Γράφει ο Ευθ. Π. Πέτρου

Δημοσιεύθηκε στην Εστία στις 28 Απριλίου 2014

Θράκη

 

Δραματικές εξελίξεις δεκαετιών στην Θράκη, φαίνεται ότι δεν δίδαξαν κανέναν. Και αν το πρόβλημα περιοριζόταν στην ανευθυνότητα των αριστερών κομμάτων, ίσως τα πράγματα να μην ήταν τόσο επικίνδυνα. Θα ήταν τουλάχιστον κατανοητά. Ουδείς εχέφρων προσδοκά από την αριστερά εθνικές ευαισθησίες. Το δυστύχημα είναι ότι σήμερα, τα εθνικά θέματα δεν βρίσκονται στην κορυφή της πολιτικής ατζέντας. Τα έχουν εκτοπίσει τα ζητήματα της οικονομίας και η μίζερη λαϊκιστική προσέγγιση σε όλα τα θέματα της «καθημερινότητας». Τα χαρακτηριστικά δηλαδή τα οποία οδήγησαν την κοινωνία μας στην κρίση. Όχι η κρίση αυτή καθ’ αυτή. Και αυτό είναι κάτι εξαιρετικά επικίνδυνο.

Η Θράκη πρέπει να τυγχάνει υπερκομματικής και ιδιαιτέρως προσεκτικής μεταχείρισης. Τα προβλήματα της μειονότητας πρέπει να μελετώνται και να αντιμετωπίζονται με διαχρονική συνέπεια. Κάτι που δυστυχώς δεν γίνεται. Σε αντίθεση με την Τουρκία, η οποία αργά αλλά σταθερά διευρύνει την επιρροή του προξενείου της Κομοτηνής σε όλη σχεδόν την μουσουλμανική μειονότητα.

Παρακολουθώντας κανείς τις εξελίξεις, εκπλήσσεται από την επιπολαιότητα την οποία επιδεικνύει η ελληνική Πολιτεία. Διότι δυστυχώς μόνον επιπολαιότητα επιδεικνύει με διαχρονική συνέπεια το Κράτος μας στην Θράκη. Είναι να απορεί κανείς βλέποντας τα εγκληματικά λάθη που έχουν διαπραχθεί.

Πραγματικά όταν το αίτημα των Πομάκων για ελληνικά σχολεία δεν βρίσκει ανταπόκριση, όταν μουσουλμάνοι θρησκευτικοί ηγέτες που αντιδρούν έναντι των Τούρκων εγκαταλείπονται χωρίς υποστήριξη και όταν η παράνομη δράση του προξενείου εκδηλώνεται ανενόχλητα, πρέπει να αναρωτιόμαστε για τις σκοπιμότητες που υποκρύπτονται…

Είναι εύκολο να διατυπώνει κανείς αφορισμούς και να χαρακτηρίζει συλλήβδην τους πάντες ως «προδότες». Έτσι όμως ούτε την ουσία των προβλημάτων μπορούμε να διαπιστώσουμε, ούτε βέβαια να διαμορφώσουμε λύσεις.

Πρέπει λοιπόν να είμαστε πλέον φειδωλοί στην χρήση ακραίων χαρακτηρισμών και περισσότερο πραγματιστές στην διερεύνηση των προβλημάτων. Και δυστυχώς μία τέτοια προσέγγιση οδηγεί σε συμπεράσματα εξόχως θλιβερά. Διότι βλέπουμε ότι όλες αυτές οι τραγικές αποφάσεις δείχνουν ένα κοινό αίτιο: Πολιτικές παρεμβάσεις με αποκλειστικό στόχο την εξασφάλιση των ψήφων τις οποίες εξ αιτίας παλαιότερων αμελειών, κατευθύνει σήμερα, ως συμπαγή όγκο, το τουρκικό προξενείο. Πολιτικές παρεμβάσεις οι οποίες εξοστράκισαν από την Θράκη υπηρεσιακούς παράγοντες που γίνονταν «ενοχλητικοί» με την επιμονή τους στην εθνική γραμμή.

Την ίδια λογική είδαμε και στην συμπεριφορά ΣΥΡΙΖΑ, που απέσυρε μία υποψήφια ευρωβουλευτή, η οποία δεν ήταν αρεστή στο τουρκικό προξενείο. Δηλαδή και το αριστερό κόμμα, επιδιώκει την εύνοια της Τουρκίας για την εξασφάλιση ψήφων της μειονότητας. Οι εσωτερικοί σχολιασμοί που ακολούθησαν μεταξύ προσώπων και «συνιστωσών» αναδεικνύουν απλώς μία προσπάθεια να συγκαλυφθεί αυτή η πραγματικότητα υπό την αχλή της «πολυφωνίας» τύπου πύργου της Βαβέλ στην οποία αρέσκονται οι αριστεροί, όπως όλοι όσοι απεραντολογούν διότι η σαφήνεια απλώς θα αποκάλυπτε την κενότητα και την συμπλεγματική τους στάση.

Το θετικό είναι ότι ο σχετικός θόρυβος μας θύμισε την Θράκη και τα προβλήματα της. Αντί όμως τα κόμματα να λογικευθούν, επιμένουν να αντιμετωπίζουν το ζήτημα υπό το πρίσμα μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων. Δεν αντιλαμβάνονται ότι εδώ που φθάσαμε ίσως απαιτείται η λήψη ακραίων μέτρων έναντι του προξενείου και των παρανομιών που διαπράττει.

Από την άλλη πλευρά η πολιτική έναντι της μειονότητας πρέπει να είναι τέτοια που θα οδηγεί στην όσο το δυνατόν καλύτερη ενσωμάτωση αυτών των πληθυσμών και την ομογενοποίηση τους με όλους τους υπόλοιπους Έλληνες. Η πολυπολιτισμικότητα είναι πολύ επικίνδυνη προσέγγιση. Μπορεί να οδηγήσει σε αποσχιστικές εξελίξεις τύπου Κριμαίας. Από την εποχή της απόσπασης του Κοσσυφοπεδίου η αρχή της μη διαφοροποίησης των συνόρων έχει ουσιαστικά καταργηθεί. Πρέπει λοιπόν να είμαστε πολλαπλώς προσεκτικοί όταν αναφερόμαστε στην Θράκη.

Διότι μία εξαιρετικά δυσμενής εξέλιξη δεν θα αποτελεί έκπληξη. Είναι απολύτως προβλέψιμη για να μην πούμε και προδιαγεγραμμένη. Ο κίνδυνος δεν κρύβεται μόνον στις διεθνιστικές αντιλήψεις της αριστεράς, η οποία άλλωστε ουδέποτε συντάχθηκε με την εθνική γραμμή. Βρίσκεται και στην αδιαφορία και την επιπολαιότητα όλων των υπολοίπων. Που έπρεπε εδώ και χρόνια να είχαν ακούσει τον κώδωνα του κινδύνου. Διότι κάποιοι «ενοχλητικοί» τον κρούουν επιμόνως.