Γράφει ο Κυριάκος Α. Οικονόμου

Δημοσιεύθηκε στην Εστία στις 25 Ιανουαρίου 2014

Η εκλογική συμπεριφορά των Ελλήνων μοιραίως παραπέμπει σε έναν βαρύ μεν, πλην πραγματικό χαρακτηρισμό

         Κατά τον Carlo M. Cipolla («Οι βασικοί Νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας», Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ) και σύμφωνα με τον τρίτο βασικό νόμο της ηλιθιότητας, «ηλίθιος ονομάζεται το άτομο που οι πράξεις του προκαλούν ζημιές σε ένα άλλο άτομο ή μια ομάδα ατόμων χωρίς το ίδιο να αποκομίζει κέρδη, ενώ πιθανά να υφίσταται ακόμη και ζημιές».

Σήμερα λοιπόν, μεγάλη μερίδα απαντώντων στις τρέχουσες δημοσκοπήσεις εμμένει σε αυτοκαταστροφική συνταγή. Με συνθήματα τύπου «μισέλλην», «γερμανοτσολιάς», «πέμπτη φάλαγγα» και άλλα παρόμοια, φέρεται έτοιμη να επαναλάβη τα λάθη του παρελθόντος. Χαρακτηρίζει την σημερινή πολιτική «νεοφιλελεύθερη» και θεωρεί ότι ο τόπος μπορεί να επιστρέψη στο παρελθόν και να αναστηθή το καθεστώς της …δανεικής αστακομακαρονάδας!

Ενδεχομένως η συμπεριφορά της πλειονότητας των Ελλήνων να οφείλεται στην ελλιπή ή και σκόπιμη παραπλανητική ενημέρωση. Ίσως να οφείλεται και στην απαιδευσιά και ημιμάθεια ευρέων στρωμάτων του ελληνικού λαού, ως προς την οικονομική πραγματικότητα.

Διότι πως να εξηγηθεί η κυρίαρχη θέση, πως για όλα τα δεινά τα οποία υφίστανται σήμερα οι πολίτες φταίνε τα «ξένα κέντρα αποφάσεως» και οι «σκοτεινοί εχθροί της πατρίδος»; Ή ακόμη ότι μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινής γνώμης πιστεύει ότι κάποιοι «μας ψεκάζουν»!

Σημαντική μερίδα των ψηφοφόρων θεωρεί ότι η τυχόν άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία δεν θα φέρει ριζικές ανατροπές. Και επικαλείται το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80, που ήλθε στην εξουσία με ανατρεπτικά συνθήματα του τύπου «έξω από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ», τα οποία τελικώς δεν πραγματοποίησε.

Όμως όσοι τα λένε αυτά, προδήλως προς εφησυχασμό των «νοικοκυραίων», παραβλέπουν ότι οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ ήταν συνεπείς στον επαγγελλόμενο «τρίτο δρόμο» προς τον σοσιαλισμό. Υπενθυμίζεται ότι τότε:

• Ταυτίσθηκε το κράτος-διοίκηση με το κυβερνών κόμμα, όσο ποτέ άλλοτε. Μία από τις πρώτες αποφάσεις της Κυβερνήσεως Παπανδρέου ήταν η κατάλυση της διοικητικής ιεραρχίας, με την κατάργηση των θέσεων γενικών διευθυντών όλων των υπουργείων και την αντικατάσταση τους από εγκάθετους συμβούλους «πρασινοφρουρούς»

• Το συντριπτικό ποσοστό παραγωγής Εθνικού Προϊόντος μετετέθη σε κρατικές ή ημικρατικές επιχειρήσεις. Δημιουργήθηκαν κεντρικά (κομματικά) συντονιζόμενοι αγροτικοί συνεταιρισμοί. Προωθήθηκαν κατευθυνόμενοι συντεχνιακοί μηχανισμοί και εδραιώθηκε νομοθετικό πλέγμα επίσης κομματικά κατευθυνόμενης τοπικής αυτοδιοίκησης.

• Δημιουργήθηκε νέα τάξη κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών και καταδικάσθηκε σε μαρασμό η υπό της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στηριζόμενη βιομηχανία, ο τουρισμός και οι επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών. Ο ρόλος της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας περιορίσθηκε σε δορυφόρο-προμηθευτή των εν συγκρίσει γιγαντιαίων κρατικών και ημικρατικών επιχειρήσεων.

• Η μακροοικονομική πολιτική μετετράπη σε κεντρικά (κομματικά) κατευθυνόμενη επιδοματική πολιτική. Και με τον τρόπο αυτό δημιουργήθηκαν ευρύτατα στρώματα θνησιγενών και ανταγωνιστικά ανύπαρκτων μικρομεσαίων επιχειρήσεων, οι οποίες εστηρίζοντο σχεδόν αποκλειστικώς στα επιδόματα αλλά και στην υποθαλπόμενη φοροδιαφυγή.

• Τέλος, δια των διαφόρων «ινστρουχτόρων» στον χώρο της Παιδείας σε όλες τις βαθμίδες της, καθώς και στα μέσα επικοινωνίας, επεχειρήθη και εν πολλοίς επετεύχθη η διαστρέβλωση της προσφάτου ελληνικής ιστορίας.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών των το βιώνουμε σήμερα. Και είναι προϊόν της διαχρονικής ετυμηγορίας των Ελλήνων εκλογέων, που με τις επιλογές τους «προκαλούν ζημία εις εαυτούς και αλλήλους χωρίς να επιτυγχάνουν ουσιαστικό όφελος για κανένα». Δηλαδή των κατά Cipolla «ηλιθίων»!

Όμως στην σύγχρονη Ελλάδα κυριαρχεί και μια άλλη άποψη ως προς το ποιος ευθύνεται για τα εκάστοτε δεινά. Ο έτερος βραχίονας της κακοδαιμονίας, είναι ο εξουσιαστής-«κακοποιός», τον οποίο εν τούτοις οι ίδιοι οι ψηφοφόροι έχουν εκλέξει.

Κατά τον Cipolla, ο «κακοποιός» είναι εκείνος ο οποίος προσπορίζει στον εαυτό του ωφέλεια επί ζημία του άλλου. Πλην όμως ανήκει και αυτός εις τους «ηλιθίους», καθόσον αδυνατεί να συλλάβει και να μετέλθει μεθόδους, αποτέλεσμα των οποίων θα ήταν ο προσπορισμός οφέλους στον εαυτό του χωρίς ταυτοχρόνως να προκαλέσει ζημία στους άλλους. Την ζημία των άλλων αποδέχεται ως συνισταμένη στη δημιουργία του δικού του κέρδους.

Το πολιτικοκοινωνικό μας σύστημα παρουσιάζει κατά την τελευταία τριακονταετία εντόνως τα χαρακτηριστικά του συνδυασμού της εξουσιαστικής και της οικονομικής ωφέλειας σε διάφορες ομάδες, είτε κοινωνικές είτε πολιτικές. Συχνά, μάλιστα, της συμπτώσεως των δύο ωφελειών σε ένα και το αυτό πρόσωπο, επί ζημία των πολλών.

– «Ηλίθιοι», επομένως, είναι οι επιμένοντες σε επιλογές «κακοποιών ηλιθίων»!

Δυστυχώς η ηλιθιότης είναι ακατανίκητη. Η συμπεριφορά του «ηλιθίου» είναι τόσο απρόσμενη, ώστε η λογική αδυνατεί να την προλάβει και να την αντιμετωπίσει. Η μάχη διεξάγεται μάλλον με άνισους όρους. Οι Έλληνες πολίτες, αφού κατεστράφησαν με τις ολέθριες επιλογές τους, ετοιμάζονται να επιφέρουν εις εαυτούς ακόμη μεγαλύτερη ζημία.