Γράφει η Χριστίνα Ταχιάου

Δημοσιεύθηκε στο protagon.gr στις 9 Μαρτίου 2014

bono

Ο Μπόνο ύμνησε το υπέροχο αυτό δημιούργημα της ΕΕ, θέλησε να δώσει προοπτική, πνοή, ζωντάνια, ελπίδα. Δε σταμάτησε στιγμή την κριτική του, αλλά ούτε και την εμψύχωση και την προσήλωση στο όραμα

 

Τι ήταν κι αυτό! Παρουσιαστές ειδήσεων στην τηλεόραση να εκφωνούν χαιρέκακα την είδηση ότι ο Bono, τραγουδιστής των U2, είπε στη Μέρκελ και την τρόικα «Μας πηδήξατε», sites, ραδιοφωνικές εκπομπές κι εφημερίδες να ανακοινώνουν με άκρατο ενθουσιασμό την αντιστασιακή δράση του Bono απέναντι στους τρισκατάρατους, στους οποίους «τα έχωσε».

Επειδή φυσώ και το παγωτό εκτός απ’ το γιαούρτι, είπα να δω τι γράφεται στο εξωτερικό για τη συγκεκριμένη ομιλία, άσε δε που δεν κατάλαβα απ’ την εγχώρια showbiz -συγνώμη, journalism biz ήθελα να πω!- τι δουλειά ακριβώς είχε ένας τραγουδιστής στο συνέδριο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο Δουβλίνο και για ποιο λόγο υπήρξε κεντρικός ομιλητής του. «Λες να πήγε για να κάνει ακτιβιστική κίνηση;» σκέφτηκα. Όχι πως δεν τον είχα ικανό να κάνει πολλά για να τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας επάνω του. Έτσι κι αλλιώς, υπάρχουν αρκετά σημάδια υποκριτικής συμπεριφοράς.

Με το πρώτο γκουγκλάρισμα, βρήκα ότι τον κάλεσε ο Taoiseach, λέξη που άκουσα αρκετές φορές να αναφέρεται στο βίντεο κι αναθεμάτιζα την άγνοιά μου, μέχρι να μάθω τι σημαίνει, νομίζοντας ότι είναι ινδιάνικο όνομα. Ο Taoiseach είναι ο Ιρλανδός επικεφαλής της κυβέρνησης, ο “chief” της αυτήν την εποχή, ο Enda Kenny. Ο Bono εκλήθη ως επιφανής εκπρόσωπος της καμπάνιας “One” (καμιά σχέση με την Ο.Ν.Ε.), ενάντια στην ακραία φτώχεια, γι’ αυτό και στη διάρκεια της ομιλίας του δείχνει το μπλουζάκι που φορά. Η “One” υποστηρίζει ότι είναι σημαντικότατο οι Ευρωπαίοι ηγέτες να θεσπίσουν μέτρα προκειμένου να δυσκολευτεί η διακίνηση χρήματος ανά τον κόσμο «κρυφά». “Tell European leaders to make sure that everyone can access information about who really owns and controls companies and trusts, so we can fight the phantom firms that help rob poor countries of billions” γράφουν στην ιστοσελίδα τους, αλλά με τόσο μεγάλο ποσοστό Ελλήνων να έχει χρήματα ανά τον κόσμο, δεξιά κι αριστερά, δεν νομίζω να βρει εδώ η καμπάνια υποστηρικτές.

Παραδόξως, δεν βρήκα πουθενά τον τίτλο «Κυρία Μέρκελ, μας πηδήξατε», αν και, απ’ ό,τι είχα ακούσει, ο Bono είχε αναφερθεί στον λαό της Ιρλανδίας, οπότε λογικά θα έπρεπε να υπάρχει στους τίτλους των media της χώρας. Αντίθετα, όλοι στέκονταν στην αποστροφή του “I’d love to say it was the Troika but I think it was despite the Troika. The Irish people bailed the Irish people out” και μεταφράστε το μόνοι σας, διότι εμένα δε θα με πιστέψετε άμα το γράψω. Μην ξεχάσετε, βέβαια, να μεταφράσετε τα “I’d love to” και “I think”, προκειμένου να φανεί η ευγένεια και το ακριβές ύφος με το οποίο το είπε.

Έβαλα, λοιπόν, να ακούσω την 22 λεπτών ομιλία του Bono, βαριεστημένη, ήταν και μεσημέρι, άσε δε που μετά το “Rattle and Hum” του 1988 δε μ’ ενθουσίασαν ξανά οι U2. Από το πρώτο λεπτό, όμως, ο τύπος μου τράβηξε την προσοχή. Στο πεντάλεπτο επάνω ήθελα να του σφίξω το χέρι, στο δεκάλεπτο να τον αγκαλιάσω, στο τέταρτο να τον φιλήσω και στο εικοσάλεπτο να κλαίω στην αγκαλιά του γιορτάζοντας τη νίκη του έναντι του Τσίπρα, του Φέρχοφστατ, του Σουλτς και του ντουέτου Μποβέ – Κέλλερ των Πράσινων στην προεδρία της Ε.Ε. Εννοείται ότι εγώ θα ήμουν η επικεφαλής της καμπάνιας “BONO FOR PRESIDENT”!

Δεν του το είχα. Δεν το είχα για κανέναν, ειλικρινά. Δεν περίμενα ότι είναι δυνατόν να έχει εκφωνηθεί ενώπιον Ευρωπαίων ηγετών ένας τόσο δυνατός, μεστός, συναρπαστικός, δυναμικός, κριτικός λόγος. Ένας λόγος βαθύτατα ευρωπαϊκός, ενωτικός αλλά και αυτοσαρκαστικός για έναν ολόκληρο λαό! Την ώρα που ο Bono μιλούσε, δεν ήταν απλά Ιρλανδός: ήταν ο απόλυτος Ευρωπαίος! Κι εγώ που τον άκουγα, ήμουν και Ιρλανδέζα και Σλοβένα και Ισπανίδα κι ό,τι θες: ήμουν Ευρωπαία.

Και τι δεν είπε! Αφού φρόντισε να εξυψώσει τους συμπατριώτες του ενώ, ταυτόχρονα, σάρκαζε το πνεύμα «Από εμάς τους Ιρλανδούς ξεκίνησαν όλα τα καλά» με ατάκες του στιλ «Είπα στον Τζόνι Κας ότι η country μουσική είναι ιρλανδέζικη», αφού έδειξε (γελώντας) δυσαρέσκεια απέναντι στον Taoiseach λέγοντας «Δεν μπορώ να τον ευχαριστήσω επειδή μου είπε ότι προτιμά τον Μπρους Σπρίνγκστιν απ’ τους U2», αφού διατράνωσε την υπερηφάνεια και την πίστη του στον ιρλανδικό λαό, κάπου είπε “Irish people were screwed up” που μεταφέρθηκε από την εγχώρια showbiz –συγνώμη, journalism biz ήθελα να πω!- ως «Κυρία Μέρκελ μας πηδήξατε». Αναφέρθηκε αρκετά στα όσα πέρασαν οι Ιρλανδοί, αλλά όχι με το γνωστό κλαψιάρικο, καταγγελτικό ελληνικό τρόπο, κοινό από τον Βερύκιο μέχρι την Μιχαλονάκου: περήφανα, με αξιοπρέπεια, εξυψώνοντας τους Ιρλανδούς και δείχνοντας εμπιστοσύνη κι ευγνωμοσύνη για τη συμμετοχή της χώρας του στο υπέροχο αυτό πράγμα που λέγεται «Ευρώπη».

“I LOVE EUROPE” είπε, κι ήθελα να βγω στο μπαλκόνι και να αρχίσω να φωνάζω «ΑΚΟΥΣΤΕ ΡΕ ΤΙ ΕΙΠΕ Ο BONΟ». Ύμνησε το υπέροχο αυτό δημιούργημα, θέλησε να δώσει προοπτική, πνοή, ζωντάνια, ελπίδα. Δε σταμάτησε στιγμή την κριτική του, αλλά ούτε και την εμψύχωση και την προσήλωση στο όραμα. Δήλωσε οπαδός της περαιτέρω ένωσης, της αληθινής ένωσης της Ευρώπης. “Europe is a thought that needs to become a feeling”, είπε. Έφτασε στο σημείο να πει “Capitalism can be a great thing, I should know”. Μετέδωσε ένα απίστευτο πάθος για την Ευρώπη: “Europe cannot just be the legal alternative to extreme nationalism; it must become the passionate alternative.”

Πιστεύω ότι η ομιλία του Bono θα έπρεπε να διδάσκεται σε όλα τα σχολεία όλης της Ευρώπης. Δεν ξέρω αν είναι υποκριτής, αν αποφεύγει να πληρώνει φόρους, αν εκμεταλλεύεται τα πάντα για τη δημοσιότητα, αλλά ξέρω τι είπε: “I LOVE EUROPE”.
Μας πήδηξες το μυαλό, ρε Bono. Άντε τώρα να βγουν τα λόγια σου από κει μέσα…

Αν θέλετε κι εσείς να πάθετε το ίδιο, δείτε εδώ.

Πηγή: Protagon