Γράφει ο Τηλέμαχος Μαράτος

Δημοσιεύθηκε στην Εστία στις 22 Φεβρουαρίου 2014

Τιμολόγιο ΔΕΗ

Το θέμα της ενέργειας και του κόστους της είναι τόσο πολύπλοκο ώστε όποιος αποπειραθεί να το περιγράψει, σε ένα κείμενο, αισθάνεται ένα δέος αντικρύζοντας την έκταση και τις διάφορες παραμέτρους. Καλύτερα να ασχοληθεί με κάτι απλούστερο και εύληπτο. Γιατί αν ο ίδιος δεν μπορεί να το παρουσιάσει κατά απλό και κατανοητό τρόπο, πόσο μάλλον ο αναγνώστης που δεν έχει διάθεση να βασανισθεί σε μια προσπάθεια που του θυμίζει προετοιμασία για σχολικές εξετάσεις.

Ωστόσο, υπάρχουν πλευρές απλές και πασίγνωστες από τις καθημερινές ειδήσεις, αυτό που λέμε «επικαιρότητα», και επειδή το θέμα «ενέργεια» έχει πρωταρχική και τεράστια σημασία για την επιβίωση της χώρας, αξίζει τον κόπο. Στο κάτω-κάτω από την επιβίωση της χώρας εξαρτάται η διαβίωση ενός εκάστου.

Αρχίζοντας από τα αδιαμφισβήτητα, καθημερινά, παρατηρούμε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της κοινωνίας σήμερα είναι το τεράστιο ποσοστό της ανεργίας. Συγχρόνως ακούμε για εργοστάσια που κλείνουν, με πιο εντυπωσιακά εκείνα που αποκαλούνται «ενεργοβόρα», που χρειάζονται δηλαδή μεγάλες ποσότητες ενέργειας, κυρίως ηλεκτρικής. Εντύπωση έκανε στους τηλεθεατές πρόσφατη εκπομπή-ρεπορτάζ  (Τ. Τέλογλου) όπου είδαμε τεράστια εργοστάσια, με εκατοντάδες εργάτες, να κλείνουν, ή να σκέπτονται να κλείσουν. Ο λόγος είναι (απλουστευτικά) ότι μετά την κατάρρευση της οικοδομικής δραστηριότητας στην Ελλάδα η επιβίωση τους εξαρτάται από τις εξαγωγές. Εξαγωγές όμως που βασίζονται στην ανταγωνιστικότητα, δηλαδή καλύτερες, ή παρόμοιες, τιμές με τους ξένους.

Οι χαμηλές τιμές όμως επιτυγχάνονται μόνο όταν υπάρχει λογικό κόστος. Το κόστος είναι το άθροισμα πολλών παραγόντων, αλλά κυρίως, το κόστος της ενέργειας (π.χ. Ηλεκτρικού ρεύματος) και της εργασίας. Όσον αφορά το κόστος της εργασίας, υπάρχουν εργοστάσια όπου οι εργαζόμενοι συμφώνησαν να ελαττώσουν τις αποδοχές τους για να αποτρέψουν το κλείσιμο του εργοστασίου. Δεν μπορούν όμως να ελαττώσουν το τιμολόγιο της ΔΕΗ όπου συμβαίνουν διάφορα παρανοϊκά.

Όλοι γνωρίζουν ότι η ΔΕΗ είναι ένας – αποτελεσματικός – φοροεισπρακτικός μηχανισμός. Εδώ θα σχολιάσουμε μόνον μία πλευρά του τιμολογίου. Αυτή που ονομάσαμε παρανοϊκή. Εκτός από τον ΕΦΚ (Ειδικό φόρο κατανάλωσης) και το ΕΙΔ.ΤΕΛ. (Ειδικό τέλος) 5%, το σοβαρότερο είναι το ΕΤΜΕΑΡ δηλαδή «Ειδικό Τέλος Μείωσης Εκπομπών Αερίων Ρύπων». Σύμφωνα με την ΔΕΗ «…αυτό προορίζεται για την αποζημίωση των παραγωγών ηλεκτρικής ενέργειας από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ)». Δηλαδή των ανταγωνιστών της ΔΕΗ!!! (Κατά το Spiegel όλες οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας δεν έχουν μειώσει ούτε ένα γραμμάριο εκπομπών CO2 στην Ευρώπη.) Εκτός εμμέσως, προσθέτω, μέσω του κλεισίματος των εργοστασίων που πιθανόν να είναι και το ζητούμενο του οικολογικού οράματος.

Το κόστος της ενέργειας (20 έως 50% του συνολικού) έχει αυξηθεί τόσο ώστε η Ελληνική Βιομηχανία να πληρώνει από 30 έως 100% ακριβότερα το ρεύμα από τους ανταγωνιστές της.

Αλλά και η ΔΕΗ η ίδια υφίσταται την ανάγκη να αυξάνει τα τιμολόγια της με πρόσθετο κόστος: εκείνο της εργασίας. Τα τελευταία χρόνια ήρθαν στο φως οι πρακτικές των συνδικάτων που είναι άλλο ένα παράδειγμα… ενεργειών εναντίον της επιχειρήσεως από την οποία ζούνε. Είδαμε (στο ίδιο ντοκυμανταίρ) αναφορά σε συνολικές μεσαίες αποδοχές του υπαλλήλου στην Πτολεμαΐδα στα 70.000 Ευρώ ετησίως! (Επί πλέον των εκπτώσεων στα τιμολόγια της ΔΕΗ κ.α.). Προσθέσατε εδώ το κόστος των απεργιών με την παραδοσιακή, και τακτική, ομηρία της χώρας με την απειλή black-out.Δυστυχώς όμως οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας δεν αρκούν ως εναλλακτική πηγή, ούτε κατά το ελάχιστο, όταν οι εργατοπατέρες «κατεβάσουν τους διακόπτες». Διότι πότε φυσάει, και πότε δεν φυσάει, για να γυρίσουν οι ανεμόμυλοι.

Βρέξει-χιονίσει όμως τα τιμολόγια της ΔΕΗ θα επιβαρύνονται με τα «Τέλη υπέρ Τρίτων» επί δικαίων και αδίκων. Εργοστάσια μηχανεύονται ότι μπορούν για να ελαττώσουν το κόστος του ρεύματος. Όπως π.χ. να αρχίζουν την λειτουργία τα… μεσάνυχτα (!) για να επωφεληθούν μειωμένου τιμολογίου όταν η ΔΕΗ δεν έχει τι να κάνει το ρεύμα λόγω της μειωμένης κατανάλωσης. Αυξάνοντας όμως έτσι το εργατικό κόστος.

Το ζήτημα είναι κεφαλαιώδους σημασίας. Εάν κλείνουν τα εργοστάσια λόγω του απαγορευτικού κόστους – όχι της ενέργειας, αλλά των φόρων – της ΔΕΗ, σε στενή συνέργεια με την εργατική νομοθεσία και τα συνδικάτα, η ανάπτυξη υφίσταται ένα καίριο πλήγμα πριν προλάβει να αρχίσει.