Γράφει ο Παύλος Αλεξιάδης

Δημοσιεύθηκε στο allwrite.gr στις 19 Φεβρουαρίου 2014

Το μίσος θεωρείται κάτι το κακό και απεχθές δεν είναι πάντα όμως έτσι . Το μίσος είναι η ιερή αγανάκτηση που νιώθουν οι ισχυρές και σθεναρές καρδιές, όπως θα έλεγε και ο Ζολά. Η ιερή αγανάκτηση που σε μετατρέπει σε δυναμικό πομπό των ιδεών σου την ώρα που βλέπεις την κοινωνία να εξαχρειώνεται. Την στιγμή που το βλέπεις αυτό δεν μπορεί να σου έρθει άλλη λέξη στο μυαλό εκτός από την λέξη «Μισώ».

Μισώ όλους αυτούς που εκμεταλλεύονται μέσω των «κίτρινων» ΜΜΕ και του «κακού» διαδικτύου την αφέλεια, την αμάθεια και την αρχέγονη τυφλή τάση του Έλληνα για αμφισβήτηση και επανάσταση , μετατρέποντας τον με αυτόν τον τρόπο σε ένα σαρκοβόρο μόρφωμα που δεν ονομάζεται πλέον λαός αλλά όχλος, που έχει μάθει να αναμασά σκουριασμένα , άκαιρα και γραφικά συνθήματα .

Ο όχλος είναι σαν το κοπάδι και κάθε κοπάδι έχει τον θεό του, το είδωλο του στο βωμό του οποίου θυσιάζει την δύναμη της ανεξαρτησίας του μυαλού του. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργούνται τα τέρατα που καταστρέφουν την δημοκρατία και την βάφουν με το αίμα των θυμάτων τους.

Μισώ τους δογματικούς ανθρώπους που εκμεταλλεύονται την αιώνια μωροπιστία της χώρας μας για ίδιον όφελος, που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα σε αυτόν τον τόπο, κάνοντας με αυτόν τον τρόπο την αλήθεια του χθες – αν θεωρήσουμε ότι ήταν όντως αλήθεια – αλήθεια του σήμερα. Χωρίς να καταλαβαίνουν ότι βρισκόμαστε σε πορεία και τα τοπία, οι καταστάσεις και οι συνήθειες αλλάζουν.

Όλοι αυτοί οι δογματικοί είναι αυτοί που τώρα ,φουσκωμένοι και αόμματοι από φιλοδοξία, κολακεύουν κάτι ανθρώπους που πούλησαν την ψήφο τους για μια θέση στο δημόσιο ή που βολεύτηκαν στο «κλειστό» του επαγγέλματος τους, ότι τώρα που η κρίση ζητά το μερτικό της αλλαγής από την χώρα δεν θα επέλθει σε αυτήν καμία μεταρρύθμιση, καμία αλλαγή. Για αυτό όλοι αυτοί οι δογματικοί θα χαθούν, γιατί όποιος πορεύεται με τον λαϊκισμό, το θράσος και το ψέμα και όχι με την αλήθεια χάνεται και παίρνει αναγκαστικά λάθος πορεία.

Μισώ την ιδιοποίηση της δημοκρατίας προς όφελος μιας ολότελα προσωπικής «δημοκρατίας» του τύπου «κάνω ό,τι μου γουστάρει γιατί ζούμε στην Ελλάδα» και αναζητά προνόμια μετ’ απολαβών για τους ημετέρους. Μιας νοοτροπίας που υπαγορεύει την ύπαρξη δικαιωμάτων χωρίς υποχρεώσεις από την μεριά του ατόμου όπως τις κινητοποιήσεις των αγροτών που γίνονται, ως επί των πλείστων, από νοσταλγία για παλιές πολιτικές του τύπου «Όλα τα κιλά όλα τα λεφτά» . Όμως η δημοκρατία δεν μπορεί να σημαίνει, θεωρητικά δικαιοσύνη για όλους και πρακτικά προνόμια μετ’ απολαβών για τους λίγους, τους «προνομιούχους» και τους ημέτερους.

Μισώ τον αδιάντροπο πάταγο που κάποιοι ,σύγχρονοι γελωτοποιοί αλλά ουσιαστικά φιλόδοξοι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, προξενούν με χυδαίες χειρονομίες και φράσεις που εξευτελίζουν (αντί να σατιρίζουν) τον άνθρωπο και γενικότερα την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Άτομα όπως ο Λαζόπουλος που βλέπω τη φιλοδοξία του να χρειάζεται τους Έλληνες, αλλά δεν βλέπω τους Έλληνες κατ’ ελάχιστο να χρειάζονται την φιλοδοξία του. Και να ήταν και ο μονός που το κάνει αυτό πάει καλά. Δυστυχώς όμως έχει ανοίξει με τον τρόπο του σχολή που βγάζει νέους μιμητές, μια σχολή «εκχυδαϊσμού» της Ελλάδας.

Το κείμενο που μόλις διάβασε ο αναγνώστης δεν είναι ένα παραλήρημα μίσους, όπως μπορεί να πουν πολλοί από τους θιγόμενους, αλλά είναι μια κατάθεση της ψυχής μου, μιας ψυχής που πιστεύει ότι η λογική της δημοκρατίας απαιτεί άτομα με ικανότητες και όχι προπαγανδιστές, δογματικούς ψεύτες, λαμόγια – τζάμπα μάγκες και φιλόδοξους εξευτελιστές .

Πηγή: Allwrite.gr