Γράφει ο Αλέξης Ραμπότας

Δημοσιεύθηκε στο eyedoll.gr στις 19 Ιανουαρίου 2014

833690_laddertoheaven1_m

Λαϊκισμός: Κίνημα που εκθειάζει το λαό και ό,τι απορρέει απ’ αυτόν.

Συνδέεται με οποιαδήποτε μορφή δημαγωγίας και κολακείας των αδυναμιών και ελαττωμάτων του λαού.

Φαινομενικά υπηρετεί τα λαϊκά συμφέροντα, όμως στην πραγματικότητα εξαπατά και χειραγωγεί τα λαϊκά στρώματα, αποσκοπώντας στην εξυπηρέτηση ιδιοτελών σκοπιμοτήτων.

Ακούγεται πολύ άσχημο ε;

Μια ματιά να ρίξει κανείς, όμως, σε δελτία τύπου κομμάτων, συνεντεύξεις τύπου ή ακόμα και σε πρωτοσέλιδα εφημερίδων, θα καταλάβει ότι ο Λαϊκισμός ήταν και είναι η μόνιμη πρακτική στην Ελλάδα.

Εντούτοις, κανένα πολιτικό κόμμα δε θα δεχτεί ότι λαϊκίζει ή ότι χαϊδεύει αυτιά.

Όλοι μιλούν για τις αδικίες που υπόκεινται ο λαός, ότι θα ανατρέψουν τις κακές συνθήκες που οδηγούν το λαό στην εξαθλίωση, ότι ακούνε το λαϊκό αίσθημα, ότι θα παρέχουν στο λαό αυτά που τους στέρησαν άδικα άλλοι, ότι αυτοί οι ίδιοι είναι ο λαός ή ο ΛΑΟΣ.

Δε χρειάζεται πολύ για να βρούμε και πιο απτά παραδείγματα:

-Ζάπειο 1, Ζάπειο 2, αν έμενε στην αντιπολίτευση μερικά ακόμα χρόνια ο Σαμαράς, τα Ζάπεια θα είχαν γίνει τριλογία και μπορεί να είχαν αποκτήσει και prequel.

-Χρυσάφι από την τράπεζα της Ανατολής, δισεκατομμύρια αποζημιώσεων από την κατοχή και φυσικά τα δισεκατομμύρια λεφτά που απλώς υπάρχουν, του Γιώργου Παπανδρέου.

Γιατί, όμως όλος αυτός ο πακτωλός χρημάτων;

Μα, γιατί φυσικά, κανείς δε θέλει να παραδεχτεί ότι το επίπεδο ζωής του αγαπημένου των πολιτικών, λαού, ήταν πολύ παραπάνω από το επίπεδο της οικονομίας της χώρας.

Μπορεί πάρα πολλοί πολίτες να μην είχαν καμία ατομική ευθύνη για τα χάλια της οικονομίας μας, αλλά ο λαός ο οποίος στήριζε όλες αυτές τις κυβερνήσεις και σχημάτιζε ουρές έξω από τα πολιτικά γραφεία ζητώντας ρουσφέτια, διορισμούς και παροχές, είναι καθ’ όλα υπεύθυνος.

Το 2004 ο Καραμανλής υπόσχονταν προεκλογικά ότι 1 από τα 4 μέλη μιας οικογένειας θα διοριστεί στο δημόσιο.

Το 2008 δόθηκαν 500 εκ. ευρώ στους αγρότες.

Το 2009 θεωρούνταν καταστροφή το γεγονός ότι δεν θα δοθούν αυξήσεις στις επικουρικές συντάξεις.

Μέχρι και σήμερα δεν εφαρμόζεται το ενιαίο μισθολόγιο στις ΔΕΚΟ, με τους μέσους μισθούς να φθάνουν τις 3.000 ευρώ, σε πολλές από αυτές.

Ποιος τα πήρε όλα αυτά τα λεφτά; Ο λαός δεν τα πήρε;

Μα, θα μου πείτε ότι ο Τζοχατζόπουλος πήρε παραπάνω ή ο Παπαγεωργόπουλος ή ο Λιάπης και πόσοι άλλοι φαντάζομαι.

Σύμφωνοι, αλλά είχε κανείς την εντύπωση πως όταν ένας απλός κομματικός αφισσοκολητής είχε τόσες «διευκολύνσεις», δε θα είχε τις αντίστοιχες και πολύ μεγαλύτερες ο πολιτικός του προϊστάμενος;

Βέβαια, βολεύει πάρα πολύ έναν λαϊκιστή να πει «δείτε τον κακό επιχειρηματία που έφαγε τόσα. Εγώ να μην κλέψω λιγάκι;».

Αυτή, όμως, δεν είναι λογική στην οποία μπορεί να βασιστεί κανένα προηγμένο κράτος.

Η διαφθορά διαχύθηκε μέχρι και στον τελευταίο Έλληνα και ελάχιστοι ήταν εκείνοι που της έκλεισαν την πόρτα.

Όταν, όμως, ο διεφθαρμένος Έλληνας καλείται να ψηφίσει, είναι σίγουρο ότι θα φαντάζει τρομερά πιο ελκυστική μια επιλογή που θα του λέει «εσύ δεν έφταιγες σε τίποτα».

Επαχθές ήταν το χρέος, λένε.

Μα, πώς γίνεται να είναι επαχθές ένα χρέος, όταν δημιουργείται από δανεισμό δημοκρατικάεκλεγμένης κυβέρνησης και το μεγαλύτερο μέρος του πηγαίνει στην κατανάλωση -αυξήσεις μισθών, συντάξεων και προσλήψεις;

Μας δάνειζαν επίτηδες για να τα πάρουν πίσω τριπλάσια, λένε. Από πού προκύπτει αυτό;

Αυτή τη στιγμή χρωστάμε πάνω από 300δις και αν καταφέρουμε και πάρουμε και τη δεύτερη επιμήκυνση, θα σημαίνει ότι αυτά τα χρήματα θα αποπληρωθούν μετά από τουλάχιστον 50 χρόνια.

Θέλουν να μας αγοράσουν μισοτιμής, λένε.

Και γιατί τότε δεν τραβάνε την πρίζα από το μηχανισμό στήριξης να τελειώνουμε;

Να γυρίσουμε στη δραχμούλα του λαού, να μας αγοράσουν όχι μισοτιμής, αλλά από τα ρέστα τους.

 

Κανένα από τα πολιτικά κόμματα που διεκδικούν την εξουσία, δεν λέει την αλήθεια στο λαό.

Ότι δηλαδή πρέπει να δουλέψουμε πολύ περισσότερο, να γίνουμε πολύ πιο παραγωγικοί ώστε να διατηρήσουμε ένα επίπεδο ζωής, αντάξιο μιας δυτικής χώρας.

Φυσικά, για να γίνουν όλα αυτά, τρομερές ευθύνες έχουν και οι ίδιοι οι πολιτικοί που βολεύτηκαν από αυτήν την κατάσταση, αλλά αυτό δεν αποτελεί το θέμα του σημερινού άρθρου.

Είναι ανάγκη να γυρίσουμε την πλάτη στο λαϊκισμό, να σταματήσουμε να ακούμε τις γλυκές φωνές που μας κανακεύουν και ποτέ δε ρίχνουν την ευθύνη σε εμάς, αλλά πάντοτε σε κάποιον ξένο, κακό, μοχθηρό.

Αν συνεχίσουμε να περιμένουμε τις πολεμικές αποζημιώσεις, τα λεφτά της τράπεζας της Ανατολής και τα πετρέλαια του Αιγαίου, η πολυπόθητη ανάκαμψη δε θα έρθει ποτέ.

Πηγή: eyedoll.gr