Γράφει ο  Μάριος Μπρούσκος-Στυλιανόπουλος

Δημοσιεύθηκε στο arriton.gr στις 4 Ιανουαρίου 2014

 

Από τη δίνη του επαίσχυντου λαϊκισμού δεν θα μπορούσε να λείψει η τροπολογία περί του εισιτηρίου των 25 ευρώ στα δημόσια νοσοκομεία. Και πως θα μπορούσε άλλωστε, όταν οτιδήποτε προτείνεται και εφαρμόζεται αποτελεί αντικείμενο εκμεταλλεύσεως από τα media, την αντιπολίτευση καί ορισμένους κακόβουλους, ώστε να προωθηθούν σκοπιμότητες άσχετες ως προς το συμφέρον των πολιτών; Και το ερώτημα που ευλόγως γεννάται, είναι αν πρέπει ή όχι να υπάρχει κόστος εισόδου στα δημόσια νοσοκομεία και τι στόχους μπορεί να πετύχει.

Η δημόσια υγεία είναι αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα κάθε πολίτη και ταυτοχρόνως αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο ενός κοινωνικού κράτους. Ωστόσο, η χρήση του όρου »δωρεάν» είναι παραπλανητική, διότι οποιαδήποτε κρατική παροχή, ακόμη και στο πιο ακραιφνώς σοσιαλιστικό κράτος, αποτελεί δαπάνη των πολιτών του. Επομένως, η επιβολή ενός ελάχιστου κόστους εισαγωγής για νοσηλεία θεωρείται δικαιολογημένη.

Αυτό που θα πρέπει να μας απασχολήσει δεν είναι το εισιτήριο των 25 ευρώ, αλλά οι στόχοι που θα επιτευχθούν μέσω αυτού. Αρχικά, η τιμή των 25 ευρώ είναι αποτρεπτική για όσους επισκέπτονται τα δημόσια νοσοκομεία για ψύλλου πήδημα. Πράγματι, ένα μεγάλο μέρος πολιτών επισκέπτεται τα δημόσια νοσοκομεία άνευ λόγου και αιτίας και ως εκ τούτου παρακωλύει τη λειτουργία τους και την παροχή υπηρεσιών προς τους έχοντες ουσιαστική ανάγκη. Δεύτερον, μέσω του εισιτηρίου των 25 ευρώ μπορούν να συγκεντρωθούν έσοδα με σκοπό την αναδιάρθρωση του συστήματος υγείας, τη χρηματοδότηση σύγχρονου ιατρικού εξοπλισμού και κυρίως την βελτίωση των παρεχόμενων υπηρεσιών. Τρίτον, συνέπεια των ανωτέρω θα είναι η μείωση του συνωστισμού  και η ταχύτερη εξυπηρέτηση των ασθενών.

Στον αντίποδα, υπάρχουν όλοι εκείνοι που καταδικάζουν το μέτρο, θεωρώντας το ανήθικο, απάνθρωπο και αισχρό. Βέβαια, είναι άξιον απορίας γιατί δεν συνέβαινε το ίδιο όταν η πλειοψηφία των ιατρών εκβίαζε τους ασθενείς απαιτώντας »φακελλάκια», όταν οι δαπάνες υγείας αυξήθηκαν κατά 3 δις ευρώ επί Υπουργείας Αβραμόπουλου, όταν οι νοσοκομειακοί προέβαιναν σε παράνομες απεργίες, όταν ζητούσες ασθενοφόρο και ουδέποτε ερχόταν, όταν οι ιατροί δεν εξέδιδαν αποδείξεις στα ιατρεία τους ή στις κατ’οίκων επισκέψεις; Αναλογίστηκε κανείς το κοινωνικό κόστος όλων αυτών των εγκληματικών ενεργειών που συνιστούν όνειδος για τον πολιτισμό μας και τη δημοκρατία μας; Γιατί τότε κανείς δεν διαμαρτύρονταν, ασθενής ή ιατρός, αλλά σιωπηλώς και αγογγύστως συντηρούσε αυτό το σηψαιμικό και σαθρό κατεστημένο;

Η απάντηση είναι απλή. Η αντίδραση έχει προκύψει διότι η χώρα μας βιώνει μία βίαιη προσαρμογή στην φυσική πραγματικότητα. Η αναδιάρθρωση του κοστοβόρου δημοσίου τομέα, η πάταξη των αυθαιρεσιών, η σύλληψη των κρατικοδίαιτων απατεώνων και η επιτακτική ανάγκη να εφαρμοσθούν πολιτικές του Δυτικού Κόσμου, προσκρούουν στις πεπαλαιωμένες και παρασιτικές συνήθειες του παρελθόντος. Οι Έλληνες καλούνται να γίνουν υπεύθυνοι πολίτες, νομοταγείς και να αποκτήσουν ηθική και αστική συνείδηση. Κάτι τέτοιο είναι επίπονο και χρονοβόρο και συχνά θα προκαλεί αντιδράσεις. Το πρόβλημα δεν είναι τα 25 ευρώ, αλλά η προώθηση της μεταβολής νοοτροπίας.

Εν τέλει, η αποτελεσματικότητα του μέτρου θα αποδειχθεί συν τω χρόνω. Αν επιτευχθεί ορθολογική διαχείριση των εσόδων και καταπολεμηθούν οι ατασθαλίες και οι χρηματισμοί, η χώρα μας θα μπορέσει να αποκτήσει άριστες υποδομές δημόσιας υγείας. Άλλωστε, διαθέτει ικανότατο και αρτίως καταρτισμένο δυναμικό ιατρών και νοσηλευτών.

 

Πηγή: arriton.gr