Γράφει ο Γιώργος Κράλογλου

Δημοσιεύθηκε στο Capital στις 7 Απριλίου 2014

Παπανδρέου-Καραμανλής

Όσο «συμπτωματική» ήταν η τριτοκοσμική σοσιαλιστική φαυλότητα που διαδέχθηκε την έξοδο από την στρατιωτική χούντα το 1974, τόσο «συμπτωματική» είναι και η κοινοβουλευτική γελοιότητα των ημερών που περιβάλλει την έξοδό μας από την «χούντα» του χρέους. Και ενώ η χώρα μπορεί να γυρίσει σελίδα, η ιδεολογική της μιζέρια και η πολιτική κακομοιριά την κρατάει στις ίδιες μαύρες σελίδες της μεταπολίτευσης.

Το 1974 η Ελλάδα είχε και την δυνατότητα αλλά και πολλές προϋποθέσεις να κατακτήσει στην ΕΟΚ την ευρωπαϊκή θέση που της άξιζε, αντί να ενταχθεί στην Κοινότητα ως κομπάρσος του ευρωπαϊκού νότου, όπως και έγινε.

Ο ανταγωνισμός της Ν.Δ. του Καραμανλή και των διαδόχων του με το ΠΑΣΟΚ του Παπανδρέου για το ποιος εγγυάται τον καλύτερο τριτοκοσμικό σοσιαλισμό (ώστε το κόμμα του να μην ξεκολλήσει από την εξουσία) γιγάντωσε το κράτος της διαφθοράς και της κλοπής και διέλυσε την οικονομία του τόπου, ανοίγοντας (από τότε) μονοπάτια για την σημερινή Ελλάδα των σουβλατζίδικων και των γκαρσονιών.

Άρα πόσο συγκυριακό ήταν , ως αποτέλεσμα, ο ρόλος του κομπάρσου της Ευρώπης για την Ελλάδα, η οποία πνιγμένη στην φτώχια (με ευρωπαϊκά δεδομένα) διέθετε μόνο νεόπλουτους κατοίκους καταναλωτές των σκουπιδιών της ευρωπαϊκής παραγωγής με δανεικά και κλοπιμαία από το ελληνικό σοσιαλιστικό κράτος του τίποτε;

Το γνώριζαν σε όλο του το βάθος το κατάντημά μας και ο Α. Παπανδρεόυ και ο Κ. Σημίτης και ο διάδοχός του, στον σοσιαλισμό, Κ. Καραμανλής, αλλά η ανάγκη για την εξουσία και την διασφάλιση των προνομίων και των «ευκαιριών» της (βλέπε Τσοχατζόπουλος, Siemens, Βατοπέδι και άλλα πολλά) τους έκανε να παγώσουν τα προβλήματα και να αναζητήσουν «εθελοντή» και υποζύγιο να τα φορτώσουν.

Ως «εθελοντής» του δικομματισμού προσφέρθηκε ο Γ. Παπανδρέου και ως υποζύγιο επιστρατεύτηκε αναγκαστικά ο ελληνικός λαός.

Στην ίδια ακριβώς φάση είμαστε και σήμερα.

Ενώ βλέπουμε δρόμο για έξοδο από την κρίση, ο πολιτικός προσανατολισμός της χώρας την επιστρέφει ξανά στο τίποτα.

Είναι κρίμα και μέγα πολιτικό ατύχημα αυτό που συμβαίνει στον τόπο.

Γιατί η Ελλάδα μπορεί να απαλλαγεί από την χούντα της κρίσης και να οδηγηθεί σε δρόμους ανάπτυξης, έστω και αν το χρέος και οι υποχρεώσεις θα την βασανίζουν ίσως και μια δεκαπενταετία.

Έχει όντως (μετά από τις τόσες θυσίες του λαού που πλήρωσε ακριβά τις πολιτικές του επιλογές) την δυνατότητα να γυρίσει σελίδα και να γράψει νέο κεφάλαιο στην οικονομική ιστορία, ασφαλώς, μέσα στην ευρωπαϊκή οικογένεια και το ευρώ, καθώς όλα δείχνουν σταθερή και ασφαλή απόσταση από το Grexit.

Παρόλα αυτά ο παλαιοκομματισμός, το πολιτικό ψεύδος, η απουσία ιδεολογίας και η επικράτηση της ανικανότητας που οδηγεί στην χυδαιότητα της πολιτικής ζωής, μας γυρίζουν πάλι πίσω.

Είναι εύλογο λοιπόν το ερώτημα, πόσο «συμπτωματικό», και όχι αποτέλεσμα συνειδητής εγκληματικής πολιτικής φαυλότητας, είναι το γεγονός ότι η αναγνώριση από τους δανειστές, από τους ξένους οίκους, τα διεθνή ΜΜΕ, της επιτυχίας της ελληνικής προσπάθειας συμπίπτει με ένα νέο κύκλο πολιτικής γελοιότητας και ανταγωνισμού στην καπηλεία της ιδεολογίας και τελικά της ψήφου του αγανακτισμένου πολίτη;

Είναι πράγματι εγκληματική φαυλότητα και έχει ως αιτία την ανικανότητά τους να διαμορφώσουν όραμα για την χώρα με πραγματική απελευθέρωση της οικονομίας και των δυνάμεων που διαθέτει η ευρηματικότητα του Έλληνα, όταν η κοινωνία είναι δομημένη και το κράτος συνεργάτης του και όχι διώκτης του.

Τι άλλο μπορεί να είναι αυτό το γλοιώδες πολιτικό σκηνικό που παρουσιάζει σήμερα η Βουλή με θέμα δύο εντελώς ασήμαντα πολιτικά πρόσωπα και τον διεκδικητή της εξουσίας ΣΥΡΙΖΑ να ζητάει ειδική συζήτηση των κομμάτων και εκλογές για να αποφύγουμε εκτροπή;

Εκτροπή από ποιους; Από τους ανίκανους και ανεπάγγελτους που αν δεν βολευόντουσαν στην πολιτική θα ήταν άνεργοι;

Ξωπίσω δε του ΣΥΡΙΖΑ να τρέχουν η Ν.Δ. με δηλώσεις (επανόρθωσης) για την Χρυσή Αυγή… Το ΠΑΣΟΚ λίγο πριν την πλήρη διάλυσή του να ανακαλύπτει εκ των υστέρων ακροδεξιούς θύλακες και σε πλάγιο ήχο… τα κόμματα μιας χρήσης… όπως οι ΑΝΕΛ και η ΔΗΜΑΡ, με το ΚΚΕ στον κόσμο του.

Με εμάς όμως και με την χαβούζα που μας έχουν ρίξει όλοι τους, δεν ασχολείται κανείς. Τι μας λένε; Κρατείστε μας στην εξουσία ή ανεβάστε μας στην εξουσία και τότε θα σας «σώσουμε» οριστικά. Μέχρι τότε αφήστε να δούμε πως θα σωθούμε εμείς. Τι δεν μας λένε; Ότι δεν ξέρουνε και αυτοί τι πιστεύουνε και ότι τους είναι αδύνατον να ξεφύγουν από όλα αυτά που όλοι μας έχουμε καταλάβει ότι πιστεύουν στο βάθος. Αυτά δηλαδή που ζούμε εδώ και 40 χρόνια. Πελατειακό σύστημα, κρατισμός και διαφθορά.

george.kraloglou@capital.gr

 

Πηγή: Capital