Γράφει η Αλεξάνδρα Στεφανοπούλου

Δημοσιεύθηκε στην Εστία στις 15 Μαρτίου 2014

Θα πίστευε κανείς ότι με τόσες Αριστερές έχει κορεσθεί ο χώρος που διατίθεται για τα κόμματα αλλά προφανώς πρόκειται για λανθασμένη εκτίμηση

Ένα είδος που ευδοκιμεί ιδιαίτερα στον τόπο μας είναι οι Αριστερές – ηχητικά κάνει ομοιοκαταληξία με τις… γυαλιστερές της Καθαρής Δευτέρας. Γράφω «Αριστερές» επειδή είναι πολλές και διάφορες, ενώ συνεχώς εμφανίζονται και καινούργιες ποικιλίες. Μια φορά και ένα καιρό όταν κάποιος έλεγε ότι είναι αριστερός, σήμαινε ότι ψηφίζει ΚΚΕ αφού μόνο μία Αριστερά υπήρχε. Στη συνέχεια βέβαια η Αριστερά διχοτομήθηκε και αποκτήσαμε δύο Αριστερές: την καθαρόαιμη του ΚΚΕ και το ΚΚΕ εσωτερικού. Όποιος ήταν σταλινικός ψήφιζε ΚΚΕ και όποιος ήθελε να παριστάνει τον κουλτουριάρη ψήφιζε τους «αναθεωρητές» τους ΚΚΕεσ. ή τις μετέπειτα παραλλαγές τους.

Μετά από κάποια φάση τα δύο κομμουνιστικά κόμματα μετασχηματίστηκαν σε ενιαίο Συνασπισμό της Αριστεράς, ενώ στις παρυφές τους έκαναν την εμφάνιση τους και οι ποικιλίες της άκρας Αριστεράς με διάφορα αρχικά Μου Λου Κου και Κου Μου Λου, τέτοια συνθηματικά που προσδιόριζαν την ιδεολογική τους τοποθέτηση, την οποία γνώριζαν αποκλειστικά οι ιδρυτές τους. Τα εν λόγω μορφώματα της Αριστεράς έγιναν γνωστά και ως εξωκοινοβουλευτικές Αριστερές επειδή δεν κατάφεραν ποτέ να στείλουν εκπρόσωπο τους στο Κοινοβούλιο.

Μετά την πτώση της Χούντας αναπτύχθηκε ένας νέος ορισμός της Αριστεράς που εισήγαγε το ΠΑΣΟΚ, η Κεντρο-αριστερά, η οποία επονομαζόταν και Σοσιαλισμός. Αυτή η νέα μορφή της Αριστεράς απορρόφησε τους αριστερούς από τις άλλες δύο Αριστερές και θριάμβευσε στις εκλογές του 1981. Για να μη μακρηγορούμε με τα γεγονότα του παρελθόντος προσγειωνόμαστε στην πραγματικότητα και μετράμε τις σημερινές ελληνικές Αριστερές.

Έχουμε πάντα, τιμή και καμάρι μας, τη γνήσια, αυθεντική Αριστερά του ΚΚΕ, που επέζησε με ατόφια την ιδεολογία της ακόμη και πέθανε ο μαρξισμός στην Σοβιετική Ένωση η οποία έγινε Ρωσία. Επιζεί ακόμη, αλλά ασθενεί βαρέως η Κεντρο-αριστερά του σοσιαλιστικού ΠΑΣΟΚ. Εξίσου επισφαλής είναι η υγεία και της Δημοκρατικής Αριστεράς, μιας ποικιλίας, η οποία αν και βρίσκεται μόλις στην νηπιακή της ηλικία δεν φαίνεται να διαγράφεται με αισιοδοξία το μέλλον της. Φθάνουμε τώρα στην Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία δεν είναι μία αλλά πολλές Αριστερές που ενώθηκαν, αλλά χωρίς να ενωθούν, κάτω από την ίδια στέγη από συμφέρον προκειμένου να εξασφαλίσουν την επιβίωση τους, πράγμα που θα ήταν αδύνατο έτσι και αναζητούσε μονομερώς οπαδούς καθεμιά από τις συνιστώσες Αριστερές χωριστά. Στο κομματικό σουπερμάρκετ του ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή διατίθενται Αριστερές των άκρων – άλλες των κάτω και άλλες των άνω άκρων – Αριστερές της μέσης ή του μεσαίου χώρου, Αριστερές της οπισθοδρομικής πορείας, Αριστερές της εμπροσθοφυλακής, Αριστερές του ευρώ και Αριστερές της δραχμής. Είναι και κάτι άλλες μικρότερες Αριστερές που δεν έχω συγκρατήσει τις ιδεολογίες τους.

Θα πίστευε κανείς ότι με τόσες Αριστερές έχει κορεσθεί ο χώρος που διατίθεται για τα κόμματα. Προφανώς όμως πρόκειται για λανθασμένη εκτίμηση επειδή μόλις προ ενός ή δύο μηνών γεννήθηκε η Αριστερά των 58 που μαζί με το ΠΑΣΟΚ φύτευσαν την Αριστερά της Ελιάς και μόλις προ μίας εβδομάδας ξεχύθηκε το Ποτάμι της Αριστεράς. Άντε τώρα να είναι κανείς αριστερός και να πρέπει να επιλέξει ποια Αριστερά να ψηφίσει!