Γράφει ο Scepticus Batsicus

Δημοσιεύθηκε στο eyedoll.gr στις 9 Μαΐου 2014

responsibility

 

 

Κατ’ αρχάς, για να ξεκαθαρίσουμε το τοπίο, να πούμε πως η ψήφος είναι υποχρεωτική.

Και όχι απλά υποχρεωτική, αλλά η αδικαιολόγητη αποχή τιμωρείται με φυλάκιση και στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων.

Σας τρόμαξα; Φευ. Ούτε που ίδρωσε το αυτί σας.

Άλλωστε, οι σχετικές διατάξεις θεωρούνται, καλώς ή κακώς, σιωπηρά καταργημένες.

Και τότε γιατί να πάει να ψηφίσει κανείς;

Το πραγματικό ερώτημα είναι, τί θα κερδίσει κανείς αν συνειδητά απέχει από τις εκλογές.

Και ειδικά σήμερα, που όλοι γκρινιάζουμε από τον καναπέ μας για το κακό που μας βρήκε, μας παίρνει να απέχουμε από το μόνο αναίμακτο τρόπο να αλλάξουμε τα κακώς κείμενα;

Γιατί, μπορεί ο νόμος να αποτελεί απλά μια υπενθύμιση της ηθικής μας κυρίως υποχρέωσης, καθώς παραμένει ανενεργός και αυτό να μας δίνει την ελευθερία να αποφασίσουμε μόνοι μας αν είναι πάνω απ΄ όλα χρήσιμο να ασκήσουμε το δικαίωμα της ψήφου.

Η ελευθερία αυτή όμως, φέρνει και την ευθύνη του να κάνει κανείς το σωστό.

Αλλά καλύτερα από εμένα, το είπε ο Πρόεδρος της Γερμανίας Joachim Gauck την 18η Μαρτίου 2012, λίγο μετά τη διαλογή των ψήφων για την εκλογή του, στο παρακάτω απόσπασμα του λόγου που εκφώνησε και το οποίο μετέφρασε και παραχώρησε ευγενικά η διαδικτυακή φίλη Christina Auf Dem Graben:

«…Ήταν μια ωραία Κυριακή. Ήταν η 18 Μαρτίου, ακριβώς σήμερα πριν 22 χρόνια, κι εμείς είχαμε ψηφίσει.

«Εμείς» ήμασταν εκατομμύρια Γερμανοί της Ανατολικής Γερμανίας, οι οποίοι μετά από 56 έτη κυριαρχίας δικτατόρων επιτέλους μπορούσαμε να είμαστε πολίτες.

Για πρώτη φορά στη ζωή μου, σε ηλικία 50 ετών, είχα το δικαίωμα να αποφασίσω με ελεύθερη, ίση και κρυφή ψήφο ποιος θα κυβερνούσε στο μέλλον.

Οι άνθρωποι, οι οποίοι τότε έσπευδαν να ψηφίσουν, ζούσαν ακόμα στον απόηχο της ειρηνικής επανάστασης. (…)

Ποτέ δεν θα ξεχάσω αυτές τις εκλογές, ποτέ.

Ούτε το άνω του 90 % συμμετοχής, ούτε τη δικιά μου συγκίνηση.

Ήξερα, ότι αυτή η πόλη-πατρίδα μου και αυτή η γκρίζα, ταπεινωμένη χώρα, θα ήμασταν στο εξής Ευρώπη.

Εκείνη τη στιγμή μέσα μου υπήρχε δίπλα στη χαρά μία σίγουρη γνώση: Δεν θα έχανα ποτέ, ποτέ εκλογές.

Έπρεπε να περιμένω τόσο πολύ για την ευτυχία της συμμετοχής.

Επιθυμούσα να είμαι ένας πολίτης, τίποτα παραπάνω, αλλά και τίποτα πιο λίγο, είχε πει ένας γερμανός δάσκαλος της Δημοκρατίας, o Dolf Sternberger, σχετικά με την πολιτική του στάση.

Στις 18 Μαρτίου 1990, είχα ακριβώς την ίδια επιθυμία.

Αργότερα επεξεργάστηκα αυτή την επιθυμία και θεωρητικά, κι έτσι κατάλαβα ότι από την ευτυχία της απελευθέρωσης πρέπει να αναπτυχθεί η υποχρέωση, αλλά και η ευτυχία της ευθύνης.

Και πως καταλαβαίνουμε την ελευθερία σε βάθος, μόνο όταν έχουμε επιδοκιμάσει και την ευθύνη και την έχουμε εφαρμόσει στη ζωή μας…».

 

Πηγή: eyedoll.gr