Τόσα χρόνια ελάχιστους Έλληνες απασχόλησε πραγματικά η πολιτική. Από την άλλη πλευρά, οι Έλληνες πολιτικοί, ανεξέλεγκτοι από το εκλογικό σώμα, σπαταλούσαν το δημόσιο χρήμα όχι μόνον για να εξυπηρετήσουν τα ιδιωτικά τους συμφέροντα αλλά και διορίζοντας με ρουσφετολογικά κριτήρια τους πελάτες-ψηφοφόρους τους σε δημόσιες θέσεις και αξιώματα.

Απομυζητικοί θεσμοί-προϊόντα της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς όπως τα εργατικά συνδικάτα και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις συντήρησαν αυτό το αναξιοκρατικό και φύσει αντιπαραγωγικό σύστημα. Γιγάντωσαν ένα διεφθαρμένο κράτος-δυνάστη που – αντί να υπηρετεί και να εξυπηρετεί – ταλαιπωρεί και βασανίζει τον Έλληνα φορολογούμενο πολίτη. Η μισή Ελλάδα, το κράτος του δημοσίου εναντίον του άλλου μισού που δημιουργεί και παράγει για να ζουν τα παράσιτα.

Το ελληνικού τύπου σοβιέτ με σύμβολο την ασυνάρτητη γραφειοκρατία κατάφερε να αποχαυνώσει τον Έλληνα και να αποκοιμίσει τελικά την πολιτική του συνείδηση. Κατεδίωξε το δαιμόνιο επιχειρηματικό του πνεύμα ως αιρετικό. Όνειρα, προσωπικές επιδιώξεις και φιλοδοξίες συμβιβάστηκαν με συντεχνιακά προνόμια και μίζες.

Ακόμα και σήμερα πολλοί Έλληνες επιμένουν πεισματικά να κρύβουν το πρωτογενές έλλειμμα πολιτικής σκέψης πίσω από ιδεολογήματα η εφαρμογή των οποίων απέτυχε επανειλημμένως στο εργαστήρι της ιστορίας. Τα ντύνουν με έντονα συναισθήματα για να τα εξωραΐσουν και αρέσκονται να τα προπαγανδίζουν όπου βρίσκονται κι όπου σταθούν.     

Αρνούνται την πραγματικότητα. Οι πολιτικές της νεοσοσιαλιστικής ασυδοσίας μπορεί να οδήγησαν την Ελλάδα στην οικονομική χρεοκοπία αλλά οι αγανακτισμένοι πελάτες του χρεοκοπημένου ελληνικού κράτους θυμούνται με νοσταλγία τα οφέλη και τα προνόμια που αποκόμισαν άκοπα την εποχή της δανεικής ανάπτυξης.

Βάφτισαν πολύ βολικά ως “πρόοδο” την συντήρηση του ευνοιοκρατικού συστήματος. Αντιστρέφοντας τις έννοιες των λέξεων ο οπαδός της συντήρησης είναι για αυτούς ο προοδευτικός ενώ αυτός που πραγματικά επιθυμεί την πρόοδο, με την αλλαγή των θεσμών και την απελευθέρωση της οικονομικής δραστηριότητας, είναι ο συντηρητικός.

Δεν είναι σκέψη, δεν είναι λογική. Είναι απλά μια κακή συνήθεια που υποκατέστησε την σκέψη. Για κάθε θέμα υιοθετούν άκριτα το πολιτικώς ορθόν που υπαγορεύουν οι λογής λογής κήρυκες των σοσιαλιστικών ιδεολογημάτων. Ιστορικώς αποδεδειγμένα ανεδαφικές πολιτικές που παραβλέπουν το απλώς ορθόν.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η αριστερόστροφη κρατικίστικη ιδεοληψία εξοβέλισε, αφάνισε, κατέστρεψε την δημιουργική, γόνιμη, καρποφόρα πολιτική σκέψη του ελεύθερου ανθρώπου. Του σκεπτόμενου ανθρώπου. Του ανθρώπου χωρίς ταμπού και ιδεολογικά αμαρτήματα. Περιόρισε τον διάλογο σε μια απέραντη μονοφωνία της ήσσονος προσπαθείας, του κράτους-μπακάλη, του λαού χωρίς ηγεσία. Στο τέλος, χωρίς πολιτική!

Σήμερα διαπιστώνουμε πως ενώ ο σοσιαλισμός απέτυχε η δύναμη του σοσιαλιστικού δόγματος στην Ελλάδα συνίσταται, παραδόξως, στην αδυναμία πολλών συμπατριωτών μας να αποδεχτούν αυτήν την πραγματικότητα και να αλλάξουν νοοτροπία. Τελικά πόσες φορές πρέπει να επαναλάβουμε το σοσιαλιστικό πείραμα ώστε να κατανοήσουμε πως πρόκειται για συνταγή αποτυχίας;