Γράφει ο Τηλέμαχος Μαράτος

Δημοσιεύθηκε στην Εστία στις 18 Ιανουαρίου 2014

 

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν την μεγάλη πιθανότητα ανόδου του ποσοστού που θα ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ στις Ευρωεκλογές, όπως και την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ ως πρώτου κόμματος στις «εθνικές» εάν γίνουν προώρως. Όπως αναμφιβόλως θα επιδιωχθεί, με την αναπόφευκτη οχλοβοή που θα ακολουθήσει.

Μολονότι δεν προβλέπεται, προς το παρόν, αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος στην Βουλή η πιθανότης, πράγματι, να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση, εν τέλει, είναι πραγματική. Ως δυνατότης, μετά διάφορες ανακατατάξεις και παλινωδίες. Όπως είναι φυσικό, αυτό το ενδεχόμενο δημιουργεί σοβαρούς φόβους στην μεγάλη πλειοψηφία του λαού που – σύμφωνα με τις ίδιες δημοσκοπήσεις – δεν επιθυμεί την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Οι φόβοι αυτοί και τα παρόμοια συναισθήματα που δημιουργούν, είναι διαφόρων ειδών και εντάσεως, από την απογοήτευση μέχρι την, σοβαρή, σκέψη μεταναστεύσεως εκείνων που έχουν τα μέσα να το κάνουν, ακολουθώντας το παράδειγμα μεγάλων επιχειρήσεων.

Μέχρι στιγμής το κείμενο αυτό δεν πρωτοτυπεί. Απλώς καταγράφει ότι είναι κοινός τόπος. Εκείνο όμως που, πιθανόν, να μην είναι τόσο γνωστό είναι ότι οι πιο υπεύθυνοι παράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ διακατέχονται ΕΠΙΣΗΣ από τον ίδιο, αν όχι και εντονότερο ακόμη, φόβο μήπως και αναγκαστούν, υπό την πίεση της ίδιας της ρητορικής τους, πράγματι να αναλάβουν την διαχείριση της τύχης της χώρας, για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Ο λόγος είναι ότι οι σκεπτόμενοι – κατ’ ιδίαν και ενδομύχως – υπεύθυνοι του ΣΥΡΙΖΑ ανατριχιάζουν όταν, κατά τις διάφορες συγκεντρώσεις των ηγετικών τους ομάδων, ρίχνουν βλέμμα γύρω τους και αντικρίζουν τους προβεβλημένους συντρόφους τους ως επίδοξους υπουργούς. «Με αυτούς θα κυβερνήσουμε; Θεέ μου!» Λένε, ακόμη και άθεοι, εν τη ρύμη του λόγου. Σπεύδω να προσθέσω ότι δεν υπάρχει η παραμικρή διάθεσις χιούμορ σε αυτή την σκέψη.

Αυτόν ακριβώς τον φόβο εκφράζουν και όσοι – ανεξαρτήτως κομματικών δεσμεύσεων – αντιμετωπίζουν την πιθανότητα κυβερνήσεως από αυτά τα πρόσωπα, συγκεκριμένως. Σε μία παλαιά, έντονη, προεκλογική, καμπάνια της Νέας Δημοκρατίας είχε προβληθεί βίντεο όπου, αντί επιχειρήματος, είχε προβληθεί «παρέλασις» των πρωτοκλασάτων του ΠΑΣΟΚ, των προσώπων τους ως επαρκές επιχείρημα, άνευ σχολίων. Ήταν απάντησις σε αντίστοιχο βίντεο του ΠΑΣΟΚ που έδειχνε σειρά ιστορικών πολιτικών προσώπων (προσώπων πάντοτε) της ελληνικής ιστορίας από την επανάσταση του ’21 με κατάληξη τον Ανδρέα Παπανδρέου, με προφανή τον επιχειρούμενο συνειρμό.

Σήμερα δεν γνωρίζω αν στα συμβούλια της συμπολιτεύσεως αντιμετωπίζεται τέτοιο ενδεχόμενο. Παρ’ όλα αυτά παρατηρεί κανείς ότι υπάρχει μία πολύ προσεκτική και επιλεκτική παρουσίασις της όψεως του κ. Τσίπρα. Στιγμιαία, θυμάμαι, είδα μία εικόνα του κ. Τσίπρα δίπλα στον κ. Καμμένο. Η αναλογία του όγκου των δύο ανδρών ήταν ένα προς τρία! Γνωρίζω ότι η ικανότης ή η καταλληλότης κυβερνήσεως δεν μετράται με το βάρος. Εν τούτοις, οι εντυπώσεις κάποτε παίζουν κάποιο ρόλο. Άλλες εικόνες, αντίθετες, του όγκου ορισμένων που – κυριολεκτικώς – δεν χωρούν σε μία καρέκλα, ενώ απορεί κανείς πως η γνωστή μάρκα από μπλουζάκια με τον κροκόδειλο κατασκευάζει μπλουζάκια σε τέτοιο μέγεθος και όλη την ποικιλία των χρωμάτων των χρωμάτων του ουράνιου τόξου, θα προκαλούσαν απορία και ερωτήματα. Η μία παρέλασις φωτογραφιών πολιτικών – κυρίως συνδικαλιστών – με τεράστιες γαστέρες ή του αρχηγού τους – μόνου εις το κοινοβούλιο – που κάθεται μονίμως υπό γωνία τριάντα μοιρών.

Απορία, περί της κρίσεως, αριστερού λάβρου και ακατάσχετου, που δεν κατανοεί ότι δεν είναι δυνατόν να παρουσιάζει τα μαλλιά της κεφαλής του μαύρα και τα γένια λευκά, άλλοι εξηντάρηδες με νεανικές αλογοουρές επαναστατημένων εφήβων κ.ο.κ.

Βεβαίως δεν ψηφίζει κανείς με αυτά τα κριτήρια. Ούτε η παλαιά καμπάνια της ΝΔ είχε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Αλλά το θέμα δεν είναι εκεί. Η ιδέα είναι ότι, σε ένα βαθμό η εμφάνισις είναι αποτέλεσμα επιλογής, κάποτε μακροχρόνιας. Και ο κ. Τσίπρας κάποτε είχε αλογοουρά και αργότερα το τσουλούφι του Τέν Τέν. Φρόντισε όμως να τα αλλάξει με μεγάλη προσοχή. Η όψις λοιπόν είναι αυτό που φαίνεται.

Είναι αυτό που βλέπει ο κόσμος. Τόσο οι αντίπαλοι όσο και οι ίδιοι οι σύντροφοι. Δεν διαβάζουν όλοι τα βιογραφικά ούτε τις πολιτικές θέσεις ενός εκάστου. Κοιτάζουν όμως όλοι τους επίδοξους υπουργούς και έχουν, ενδομύχως ή φανερά, τον ίδιο φόβο.