Γράφει ο Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος

Δημοσιεύθηκε στο European Business Review στις 20 Ιανουαρίου 2014

 

Οι άνθρωποι του ζόφου οδηγούν την νεολαία προς νέες μορφές δουλείας και πνευματικής εξάρτησης –συνεπώς, επείγει η αντίδραση

 

Η ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή –και αποκαλυπτική ενός σύγχρονου δράματος, που η χώρα θα βιώνει για αρκετά χρόνια.
Ο κύριος που με πήρε τηλέφωνο και επιμόνως θέλησε να με συναντήσει είναι πατέρας ενός άνεργου νέου που πλησιάζει τα 25 χρόνια. Πρώην επιχειρηματίας, ο πατέρας συνάντησε πολλές δυσκολίες και σε κάποιον βαθμό έπεσε θύμα οραματικών επιλογών –που στην Ελλάδα καλόν είναι να τις αποφεύγει κανείς, ιδιαίτερα στον χώρο του επιχειρείν. Ωστόσο, το πρόβλημα του πατέρα, όπως ο ίδιος μού το περιέγραψε, δεν είναι οι δικές του περιπέτειες. Πρόβλημά του είναι η νοοτροπία και η κουλτούρα του παιδιού του.
«Το σχολείο στην Ελλάδα δεν παράγει πολίτες, αλλά δημοσίους υπαλλήλους. Από το σχολείο δεν βγαίνουν σκεπτόμενοι άνθρωποι, αλλά ρομπότ της σκέψης. Δεν βγαίνουν άτομα ελεύθερα, ικανά να επιχειρήσουν και να δημιουργήσουν, αλλά βολεψίες που τα περιμένουν όλα από τους άλλους. Οι εξαιρέσεις που υπάρχουν επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Όλοι οι ικανοί νέοι θα φύγουν από την Ελλάδα. Θα αναζητήσουν την τύχη τους αλλού. Στην χώρα θα μείνει ένα πλήθος άβουλων και άκριτων νέων που ίσως αποτελούν ήδη την πρώτη ύλη ενός νέου τύπου ολοκληρωτισμού. Πόσοι από τους νέους αυτούς είναι ικανοί να δημιουργήσουν κάτι δικό τους, όταν στο σχολείο τούς έκαναν πλύσεις εγκεφάλου κατά του επιχειρείν, των επιχειρηματιών και της γνώσης; Στην σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης, η Ελλάδα δεν έχει τόσο οικονομικό πρόβλημα όσο πνευματικό και υπαρξιακό. Οι νέοι τα θέλουν όλα έτοιμα και απεχθάνονται το ρίσκο. Όμως, χωρίς ανθρώπους ικανούς να ρισκάρουν, καμμία κοινωνία δεν μπορεί να πάει μπροστά. Αυτό μάς δείχνει η Ιστορία και όσοι το αρνούνται κοροϊδεύουν εαυτούς και αλλήλους…».
Αυτά μάς είπε ένας ασυγκράτητος και πικραμένος πατέρας σε μία προσπάθειά του να βρει κάποιον που να θέλει να μιλήσει με τον γυιό του. Όπερ και εγένετο. Μάς δόθηκε έτσι η ευκαιρία –συνομιλώντας με έναν νέο που δεν ήξερε τί θέλει, που δεν γνώριζε πού μπορεί να πάει και δεν μπορούσε να μάθει– να συνειδητοποιήσουμε σε ποιον βαθμό στην χώρα μας κόμματα και μέσα μαζικής ενημερώσεως κατασκευάζουν συνειδήσεις και άρα είναι κατασκευαστές ζωής. Μιας ζωής αφασικής, που δύσκολα μπορεί να αποδεχθεί την νοηματοδότηση της κοινωνικής υπάρξεως πέρα από στερεότυπα.
Στο πλαίσιο αυτό, η πολιτική στα μάτια του  νέου είναι συνώνυμη με την έννοια «συναλλαγή», γεγονός που αφαιρεί την δυνατότητα της αυτόνομης δημιουργίας. Έτσι, μεγάλες κατηγορίες νέων καταδικάζονται στην ανεργία και στην φτώχεια γιατί κάποιοι τους κλείνουν την πόρτα προς την δημιουργία και την αξιοποίηση των δεξιοτήτων. Ακόμα χειρότερα, όπως έχουμε διαπιστώσει σε αρκετές περιπτώσεις, καλλιεργούν και τον φόβο της ελευθερίας. Και όταν κάνουμε λόγο για ελευθερία, δεν εννοούμε κάποια μεταφυσική αντίληψη που να αφορά την χειραφέτηση σε σχέση με τους φυσικούς νόμους, ή ακόμα την ατομική υπόσταση. Στην περίπτωσή μας πρόκειται για την ελευθερία στις διαπροσωπικές σχέσεις και στην τοποθέτησή μας απέναντι στον άλλο.
Δυστυχώς, στην Ελλάδα των συντεχνιακών, γραφειοκρατικών και κομματικών σχηματισμών, αυτή η θετική ελευθερία θεωρείται περιττή πολυτέλεια. Η εξουσία των παραπάνω σχηματισμών εδράζεται στην καλλιέργεια του φόβου γενικώς και αυτού της ελευθερίας ειδικότερα. Ο φόβος και η καλλιέργειά του συνεπάγονται «προστάτες», «νονούς», «μάγους» και άλλους «φυλάρχους», οι οποίοι μόνον έτσι αποκτούν εξουσίες. Η καλλιέργεια του φόβου αφαιρεί από το άτομα κάθε αίσθημα ευθύνης και δημιουργίας και το καθιστά εξαρτημένο από κέντρα εξουσίας που κατά κανόνα είναι «ιδεολογικά» και πελατειακά.
Αυτά τα κέντρα εξουσίας έχουν κατακτήσει εδώ και χρόνια την Ελλάδα και δεν πρόκειται να αφήσουν την κοινωνία να δραπετεύσει από την φυλακή τους. Θέλουν τους πολίτες εγκλωβισμένους, παραπληροφορημένους και πειθήνιους. Μια νεολαία δημιουργική, φιλελεύθερη και γόνιμη είναι καταστροφή γι αυτά τα κέντρα εξουσίας και τα κατεστημένα συμφέροντά τους. Προτιμούν, έτσι, όσοι νέοι διαθέτουν κάποιες ικανότητες και είναι σχετικά απελευθερωμένοι, να φεύγουν. Διότι, όσο κάθονται στην Ελλάδα της παρακμής και της παραπληροφορήσεως, είναι λίαν επικίνδυνοι. Μπορεί αύριο να ξεσηκωθούν και να ζητήσουν περισσότερη ελευθερία.
Εξάλλου, για να αποτραπεί μια τέτοια εξέλιξη, τα προαναφερθέντα κέντρα εγκατέστησαν στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα κομματικούς στρατούς και εμπόρους ναρκωτικών και φόβου. Δημιούργησαν τις ορδές των δήθεν «αγανακτισμένων», που δεν είναι τίποτε περισσότερο από πραιτωριανοί της εξουσίας των ολίγων. Οι διάφοροι «μπαχαλάκηδες» και οι όμοιοί τους μόνον να καταστρέφουν γνωρίζουν, γιατί ο μεγάλος εχθρός τους είναι η δημιουργία.
Μπροστά λοιπόν στην κρίση και τα αδιέξοδά της. η μεγάλη ανατροπή που θα μπορούσε να συμβεί στην χώρα μας είναι να αποκτήσει μία «επιχειρούσα νεολαία». Μία νεολαία απαλλαγμένη από τον φόβο και την αθλιότητά του, που θα μπορούσε να ανοίξει ορίζοντες και να γκρεμίσει το τείχος της ανελευθερίας –διότι αυτό είναι το πρόβλημα της χώρας.