Γράφει ο Κώστας Στούπας

Δημοσιεύθηκε στο Capital στις 20 Μαρτίου 2014

Το υπουργείο Οικονομικών πανηγυρίζει ή παριστάνει πως πανηγυρίζει καθώς ισχυρίζεται πως η Τρόικα υποχώρησε στις περισσότερες απαιτήσεις της..

 
Στις περισσότερες εξ αυτών των απαιτήσεων το διακύβευμα ήταν μηδενικού αθροίσματος.

Π.χ. όταν οι Έλληνες πληρώνουν το ακριβότερο γάλα στην Ευρώπη, αυτό σημαίνει πως κάποιος ή κάποιοι καρπούνται τη διαφορά. Την διαφορά την καρπούνται κάποιοι μεταξύ παραγωγού, μεταφορέα, βιομηχανίας γάλακτος, λιανικής γάλακτος. Μια μεσοβέζικη λύση σημαίνει πως η διαφορά από εισαγόμενο φθηνότερο μειώνεται, αλλά πάλι υπάρχει.

Δεν παίρνω θέση υπέρ ή κατά της επιδότησης της ελληνικής παραγωγής και μεταποίησης γάλακτος, αλλά καλό είναι να ξέρουμε γιατί πληρώνουμε ακριβότερο γάλα… Τα περί φρέσκου και ημέρας για όποιον ξέρει τι συμβαίνει είναι κόλπα προστασίας.

Στην προκειμένη περίπτωση η Τρόικα υποχώρησε και αυτό σημαίνει πως οι Έλληνες θα πληρώνουν ακριβότερο από άλλους ευρωπαίους το γάλα (όχι όσο ακριβά το πλήρωναν, αλλά ακριβότερα).

Οι απολύσεις δεν απελευθερώθηκαν με υποχώρηση της Τρόικα και αυτό σημαίνει πως δεν απελευθερώνονται και οι προσλήψεις, γιατί οι ελεύθερες απολύσεις αποτελούν εξασφάλιση εξόδου κινδύνου για κάποιον που θα ρισκάρει να επενδύσει και η επένδυση δεν πάει καλά.

Μετά από τη μεγαλύτερη μεταπολεμική κρίση στην Ελλάδα όσοι δεν έχουν χάσει τις δουλειές τους δύσκολα θα τις χάσουν. Άρα, τα εμπόδια στις απολύσεις αποτελούν δώρο άδωρο. Συνιστούν πρόβλημα όμως για την μείωση της ανεργίας σε μια χώρα με 1,5 εκατ. ανέργους και ανεργία στους νέους κοντά στο 60%.

Η τρόικα υποχώρησε και στα φαρμακεία και στις μεταφορές και στις επαγγελματικές μισθώσεις. Παντού υπερίσχυσαν μεσοβέζικες λύσεις με αμφίβολη αποδοτικότητα.

Όταν κάποιος κερδίζει κάποιος χάνει. Το πολιτικό σύστημα τα τελευταία τέσσερα χρόνια της χρεοκοπίας αγωνίζεται λυσσαλέα να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των συντεχνιών και των πελατών σε βάρος των μην προνομιούχων και της κοινωνίας και ιδίως των νέων.

Αυτό εκτός από άδικο είναι και αντιπαραγωγικό σε σχέση με τη δημιουργία προϋποθέσεων ενός βιώσιμου οικονομικού μοντέλου.

Το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να θεσπίσει ένα κοινωνικό συμβόλαιο με αμοιβαίες υποχωρήσεις και οφέλη.

Η κυβέρνηση πολιτεύεται με γνώμονα τη μετάθεση των προβλημάτων για μετά τις Ευρωεκλογές και μετά τις Ευρωεκλογές για μετά τις βουλευτικές.

Η αντιπολίτευση πολιτεύεται με γνώμονα την νομή της εξουσίας και «βλέποντας και κάνοντας» σε σχέση με τα προβλήματα. Λόγω ιδεολογικών αγκυλώσεων αδυνατεί να αντιληφθεί πως ο τελευταίος που κατέλαβε την εξουσία με σύνθημα «λεφτά υπάρχουν» κατά αγαθή τύχη δεν έφυγε από τη Βουλή και την ηγεσία με ελικόπτερο.

Χρειαζόμαστε επανάσταση…

Η Ελλάδα τα επόμενα τρία με πέντε χρόνια θα κληθεί να κάνει μια επανάσταση. Το πιθανότερο είναι να κληθεί να την κάνει υπό δυσμενέστερες συνθήκες από τις σημερινές.

Το οικονομικό μοντέλο που έστησαν μεταπολεμικά  ο Παπάγος με τον Μαρκεζίνη, το οποίο ήταν κυρίαρχο με διάφορες παραλλαγές σε ολόκληρη τη Δύση μέχρι τη δεκαετία του ’70, χρεοκόπησε.

Τότε ξεκίνησε η επανάσταση των ιδιωτικοποιήσεων των κρατικών εταιρικών δεινοσαύρων και του ανοίγματος των εθνικών οικονομιών στο διεθνή ανταγωνισμό. Την ίδια εποχή ο Τενγκ Σιάο Πινγκ στην Κίνα έβαζε τη βάση της οικονομικής μεταρρύθμισης που έφερε την μεγάλη χώρα της Ανατολής από τη νεολιθική εποχή των κολχόζ στο σύγχρονο οικονομικό γίγνεσθαι…

Την ίδια εποχή στην Ελλάδα εξελέγη ο Ανδρέας Παπανδρέου και η απάντηση στο οικονομικό μοντέλο που έπνεε τα λοίσθια ήταν οι κρατικοποιήσεις και η αύξηση των μισθοδοτούμενων από το δημόσιο του οποίου το χρέος ήταν στο 25% του ΑΕΠ και τριπλασίασε σε λίγα χρόνια…

Μεγάλη επιτυχία του Ανδρέα ήταν μετά την άσκηση βέτο η θεσμοθέτηση των Μεσογειακών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων (ΜΟΠ).

Η εισροή επιδοτήσεων από την ΕΟΚ στην μικρή συγκριτικά ελληνική οικονομία δεν έκανε επιτακτική τη μεταρρύθμιση της οικονομίας προς μια εξωστρεφή και ανταγωνιστική κατεύθυνση.

Ο κόσμος άλλαξε με επιταχυνόμενους ρυθμούς και εμείς ευημερούσαμε με δανεικά, θυσιάζοντας παραγωγικό ιστό και τη νοοτροπία μιας κοινωνίας η οποία συνήθισε να ζει παρασιτικά στο περιθώριο του κόσμου, καλλιεργώντας σοσιαλιστικές αυταπάτες. Ο κομμουνισμός είναι άριστος μέχρι να πεινάσει κάποιος και να χάσει κάθε δικαίωμα στην αξιοπρέπεια από τη σύνθλιψη του ολοκληρωτισμού.

Για τους Έλληνες που ζούσαν ως αργόμισθοι του δημοσίου ή του ιδιωτικού τομέα (χωρίς ανταγωνισμό) με δανεικά που αύξαναν το εθνικό χρέος, ο κομμουνισμός ή ο ναζισμός σαν ιδεολογίες δεν έχουν κανένα λόγο να μοιάζουν με εφιάλτες. Αυτός είναι ένας βασικός λόγος που η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα του ανεπτυγμένου κόσμου που διαθέτει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση ο σταλινισμός και ο ναζισμός…