχουν ξεφύγει τελείως από την έννοια της κοινωνικής προστασίας ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού ή τη παροχή δωρεάν υπηρεσιών και κοινωνικών αγαθών για όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες;

Η βαριά φορολόγηση έχει την ανάλογη ανταπόδοση για τους πολίτες που την επωμίζονται;Είναι αναλογική, δίκαιη και κυρίως συνταγματική;

Η υπερφορολόγηση έχει υπερβεί το σημείο αντοχής των πολιτών; Ποιό είναι αυτό το σημείο;

Ποιά η σχέση φορολογίας και κανόνων εφαρμογής της (ποινολόγιο) με την ατομικής μας ελευθερία; Μήπως στη χώρα μας έχουμε ήδη υπερβεί το σημείο εκείνο όπου οι διατάξεις εφαρμογής και το ποινολόγιο για όσους είναι ανυπάκουοι ή ανήμποροι να επωμιστούν βάρη, οδηγεί αυτόματα στη στέρηση βασικών ατομικών ελευθεριών του ατόμου-πολίτη;

Τα ερωτήματα αυτά μας απασχολούν πλέον καθημερινά και καθολικά.

Γιατί ακόμα και χθες το βράδυ ζήσαμε σκηνές αντίδρασης από τα μέλη του κοινοβουλίου όσον αφορά την εφαρμογή των νέων φορολογικών διατάξεων αλλά από κανέναν δεν ακούσαμε πως υπάρχει και ο άλλος δρόμος.

Ο δρόμος της μείωσης της φορολογίας, της ισόποσης μείωσης των δαπανών, ο δρόμος των διαρθρωτικών αλλαγών στην οικονομία,ο δρόμος της ανάπτυξης.

Όλοι μα όλοι μίλησαν και μιλούν για νέους φόρους που είναι ανάγκη να εφαρμοστούν αλλά σε πιο light έκδοση.
Το ίδιο ακούμε και από τους εκπροσώπους των κοινοβουλευτικών πολιτικών κομμάτων.Νέοι φόροι και νέοι φόροι και νέοι φόροι για να διατηρηθεί εν ζωή μια στρεβλή και ανορθολογική οικονομία που μοιράζει αφειδώς ‘δωρεάν παροχές’ σε συγκεκριμένες πολιτικά ‘ημέτερες’ κοινωνικές ομάδες.

Κάποιος πρέπει να τους πει πως υπάρχει και ο άλλος δρόμος.

Κυρίως δε να το κοινωνήσει στους πολίτες,οι οποίοι έχουν πλέον εθιστεί στη ιδέα πως η φορολόγηση επί παντός εισοδήματος,περιουσίας και γενικότερα υπαρκτού πλούτου ή μη, είναι ο μόνος δρόμος για να επιβιώσουμε όλοι μας.

Όχι κύριοι υπάρχει και ο δρόμος της απορρύθμισης, της μείωσης των δαπανών και της ανάπτυξης.Ένας δρόμος με πολύ λιγότερους φόρους!

Πηγή: Λόγια Σταράτα