Γράφει ο Κώστας Στούπας

Δημοσιεύθηκε στο Capital στις 13 Μαρτίου 2014

 

Κάθε θαύμα λαμβάνει χώρα μια φορά. Το ίδιο και οι μεγάλες καταστροφές. Η  έλευση του Ανδρέα Παπανδρέου στη μεταπολίτευση μοιάζει με θαύμα που είχε καταστροφικό τέλος.

Στο ίδιο μοτίβο εξελίσσεται και το μοτίβο της μίμησης του ίδιου εγχειρήματος από τον κ. Τσίπρα.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου στις εκλογές του 1974 κέρδισε το 13,50%, στις εκλογές του 1997 25,34% και στις εκλογές του 1981 48,07%.

Ο ΣΥΡΙΖΑ από 4,60% στις εκλογές του 2009, το Μάη του 2012 εκτινάχθηκε στο 16,78% και τον Ιούνη της ίδιας χρονιάς στο 26,89% με το πρώτο κόμμα, τη ΝΔ, να κερδίζει τις εκλογές με 29,66%.

Οι ομοιότητες τελειώνουν εδώ.

Δύο χρόνια αργότερα οι δημοσκοπήσεις συγκλίνουν πως και τα δύο μεγάλα κόμματα βρίσκονται κάτω από τα ποσοστά των τελευταίων εκλογών. Αυτό είναι φανερό πλέον και από τα δημόσια συμφραζόμενα των στελεχών της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Για την κυβέρνηση υπάρχει η αιτιολογία πως κέρδισε τις εκλογές με ένα πολιτικό λόγο με αντιμνημονιακές αιχμές και εφάρμοσε μια λίγο τροποποιημένη εκδοχή του μνημονίου. Εφάρμοσε επίσης μια πολιτική σκληρής φορολόγησης κυρίως όσων δεν μπορούν να αποφύγουν τηΝ φορολογία, εξαρθρώνοντας κυρίως τη μεσαία τάξη που είναι και η πολιτική της ραχοκοκαλιά. Κατά συνέπεια η υστέρηση στις δημοσκοπήσεις έναντι των αποτελεσμάτων των τελευταίων εκλογών αποτελεί μια λογική συνέπεια παρά τη δυναμική συσπείρωση που εξασφαλίζει η άσκηση και νομή της εξουσίας.

Παρά τις περί του αντιθέτου αρχικές εκτιμήσεις, στην ίδια μοίρα βρίσκεται και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τούτο αποτελεί πεδίο προβληματισμού για τις πολιτικές εξελίξεις καθώς αν ένα κόμμα που έχει υποσχεθεί σε όλους τα πάντα (μέχρι και επιστροφή στα προ κρίσης επίπεδα της ευημερίας με δανεικά για μισθούς και συντάξεις) δεν καταφέρνει δυο χρόνια μετά τις τελευταίες εκλογές και απέναντι σε μια κυβέρνηση που έχει εφαρμόσει την αντιδημοφιλέστερη πολιτική μετά τον πόλεμο, να έχει μια ευδιάκριτη δημοσκοπική διαφορά, τα γεγονότα πρέπει να προβληματίζουν.

Τα περί συνωμοσίας των δημοσκοπών δεν αποτελούν επαρκή ερμηνεία.

Η άσκηση του ρόλου της αξιωματικής αντιπολίτευσης μοιάζει με την κίνηση με ποδήλατο, αν δεν κινείται προς τα εμπρός πέφτει, αν κινηθεί προς τα πίσω τσακίζεται.

Η μανιέρα της επανάληψης της πορείας του Ανδρέα Παπανδρέου προς την εξουσία με τα διαδοχικά εκλογικά άλματα φαίνεται πως ανατρέπεται.

Η ανατροπή της προσδοκίας της εξουσίας όμως δεν είναι εύκολο να περάσει με μια στασιμότητα των εκλογικών ποσοστών και κατά συνέπεια του πολιτικού σκηνικού.

Κατ΄ αυτήν την έννοια οι επερχόμενες ευρωεκλογές είναι πιθανό να δρομολογούν πολιτικές εξελίξεις που θα ανατρέψουν συνολικά το πολιτικό σκηνικό της μεταπολίτευσης.

Το μεταπολεμικό και μεταπολιτευτικό οικονομικό μοντέλο που χρεοκόπησε ήδη αποσαρθρώνεται και η τράπουλα ξαναμοιράζεται.

Η δημαγωγία ως πολιτική πρόταση…

Ο κ. Τσίπρας πολλαπλασίασε την εκλογική δύναμη του κόμματός του υποσχόμενος σε όλους τα πάντα με βασικό τροφοδότη ένα κράτος με άδεια ταμεία.

Απευθύνθηκε στο θυμικό μιας μεγάλης ημερίδας ψηφοφόρων μιμούμενος τον Ανδρέα Παπανδρέου ο οποίος έφερε ευημερία όχι με ανάπτυξη αλλά με δανεικά, ανεβάζοντας το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ σε επίπεδα χρεοκοπίας ήδη από την πρώτη τετραετία. Από τότε η χώρα ζούσε συνεχώς στη σκιά μιας αναβαλλόμενης χρεοκοπίας.

Ο κ. Τσίπρας ανήκει στη γενιά που αδιαφορεί για την αρχεία ελληνική γραμματεία και τον συντηρητικό Αριστοφάνη.

Αν τα γνώριζε θα γνώριζε και τους Ιππης, την ιστορία όπου περιγράφεται ο τρόπος με τον οποίο εξουδετερώθηκε ο δημαγωγός Παφλαγόνας από τον αλλαντοπώλη το Αγοράκριτο.

Η ετοιμολογία της λέξης αλλαντικό έχει να κάνει με το περιεχόμενό του. Ήτοι, ένα προϊόν εντός του οποίου συνωθούνται αλλά αντί άλλων υλικά. Υλικά που μπορεί να είναι άσχετα μεταξύ τους αλλά η απόκλισή τους βγάζει ένα θελκτικό αποτέλεσμα.

Έτσι συμβαίνει και με τον πολιτικό λόγο όταν όπλο σου είναι η υπόσχεση σε όλων των πάντων, κάποιος μπορεί να βρεθεί να υποσχεθεί περισσότερα ή οι πελάτες σου να βαρυστομαχιάσουν από τις αντιφάσεις των υλικών.

Πηγή: Capital